About Author: Marco

Posts by Marco

0

‘Aftermovie’ veertigste editie Geen GeDonder

Op 19 september j.l. had ik de eer om voor de veertigste keer Geen GeDonder te presenteren, de maandelijkse avond voor Limburgs muziektalent in poppodium Nieuwe Nor.

Zoals al aangekondigd op deze avond gaat ZEF Magazine i.s.m. leerlingen van het Arcus College in Heerlen de komende drie maanden aan de slag om voor ZEF TV Geen GeDonder in beeld te brengen. Hierbij alvast een voorproefje, in de vorm van een aftermovie van de jubileumeditie van dit bijzondere event, dat voor een keertje samen met de barbecue van Heerlen Creatives werd georganiseerd.

Tot de volgende Geen GeDonder, weer gewoon op de derde donderdag van de maand, 16 oktober, in het café van de Nieuwe Nor!

FacebookTwitterGoogle+Share
1

The Crimson ProjeKCt heeft geen strafschoppen nodig

Memorabel. Dat is het woord dat vandaag rondzoemt in de regio Heerlen. Het heeft betrekking op het concert dat The Crimson ProjeKCt gisteravond gaf in de Limburgzaal van de Parkstad Limburg Theaters. En memorabel is nog maar één van de vele termen die je op het optreden van het Amerikaanse zestal kan plakken, want wat waren ze goed.

Crimson ProjeKCt Heerlen

The Crimson ProjeKCt is in feite een combinatie van twee trio’s: Tony Levin’s Stick Men en het Power Trio van Adrian Belew. Drie van de zes muzikanten maken – of in het geval van Adrian Belew: maakten – ook nog eens deel uit van King Crimson, de progressieve rockband die al sinds 1969 in talloze bezettingen werkt aan een indrukwekkend oeuvre.

De muziek van King Crimson staat dus centraal bij The Crimson ProjeKT, maar gedurende het twee uur durende concert spelen de heren en dame – in diverse combinaties, zodat er soms drie, dan weer eens twee of vier muzikanten op het podium staan – ook eigen werk. Opvallend genoeg passen al die verschillende combinaties naadloos in het geheel. Sterker nog: door de wisselende samenstellingen word het geheel alleen maar spannender.

Crimson ProjeKCt Heerlen

De zes muzikanten werken zich door een indrukwekkende setlist heen. Met meer maatwisselingen dan andere bands in twintig optredens stoppen en met meer speelplezier dan het Nederlands elftal tijdens een wereldkampioenschap worden Crimson-klassiekers als “Sleepless”, “Red” en “Elephant Talk” neergezet, afgewisseld met nummers van Stick Men en het Adrian Belew Power Trio. Nergens saai, nergens slordig, twee uur lang overtuigend, twee uur lang van een ongekend hoog niveau.

The Crimson ProjeKCt zette gisteravond in Heerlen niet alleen mijn concert van het jaar neer (ja, nu al), maar ook één van de beste concerten die ik ooit zag. Zonder strafschoppen, zonder keeperswissel. Een wereldprestatie.

FacebookTwitterGoogle+Share
0

Wat draaiden wij?

Het is ieder jaar weer even schrikken: je blikt vooruit op een verse periode van twaalf maanden, maar voor je het weet is de eerste helft voorbij. Zo ook dit jaar. Gelukkig gingen ook de afgelopen zes maanden weer gepaard met héél veel muziek en heeft Last.fm dat keurig voor me bijgehouden.

Hieronder de lijst van artiesten waar ik de afgelopen zes maanden het meest naar heb geluisterd, met tussen haakjes de standen over het eerste halfjaar van 2013:

1 [2] Frank Zappa
2 [4] Sun Ra
3 [9] Prince
4 [12] Beck
5 [-] Elvis Presley
6 [11] Miles Davis
7 [19] John Coltrane
8 [-] Charles Mingus
9 [1] David Bowie
10 [-] The Beatles

11 [15] Bob Dylan
12 [23] King Crimson
13 [8] The Beach Boys
14 [16] Brian Eno
15 [-] Kiss
16 [-] Duke Ellington
17 [-] Ornette Coleman
18 [-] Frank Sinatra
19 [-] The Orb
20 [-] Devendra Banhart
21 [-] The Rolling Stones
22 [-] Thelonious Monk
23 [-] Art of Noise
24 [-] Eric Dolphy
25 [-] Legowelt

