Nadat vrijdagavond de gewone stervelingen van de New Cool Collective Big Band het podium van de Nieuwe Nor betreden hadden, was het gisteren de beurt aan een echte God: Dick Dale, de hogepriester van de surfgitaar vertoonde zich aan zijn discipelen.
Na een kort maar sympathiek voorprogramma van de charmante Rie Sinclair, maakte de bijna 73-jarige Dale op spectaculaire wijze zijn entree: het intro van “Nitro” weerklonk, terwijl er van de gitarist nog geen spoor te bekennen was. Na een paar tellen werd duidelijk dat hij op het balkon van de Nieuwe Nor stond en zich al spelende een weg naar het podium baande. Toen hij eenmaal voor ons stond, viel vooral op hoe ontzettend hard hij en zijn band speelden. Daar zou de rest van de avond geen verandering in komen. Aangezien ik op een metertje of twee van het podium stond, suisde Dale’s muziek dan ook nog lang na in mijn oren.
Dale’s show, verder alleen ondersteund door een basssist en een drummer, was vooral amusant. Naast enkele echte surfklassiekers kwamen er covers van “Smoke on the Water”, “Louie Louie” en “House of the Rising Sun” voorbij. Met een Johnny Cash-medley en een heuse Louis Armstrong-imitatie werd het muzikale niveau even wat minder, maar Dale bracht het allemaal met veel enthousiasme. Hij was ook zeker niet te beroerd om interactie met het publiek aan te gaan. Dat kun je niet van alle muzikale goden zeggen, nietwaar?
De afterparty met de sleazy films van de The Celluloid Guru’s heb ik gelaten voor wat het was, maar alles bij elkaar was het een topavond. Na de muzikale hoogstandjes van de New Cool Collective Big Band op vrijdag, had het optreden van Dick Dale vooral een hoog entertainmentgehalte. Virtuoos entertainment, dat wel. En aangezien Dale nog in blakende gezondheid lijkt te verkeren, zal het zeker niet de laatste keer zijn geweest dat hij zijn kunstjes vertoonde.
Related posts:
