GastPost: It’s crap Jim, but not as we know it

Je wist het misschien nog niet, maar deze week staat in het teken van de #blogrevival. Alhoewel ik zelf sinds het van start gaan van dit weblog nooit echt gestopt ben en inmiddels zo’n 1800 blogposts geschreven heb, sluit ik me graag aan bij dit initiatief, waarover je hier meer kunt lezen. En wat is een leukere manier om de week te beginnen, dan met een heuse GastPost van Poelekie “LogPoes” de Vries!

It’s crap Jim, but not as we know it
Ergens in januari ontstond, tijdens een conversatie op Twitter, het idee om een Spotify playlist te maken van de beste slechtste nummers. Enthousiast stelden @MarcoKalnenek en ik, mede dankzij vele goede suggesties op de timeline en met hulp van @LobDozer een lijst vol pareltjes samen: It’s Crap Jim, But Not As We Know It was een feit. In dit stukje licht ik er een paar uit.

Zo’n lijst is natuurlijk zwaar subjectief: zo herinner ik me dat het wel of niet toevoegen van Abba tot wat discussie leidde. Uiteindelijk werd een compromis bereikt: Dancing Queen van de A-teens. Er waren meer twijfelgevallen. Persoonlijk vind ik het ab-so-luut onterecht dat Vienna Calling van Falco op de lijst staat, want die man was een muzikaal genie. En hij had goed haar. Echt, ik zou een doctoraalscriptielange verhandeling kunnen schrijven over “Waarom Falco Briljant Was”, maar in plaats daarvan verzoek ik u vriendelijk om onderstaande video te bekijken:

Zoals u ziet, was Falco zelf in on the joke, wat van 99,9% van de anderen op de lijst niet gezegd kan worden. Een uiterst aandoenlijk en hilarisch voorbeeld van dat laatste is Holiday Rap van MC Miker G & DJ Sven. De beschrijving bij de video vat het treffend samen: “No words can describe how funny this is… and the best part is that they are serious”.

Bent u weer een beetje bijgekomen van het lachen? Dan heb ik een feitje waardoor u het waarschijnlijk niet droog houdt: dit nummer. Stond op nummer 1. In 34 landen. Ja, laat dát maar even tot u doordringen. Graag gedaan.

En dan zijn er de nummers waarvan je denkt “Waar gaat dit over?”. Je vraagt je serieus af wat er in de koffie van de engineer zat, toen hij dít door zijn headset hoorde en dacht “Ja! Dát persen we op acetaat!”.

Een uitstekend voorbeeld hiervan is Rio van Maywood. Het is een soort “zoek de fouten”-plaatje: faux-palingpop waarin plots een clave klinkt (het verschil tussen salsa en samba is maar twee letters blijkbaar). Om het over de totaal onbegrijpelijke tekst (sinds wanneer is Rio een land?) maar niet te hebben. Gelukkig doen ze er in de video een kek dansje op:

Onbegrijpelijke teksten zien we vaker terug in de lijst. Zo blijft Maria Magdalena van Sandra zelfs bij terugvertalen naar het Duits onbegrijpelijke onzin. Ook in de Italo-hoek raakt er wel eens iets lost in translation. Luister maar eens goed naar de tekst van Kalimba de Luna van Tony Esposito (wel lekker synthesizerwerk overigens). Geloof me, daar kan ik zelfs na 27 jaar proberen nog steeds geen chocola van maken. En ook Bang van The Riders roept meer WTF?! dan #oohbaby op.

Op naar de guilty pleasures! Niet dat ik in guilty pleasures geloof, maar u weet direct wat ik bedoel: die oerslechte nummers die tóch enorm De Levensvreugd brengen. Geef toe, van Whigfield wordt uw humeur toch spontaan 300% beter?

Dan zijn er natuurlijk nog a) de nummers die irritant zijn, maar zó catchy (Two times van Ann Lee, anyone?), b) de échte verschrikkingen die eigenlijk illegaal zouden moeten zijn zoals You want love van Mixed Emotions en c) liedjes die misschien stiekem best wel goed zijn, alleen uiterst matig worden uitgevoerd. Ik zou zeggen: gooi open die Spotify list en geniet, hoewel het misschien niet onverstandig is om dat met mate te doen.

- LogPoes

Wil je ook een GastPost schrijven? Mail dan naar info@marcokalnenek.nl.