Vorig jaar om deze tijd voerde David Bowie de ranglijst aan, maar dit jaar staat Frank Zappa weer op zijn vertrouwde plek. Beck bracht een nieuw album uit en Prince staat weer volop in de belangstelling, dus beide heren werden ook weer regelmatig gedraaid de laatste maanden. Verder draai ik nog steeds veel jazz, wat de hoge plekken voor Sun Ra, Miles, Coltrane en Mingus verklaart.

iTunes 30-06-2014

Wat lager in de lijst is te zien dat ik de laatste weken meer in de elektronica aan het duiken ben: zowel The Orb als Legowelt zijn nieuw in mijn luisterdieet (al kende ik The Orb uiteraard al veel langer). Vooralsnog ontdek en herontdek ik in die hoek nog veel meer fraais, dus kijk er niet vreemd van op wanneer je Underworld of The Future Sound of London op mijn Last-fm-profiel voorbij ziet komen.

De meest opvallende muzikale ontwikkeling van het afgelopen halfjaar is overigens niet aan dit lijstje af te lezen: ik heb nog maar één fysieke geluidsdrager aan mijn verzameling toegevoegd dit jaar. Frank Zappa’s “A Token of His Extreme”-soundtrack om precies te zijn. Dat is echt uniek en het staat in schril contrast met enkele jaren geleden, toen ik wekelijks wel een aantal cd’s of lp’s aan mijn collectie toevoegde.

Het is nog te vroeg om te zeggen dat het tijdperk van de fysieke geluidsdragers nu achter me ligt, want voor hetzelfde geld stort ik me over een tijdje weer op de aanschaf van vinyl, maar voorlopig is mijn mp3-collectie het stralende middelpunt en is Last.fm er om vast te leggen wat ik zoal draai.

FacebookTwitterGoogle+Share
0

In memoriam Rik Mayall

Mocht iemand me ooit vragen naar mijn drie favoriete comedies allertijden, dan zal ik zonder enige aarzeling “Seinfeld” als eerste noemen. Over de derde plaats zou ik misschien even moeten nadenken: “Fawlty Towers” of toch de recentere favoriet “Arrested Development“? Hoe het ook zij, op nummer twee staat zonder enige twijfel de Britse serie “Bottom”, met in de hoofdrollen Adrian Edmondson en de vandaag op 56-jarige leeftijd overleden Rik Mayall.

Rik Mayall-collectie

Zoals de meeste Nederlanders leerde ik Mayall kennen via “The Young Ones”. Een hilarische serie, maar inmiddels nogal gedateerd. “Bottom” heeft wat mij betreft de tand des tijds wél doorstaan en ik kijk de drie seizoenen dan ook minstens één keer per jaar integraal.

Mayall is goed vertegenwoordigd in mijn dvd-collectie: van “Bottom” kocht ik niet alleen de tv-serie (de Amerikaanse import zelfs, omdat er in eerste instanatie geen Europese release was), maar ook de diverse live-shows en (nogal flauwe) film “Guest House Paradiso”. Ook in andere series steelt Mayall de show, zoals in “Filthy Rich & Catflap”. “The New Statesman” en het halfvergeten “Believe Nothing“, waarvan helaas maar zes afleveringen zijn gemaakt.

Een paar jaar geleden was er even sprake van een vierde seizoen van “Bottom”, maar de plannen daarvoor werden in de ijskast gezet, toen bleek dat de creatieve vonk tussen Rik Mayall en Adrian Edmondson niet meer oversprong. Met het overlijden van Mayall komt er een definitief einde aan de hoop op een vervolg op een van de series waarin hij speelde.

De stapel Rik-Mayall-dvd’s zal ik koesteren en uiteraard begin ik vanavond voor de zoveelste keer aan “Bottom”. Ik zal weer lachen om de grappen die ik al zo vaak gehoord heb, maar deze keer zal het met gemengde gevoelens zijn. Bye bye Rik, you bastard.

