Nee, ik had ook niet gedacht ooit nog eens een foto van André Rieu op mijn weblog te zullen plaatsen. Toch moet het even, want gisteren kreeg ik opeens een mailtje van Renate Dirix. Renate is 12 jaar saxofoniste/hoboïste geweest in het orkest van Rieu. In een heel grijs verleden zat ik samen met Renate op de voorbereinde klas van het conservatorium in Maastricht (samen met nog 2 toekomstige Rieu-muzikanten trouwens). We konden het goed met elkaar vinden, maar verloren elkaar – zo gaan die dingen nu eenmaal – uit het oog. Totdat Renate dus opeens aan me dacht toen ze op zoek ging naar een toetsenist voor haar nieuwe project Carpe Diem. Na 12 jaar de wereld rondgereisd te hebben, vonden ze het welletjes en is ze dus voor zichzelf begonnen.
Afijn, vanmiddag belde Renate me dus. Om me terug te vinden, is ze zelfs naar de administratie van het conservatorium gegaan.
Als toetsenist kan ik haar niet helpen, omdat ik de routine nu eenmaal kwijt ben, maar ik heb haar wel beloofd eens goed om me heen te kijken. Verder hebben we afgesproken om binnenkort nog eens bij te kletsen. Leuk, na al die jaren…
En nu we het toch over oude kennissen hebben: afgelopen woensdag op de Folkloremarkt in Brunssum even gepraat met Margo Alofs, die ik ook al jaren niet meer had gezien. Ze stond bij de Bulgaarse stand (ze heeft 12 jaar geleden op het Parade-festival haar Bulgaarse echtgenoot leren kennen) en uiteraard kon ze me helpen aan een paar cd’s met volksmuziek. Bij de andere stand ook redelijk gescoord trouwens: ik heb muziek aangeschaft uit o.a. Costa Rica, Oekraïne en Servië.
Verder ben ik een beetje in een melancholieke stemming: R. is sinds vanmiddag weer thuis, dus het einde van de vakantie is nu echt in zicht…. snif, snif. Na 3 weken samen zal het weer even wennen zijn om mijn dagelijkse dingetjes alleen te doen.
Related posts:
