Psychologie van de platenhoes

Een platenhoes is als een advertentie: de potentiële koper moet in één oogopslag zien wat hij is huis haalt. Een single met een foto van drie schaarsgeklede dames en de titel “Dance with me tonight” zal hoogstwaarschijnlijk een hip discodeuntje bevatten. Wanneer de hoes gesierd is met vier nors kijken mannen met lang haar en de titel – ik verzin maar wat – “Satan is my friend” is ook al snel duidelijk uit welke hoek de wind waait.

Wat doe je echter wanneer je band Tchou Tchou Combo heet en je wilt graag een internationale hit scoren met het lied “Touroutoutou”? Juist, je gebruikt de volgende foto:

Nu heb ik al aardig wat platenhoezen onder ogen gehad, maar toen ik deze foto zag, wist ik met de beste wil van de wereld niet wat voor soort muziek ik moest verwachten. We zien als eerste vier als mascottes uitgedoste vrouwen. Waarom in hemelsnaam? De meneer met space-bril in hun midden wekt de indruk dat hij doorgaans op vette funkplaten meespeelt en zowel James Brown als George Clinton mag tutoyeren.

De mannen op de achterste rij doen de hoop op een funky geluid echter vervliegen, want zij hebben zo te zien meer ervaring in de Tijuana Brass-hoek. Zijn dat trouwens ‘puffy shírts‘ die ze dragen? En was het oranje kostuum van de meneer linksboven niet op tijd terug uit de stomerij?

De overige heren lijken uit een gemiddeld dansorkest te komen, maar ook zij geven verder niet veel aanwijzingen over de muziek die we kunnen verwachten.

Om de chaos compleet te maken, is de foto genomen met een kerkorgel als achtergrond. Kunt u er nog chocola van maken? Ik in ieder geval niet, dus de enige optie was om één hele Euro van mijn zuurverdiende geld in dit singeltje uit 1975 te investeren. Toen ik uiteindelijk de naald op de plaat zette, hoorde ik dit…