FacebookTwitterGoogle+Share
0

Gehackt…

Ah gezellig, vanmorgen liet mijn webhost me weten dat deze site gehackt was. Uiteraard gaat het terugzetten van de database met blogposts niet helemaal zoals het zou moeten gaan, maar een team van kaboutertjes doet verwoedde pogingen om de boel weer draaiende te krijgen. U hoort van ons.

FacebookTwitterGoogle+Share
0

Honderd jaar Sun Ra

Op 22 mei 1914, vandaag precies honderd jaar geleden, kwam in Birmingham, Alabama een zekere Herman Poole Blount ter wereld. Dat is althans wat de geschiedenisboeken vertellen. Blount zelf veranderde zijn naam in Le Sony’r Ra of kortweg Sun Ra, beweerde dat hij van Saturnus kwam en zou met diverse incarnaties van zijn Sun Ra Arkestra veertig jaar lang werken aan een ongekend groot oeuvre.

Als tiener was Blount een begenadigd pianist en op jonge leeftijd speelde hij al in bands. Tegen het einde van de jaren dertig leidde hij vanuit zijn ouderlijk huis een eigen orkest, waarmee hij dagelijks zijn eigen arrangementen repeteerde, maar waarmee hij ook eindeloos discussieerde over religieuze en esoterische onderwerpen. De basis voor de werkwijze van het latere Arkestra was gelegd.

Nadat Blount begin 1943 korte tijd gevangen zat wegens het weigeren van zijn dienstplicht, vertrok hij naar Chicago, waar hij al snel werk vond. Hij speelde met blueszanger Wynonie Harris en werd in 1946 door de legendarische bigband-leider Fletcher Henderson ingehuurd als pianist en arrangeur. Hij zou ook korte tijd deel uit maken van een trio met saxofonist Coleman Hawkins.

In Chicago kwam Blount ook in aanraking met allerlei Afro-Amerikaanse politieke groeperingen en obscure bewegingen als de Black Hebrew Israelites. In latere jaren zou hij al deze invloeden mengen tot zijn eigen vorm van ‘afrofuturisme’. Chicago was ook de stad waar hij in contact kwam met Alton Abraham, die zijn zakenpartner zou worden en met wie hij – nadat hij in 1952 zijn naam officieel had laten wijzigen in Le Sony’r Ra – zijn eigen platenlabel zou oprichten: El Saturn Records. Het trio dat Ra inmiddels gevormd had groeide intussen uit tot de eerste versie van zijn Arkestra, met o.a. de saxofonisten John Gilmore en Marshall Allen. Laatstgenoemde leidt tot op de dag van vandaag het Sun Ra Arkestra, dat nog steeds met enige regelmaat optreedt.

The rest, zoals dat zo mooi heet, is history: Sun Ra bracht vanaf 1957 vele tientallen platen uit, vaak in zeer kleine oplages (de platen werden vaak in batches van 50 of 100 stuk geperst en voorzien van met de hand ingekleurde hoezen) op zijn eigen El Saturn Records, maar ook op labels als ESP-Disk en Impulse. In de jaren zestig zetelde Sun Ra in New York, om in 1968 naar Philadelphia te vetrekken. Een pand aan Morton Street zou tot aan Ra’s dood in 1993 de uitvalsbasis vormen voor alle activiteiten van zijn orkest en label.

Zelf kwam ik in 1997 in aanraking met de muziek van Sun Ra. Ik was al de nodige keren op zijn naam gestuit, maar het was op dat moment vrijwel onmogelijk om zijn muziek te vinden. Daar kwam verandering in toen het Evidence-label begon met een uitgebreide reissue-campagne. Voor het eerst verscheen een hele reeks obscure-albums op cd, waaronder vooral veel vroeg werk. Ik kocht op de gok het album “Super-Sonic Jazz” uit 1956 en was meteen verkocht. Tot op de dag van vandaag is deze plaat, met zijn futuristisch aandoende elektrische piano, exotische percussie en hoekige melodielijnen, één van mijn favoriete platen uit de uitgebreide Sun Ra-catalogus.

