Zoals ik me gisteren al liet ontglippen, vindt er deze week een heuse #blogrevival plaats. Ja, met zo’n kek hekje ervoor, want dit is immers het tijdperk van de #hashtags.
We mogen @EstherDo en @Logpoes (ja, met zo’n kek ‘at’je ervoor, want dit is – afijn, u begrijpt het) de schuld geven van het feit dat ruim veertig bloggers deze week proberen om “net als vroeger” iedere dag een verse blogpost te produceren. En dat niet alleen, we hopen met z’n allen ook nog eens dat er ouderwets gecomment wordt in de eh.. comments dus.
Waarom doe ik mee aan een revival van iets waar ik zelf nooit mee gestopt ben sinds ik er acht jaar geleden mee begon? In de eerste plaats omdat ideeën van Esther en LogPoes per definitie altijd +1 zijn (alwéér zo’n term uit de wereld van hashtags en twitternamen). In de tweede plaats had ik me in januari al voorgenomen om weer wat actiever te bloggen, maar – in de derde plaats – u weet hoe die dingen gaan.
Een kleine 1800 blogposts heb ik geschreven sinds ik in mei 2003 van start ging met dit weblog. Het karakter van mijn blog is aardig veranderd in de loop van de tijd: de posts over de al dan niet gezellige weekenden met mijn (inmiddels ex-)vriendin, de saaie dagen bij mijn (inmiddels ex-)werkgever of opsommingen van aangeschafte boeken zonder verdere context of commentaar behoren tot het verre verleden. Tegenwoordig blog ik een stuk zakelijker: over de workshops die ik geef, de bands waar ik mee samenwerk, de activiteiten die ik organiseer. Af en toe doe ik een poging tot het schrijven van een meer opiniërende post, zoals het stuk over Twitterstilte, dat vervolgens binnen een paar uur ruim honderd keer werd bekeken.
Levert het nog wat op, dat bloggen? Ik ben geneigd om te zeggen van niet. Zoals ik eerder al eens schreef levert Twitter me bijvoorbeeld wél direct voordeel op, in de vorm van nieuwe zakelijke en persoonlijke contacten, nieuwe opdrachten en veel hysterische lachbuien. Mijn weblog levert minder concrete reacties op, al is het soms verrassend om te horen welke mensen er zowel privé als zakelijk via dit blog op te hoogte blijken te zijn van wat ik allemaal uitspook.
Goed, een #blogrevival dus, en ik revival gezellig mee. Lees hier nog eens wat de precieze opzet is en kijk hier voor een overzicht van alle deelnemende bloggers. Veel leesplezier!
Related posts:
![The Complete 1963 Copenhagen Concert [Disc 2]](http://userserve-ak.last.fm/serve/_/55149557/John+Coltrane++PNG.png)
Tsja, revival. Het doet je denken aan vroeger. Toen een # nog betekende dat er een (telefoon)nummer volgde. En een @ nog gewoon in een e-mailadres zat. Of sterker nog: je had eigenlijk U2 willen typen, of 2Unlimited, maar je had shift nog ingedrukt.
Ik vind het leuk. Ik lees ineens weer veel blogs en ik vind het ook leuk om comments achter te laten (en te krijgen). Met of zonder hashtags, apenstaartjes, plusjes of minnen.
Ik wilde ook zeker niet de indruk wekken het niet leuk te vinden overigens :-)
Er gaat als het ware een wereld vol schrijfsels voor me open. Ik vind het echt fantastisch. Nooit gedacht dat zo’n ideetje zo hartstochtelijk opgepikt zou worden.
We revivellen er lustig op los! 2e dag, en ik vermaak me er uitstekend mee! Moet alleen nog even wat vaker commenten (waarvan akte). ;-)
Bloggen brengt gewoon De Levensvreugd. *jengelt “De LogPoes. Heeft. Gesproken!”* ;-D
Zekers! Dat blijkt maar! :-D
Leuk! Ik merk zelf dat ik dankzij zowel weblog als twitter soms spontaan ‘klusjes’ in mijn schoot geworpen blijf, en dat terwijl ik geenszins zakelijk blog. Ik blijf het doen, ook omdat ik het leuk vind. En nu nog hopen dat de #blogrevival van blijvende aard is :-)
Volgens mij is het niet nodig dat bloggen direct wat oplevert. Het zou voor jezelf wat moeten opleveren omdat jij plezier hebt in het schrijven zelf. Genieten van je schrijfsels, misschien zelfs gewoon op de hoogte zijn van andere mensen hun meningen.
In ieder geval bevalt deze blog-revival mij ook wel helemaal.
Het directe contact van Twitter is voor mij verslavend en nu tijdens de blogrevival ook wel een soort worsteling…
Klopt helemaal hoor, Smiley, dat het niet concreet iets op hoeft te leveren. Ik probeerde alleen een beetje de balans op te maken, omdat ik eerder al schreef dat Twitter wél direct “meetbare” resultaten voor me heeft.
Ik blog zoals gezegd al acht jaar en er gaan maanden voorbij dat het geen enkele reactie oplevert. Toch ga ik er gewoon mee door, vooral omdat ik het leuk vind en omdat er blijkbaar toch iedere dag weer mensen zijn die meelezen. Ik vind het schrijven ook leuk. Ik heb ook wel eens langere dingen geschreven voor tijdschriften en sites en met het bloggen kan ik die vaardigheid in ieder geval een beetje scherp houden ;-)
Leuk dat jullie reageren trouwens!
Een daadwerkelijke klik naar mij al dan niet bekende blogs, het plaatsen en krijgen van reacties.., Holy Pete, wat voelt dit old school! Ik vraag me af wat mijn ervaring zal zijn als ik nog een stapje verder terug zou gaan en verse dagboeken, schriften en blanco boeken onder handen neem! ;’)