Bob Dylan, vijftig jaar later

In 1987 kocht ik een reissue van “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” van de Beatles. Het was twintig jaar geleden dat die plaat verscheen en dat werd gevierd met een heruitgave.

Inmiddels zijn we weer vijfentwintig jaar verder en kom ik tot de bizarre conclusie dat veel van mijn favoriete platen al meer dan veertig jaar oud zijn. Zo is het vandaag precies vijftig jaar geleden dat het titelloze debuutalbum van Bob Dylan verscheen. Vijftig jaar? Ja echt, vijftig jaar.

“Fifty years ago this Monday, a baby-faced kid from Minnesota released his first record album. While its title bore the musician’s name, the music, 13 tracks in all, looked backward as much as it did forward. There were cover versions of songs by traditional stalwarts such as Bukka White, Roy Acuff and Blind Lemon Jefferson, arrangements of older tunes, plus a shout-out to folk singer Woody Guthrie, penned by the young musician for his hero”, zo begint een artikel op Denverpost.com vandaag.

Zelf kocht ik Dylan’s debuut in oktober 1995. Rijkelijk laat en niet eens in een originele persing. In ’95 en ’96 kocht ik in korte tijd heel veel Dylan, zo maak ik op uit het Excel-bestand waarin ik al sinds jaar en dag mijn aankopen bijhoud. Inmiddels heb ik meer dan honderd beeld-en geluidsdragers van hem in huis.

Na het verschijnen van Dylan’s debuut kon nog niemand vermoeden welke impact hij in de jaren daarna zou krijgen. De plaat deed weinig stof opwaaien en er werden oorspronkelijk maar een paarduizend exemplaren van verkocht.

Vijftig jaar na zijn eerste plaat is het echter nog steeds nieuws als er sprake is van een nieuwe release. Later dit jaar kunnen we nieuw werk van Bob verwachten en ik weet nu al zeker dat ik dat album direct na verschijnen zal aanschaffen. Vernieuwend is Bob Dylan niet meer. wel fascinerend. Al vijftig jaar lang.



Share