Veel van Ra’s werk is de afgelopen jaren opnieuw uitgebracht op cd of lp, alhoewel er ook nog wat platen zijn die vragen om een heruitgave. Verder zijn er tientallen uren met niet eerder uitgebracht live-materiaal verschenen en duikt er af en toe ook nog wat onbekend studiomateriaal op. Alles bij elkaar heb ik sinds 1997 zo’n 175 Sun Ra-items bij elkaar gesprokkeld en daarmee is hij na Frank Zappa de bestvertegenwoordige artiest in mijn collectie.

Wie Ra’s unieke mengeling van swing, bebop, free jazz en funk, overgoten met een flinke dosis esoterie en science fiction, nog niet kent, zal wat moeite moeten doen om in zijn gedachtenwereld te duiken. Wanneer je er eenmaal inzit, blijkt het één van de meest bevredigende muzikale ontdekkingsreizen te zijn, die je je kunt voorstellen. Van Chicago naar Saturnus en weer terug. Lang leve Herman Blount, lang leve Sun Ra.

FacebookTwitterGoogle+Share
0

Ik droom van draadjes

Voor iemand die dagelijks bezig is met muziek, heb ik me altijd relatief weinig beziggehouden met muziek-gerelateerde hardware. Natuurlijk heb ik in de loop van de jaren een paar stereo-installaties versleten en een aantal platenspelers gehad, maar het was altijd mainstream apparatuur, zonder gouden stekkertjes of eikenhouten zijkantjes.

Dat geldt ook de muziekinstrumenten: na het keyboard dat ik voor mijn dertiende verjaardag kreeg – een Casio MT-40 – volgden een Yamaha DX21, een Roland W-30 in combinatie met een Roland Sound Canvas-soundmodule, een poosje niets en vervolgens de Roland Fantom G6 die ik nu al ruim vijf jaar heb.

De laatste weken kijk ik echter eindeloze reeksen YouTube-fimpjes met rondleidingen door ‘homestudios’, lees ik over de verschillen tussen diverse klassieke drumcomputers en kijk ik stiekem op Marktplaats of er betaalbare ‘vintage gear’ opduikt. Dat laatste is overigens inderdaad het geval.

Aanleiding daarvoor is het feit dat ik de laatste maanden bezig ben met het inrichten van een bureaustudiootje: naast de bovengenoemde Fantom G6 heb ik sinds kort twee MIDI-controllers van Novation. Die gebruik ik in combinatie met de onlangs bejubelde iPad en juist voor dat apparaat zijn er allerlei emulaties van oude synthesizers, drumcomputers en sequencers verkrijgbaar.

Zo kocht ik voor nog geen vijf Euro de app FunkBox Drum Machine, die geluiden bevat van de Roland TR-808, de TR-909 en andere klassieke drummachines. Natuurlijk kan een dergelijke app de geluiden van deze hardware alleen maar benaderen, maar als je bedenkt dat je voor een in goede staat verkerende TR-808 al snel 2500 euro neertelt, is dit best een aardige oplossing.

Als je verder in de wereld van de elektronische muziek duikt, stuit je ook op een hele subcultuur van liefhebbers van modulaire synthesizers. Deze apparaten bestaan uit losse modules, die vrijwel eindeloos uit te breiden zijn en met elkaar communiceren via patchkabels. De firma Moog wist een paar weken geleden nog de aandacht te trekken met het bericht dat ze de beroemde modulaire synth van Keith Emerson na ging bouwen. Velen dachten aan een geslaagde 1-aprilgrap, maar het bericht blijkt wel degelijk waar te zijn. Wat het enorme gevaarte gaat kosten en hoeveel er geproduceerd worden, is op dit moment overigens nog niet bekend.

Liefhebbers van VCO’s, filters en gekleurde kabels moeten zeker de documentaire “I Dream of Wires” opzoeken, die een dezer dagen vertoond wordt tijdens Moogfest, maar die in 2013 al op DVD verscheen.

Het bekijken van YouTube-clips van mensen met tot de nok toe gevulde studio’s met elektronische apparatuur heeft voor mij nog een andere verrassende bijwerking: ik ben me veel meer dan voorheen aan het verdiepen in recente elektronische muziekstijlen. Platen uit de jaren zestig en zeventig die volgespeeld zijn met Moogs en ARP’s kocht ik jaren geleden al en ik ken uiteraard ook de Kraftwerks en de Conrad Schnitzlers van deze wereld, maar de afgelopen weken heb ik zowaar geproefd van wat vroege house en aanverwante stijlen. Ook daar blijken dan weer interessante dingen tussen te zitten, zoals de wat freakier elektronika van Unit Moebius, Legowelt en andere artiesten op het Nederlandse Bunker-label.

Of ik op mijn oude dag nog in een ‘gearslut’ verander, die de hele dag vette acid house draait, valt nog even te bezien, maar als iemand nog een Roland TR-808 in de aanbieding heeft voor een paar tientjes houd ik me zeker aanbevolen!

FacebookTwitterGoogle+Share
0

Last.fm-mijlpaal: 275.000 tracks

Iets meer dan een half jaar geleden scrobbelde ik mijn 250.000ste track via Last.fm. U weet wel, die site waar ik u om de paar maanden mee om de oren sla, omdat ik zo dol ben op die muziekstatistiekjes.

Vandaag de volgende mijlpaal: 275.000 afgespeelde tracks, verdeeld over 12.732 verschillende artiesten. De 275.000ste track was “Work that body” van het Nederlandse gezelschap Unit Moebius en dat past dan weer mooi bij mijn recente belangstelling voor elektronische dansmuziekjes.

Omdat de rangen en standen ten opzichte van de vorige keer niet schokkend gewijzigd zijn, volsta ik deze keer met lijstjes van de meestgedraaide artiesten, albums en tracks. Tussen haakjes staat het aantal afgespeelde nummers.

Top artists:
1. Frank Zappa (19.403)
2. Prince (4.845)
3. Elvis Presley (4.261)
4. Sun Ra (3.593)
5. Bob Dylan (3.176)

Top albums:
1. Captain Beefheart & His Magic Band – Trout Mask Replica (724)
2. Frank Zappa – Sheik Yerbouti (423)
3. Frank Zappa – You Are What You Is [1998 Spencer Chrislu remaster] (380)
4. Jeff Buckley – Grace (359)
5. Frank Zappa – Uncle Meat (353)

Top tracks:
1. Frank Zappa – Peaches en Regalia (85)
2. Frank Zappa – Cosmik Debris (72)
3. David Bowie – Where Are We Now? (65)
4. Rufus Wainwright – Natasha (63)
5. Beck – Loser (61)

Frank Zappa heerst op alle fronten, dat was al bekend. Wat mezelf opvalt wanneer ik mijn Last-fm-statistieken vergelijk met die van andere gebruikers, is dat mensen over het algemeen naar veel minder artiesten luisteren en hun favorieten veel vaker draaien. Vijfentachtig draaibeurten voor mijn toptrack is inderdaad relatief weinig op een totaal van 275.000 nummers.

Mijn complete Last.fm-profiel vind je nog steeds hier.

FacebookTwitterGoogle+Share
0

De tijden veranderen

Broodjes? Check! Ticket en treinkaartje? Check! Extra tas voor platen? Check! Nog een extra tas voor platen? Dubbel-check! Dan ben ik helemaal klaar voor de…. Oh wacht. Ik ga dit weekend helemaal niet naar de Mega Platen & CD Beurs in Utrecht. De afgelopen jaren sloeg ik de halfjaarlijkse tocht naar de Jaarbeurshallen alleen over wanneer het treinverkeer overhoop lag (en als dat gebeurde was ik het hele weekend niet te genieten), maar deze keer is het heel eenvoudig: ik heb geen zin.

Vooruit, mijn budget speelt ook een rol, maar de verzameldrang van de afgelopen jaren is sterk aan het afnemen. Ik heb dit jaar welgeteld één cd gekocht en nog geen enkele lp em ik mis het vooralsnog ook niet. Ondertussen groeit mijn muziekcollectie vrijwel dagelijks, maar dan in de vorm van mp3′s. Complete discografieën, vergeten albums, onuitgebracht live-spul: het vindt allemaal de weg naar mijn harde schijf (hallo downloadverbod!) en het levert evenveel plezier op.

Ben ik van mijn geloof gevallen en gooi ik mijn platencollectie nu de deur uit? Nee hoor, absoluut niet. Het is best mogelijk dat ik in november weer enthousiast verslag doe van alle mooie dingen die ik op de Utrechtse beurs gevonden heb, of dat ik volgende week tijdens Record Store Day de plaatselijke platenzaken onveilig maak, maar voor nu vind ik het even welletjes. De tijden veranderen. Daar ontkomt zelfs het traditionele bezoek aan de Mega Platen & CD Beurs niet aan.

FacebookTwitterGoogle+Share
0

Frank Zappa, twintig jaar later

“Composer Frank Zappa left for his final tour just before 6:00 pm on Saturday”. Dat was het officiële statement dat op maandag 6 december 1993 de wereld werd ingestuurd door de familie van componist, gitarist, producer, filmregisseur en nog-zoveel-meer Frank Zappa. Eén dag eerder was hij in besloten kring al begraven, nadat hij op zaterdag 4 december was overleden.

Op dat moment kende ik de muziek van Zappa bijna tien jaar. In de zomer van 1984 mocht ik als vijftienjarig jongetje eindelijk lid worden van de fonotheek in mijn toenmalige woonplaats Brunssum. Nadat ik daar al jaren stapels boeken verslonden had, was het nu tijd om in de goed gesorteerde platencollectie te duiken. In het pré-internettijdperk was dat nogal wat, duizenden platen tot je beschikking te hebben voor bijna geen geld. Al vrij snel zocht ik bij een van de bijna wekelijkse bezoeken een plaat uit van – inderdaad – Frank Zappa: het album “Hot Rats” uit 1969. Mijn muzikale wereld was voorgoed veranderd.

Muziekvriend M. had “Hot Rats” vlak daarvoor al geleend, waarschijnlijk omdat hij als gitarist de naam van Zappa al ergens was tegengekomen. Er was ook een link tussen Jean-Luc Ponty en Zappa, en daar hadden we blijkbaar ook wel eens van gehoord. Die eerste kennismaking beviel uitstekend: “Hot Rats” staat vol met redelijk toegankelijke jazzrock-achtige muziek, die nog niet kon doen vermoeden wat ik de weken en maanden daarna allemaal te horen zou krijgen van mijn aanstaande held. Niet geheel toevallig was dit album ook de eerste kennismaking met Captain Beefheart, maar ook hier kon ik nog niet vermoeden hoe mijn muzikale wereldbeeld zou veranderen door zijn platen.

Na “Hot Rats” volgden al snel “You Are What You Is” en “Sheik Yerbouti”. Twee totaal andere platen, die meteen duidelijk maakten hoe gevarieerd het werk van Zappa was. Vanaf dat moment was ik verslaafd: alle beschikbare Zappa-lp’s uit de fonotheek kwamen in de weken daarna aan bod en beetje bij beetje begon zich een beeld te vormen van het enorme oeuvre dat Zappa toen al op zijn naam had staan. Via via kwam ik aan kopieën – op cassette uiteraard – van albums als “Apostrophe” en “Uncle Meat”, ik kocht mijn eerste eigen Zappa-plaat (“Them or Us” in december 1985), ik abonneerde me op het Zappa-fanzine “Black Page”, vergaapte me aan concert-opnames op groot scherm tijdens de eerste Zappa-dagen in De Effenaar in Eindhoven en op 4 mei 1988 zag ik één van de beste concerten die ik ooit zag: Frank Zappa in Ahoy Rotterdam, tijdens zijn allerlaatste optreden ooit in Nederland.

In 1993 werkte Frank Zappa “The Yellow Shark”. zijn laatste grote live-project. Ik zat met mijn DAT-recorder in de aanslag bij de radio-première op Radio 4. Toen was helaas al bekend dat Zappa ernstig ziek was, maar dat bericht in december ’93 kwam toch nog onverwacht.

Twintig jaar later is Frank Zappa nog steeds mijn muzikale held. Niet alleen muzikaal trouwens: ook zijn uitgesproken opvattingen over politiek en religie, de humoristische, maar vastberaden manier waarop hij die uitte, zijn strijd tegen censuur en domheid en zijn manier van zakendoen hebben me gevormd en boeien me nog steeds mateloos.

Uitleggen waarom er inmiddels bijna vijfhonderd beeld- en geluidsdragers van hem in de kast staan, is desondanks onbegonnen werk. Het is natuurlijk in de eerste plaats (ja, ik doe toch een poging) de muziek, de enorme veelheid aan stijlen die Zappa beheerste, de onnavolgbare gitaarsolo’s, de experimenteerdrift, het nog steeds onderschatte klassieke werk. Daarnaast de humor, die heerlijke, bijtende, niets en niemand ontziende humor. De enorme productiviteit. De uitgesproken mening. De goede neus (it’s a honker!) voor muzikaal talent. De innovatieve ideeën over muziekdistributie. Allemaal aspecten van die ene persoon, die samen een groter geheel vormen dan de individuele delen en die maken dat ik ook vandaag alweer bijna tien uur onafgebroken naar zijn muziek luister.

Het hebben van helden is een mannending, beweerde een vriendin ooit eens. Het zij zo. Frank Zappa is mijn held en dat blijft hij tot ik zelf begin aan mijn laatste tour.

FacebookTwitterGoogle+Share
0

Wat draaiden wij?

Hee, de tweede helft van 2013 is aangebroken. Zoals gebruikelijk blik ik halverwege het jaar weer terug op mijn muzikale voorkeuren, die nog steeds trouw worden geregistreerd door Last.fm. Het waren een paar intensieve luistermaanden, waarin vooral mijn mp3-collectie flink groeide. Het lijkt bijna onmogelijk, maar ik duik soms nog intensiever in de muziekgeschiedenis dan ik toch al deed. Dat leidt deze keer tot een aantal interessante verschuivingen.

Hieronder de meest gedraaide artiesten van de eerste helft van 2013, met tussen haakjes de standen van het eerste halfjaar van 2012:

1 [2] David Bowie
2 [1] Frank Zappa
3 [-] The Legendary Pink Dots
4 [5] Sun Ra
5 [-] Current 93
6 [-] Lou Reed
7 [18] The Velvet Underground
8 [-] The Beach Boys
9 [12] Prince
10 [3] Captain Beefheart & His Magic Band

11 [17] Miles Davis
12 [-] Beck
13 [-] Adam Ant
14 [-] Kevin Ayers
15 [-] Bob Dylan
16 [13] Brian Eno
17 [-] This Heat
18 [-] Pink Floyd
19 [11] John Coltrane
20 [-] The Residents
21 [-] John Zorn
22 [-] Throbbing Gristle
23 [9] King Crimson
24 [-] Depeche Mode
25 [-] Igor Stravinsky

Zappa op één? Nee! Net als na het eerste kwartaal van dit jaar jaar is het David Bowie die met de eer gaat strijken. Het verschil met Zappa bedraagt zo’n 350 gedraaide tracks. Een unicum, maar volkomen terecht na zijn ijzersterke nieuwe album “The Next Day”.

De afgelopen zes maanden stonden verder in het teken van een diepe duik in wat ik voor het gemak maar “industrial” zal noemen. Dat verklaart de hoge noteringen voor o.a. The Legendary Pink Dots, Current 93 en This Heat. Minder zichtbaar is dat ik in verhouding ook meer klassieke muziek draaide. Igor Stravinsky haalde de lijst en Philip Glass viel er net buiten. Op het moment draai ik weer wat meer jazz, maar we moeten uiteraard afwachten in hoeverre dat in het jaaroverzicht zichtbaar zal zijn. Sun Ra, Miles Davis en John Coltrane staan in ieder geval als vanouds in de bovenste regionen.

iTunes-jazz

Van de artiesten die een jaar geleden nog hoog genoteerd stonden, zijn o.a. Neil Young, Elvis Presley en Johnny Cash uit de top 25 gezakt. Verder ontbreken de Beatles en de Stones. Bob Dylan is daarentegen weer terug en verder vallen de hoge plekken voor Lou Reed en de Velvet Underground op.

De eerstvolgende Last.fm-mijlpaal wordt waarschijnlijk het bereiken van 250.000 gescrobbelde tracks. Zodra het zover is, zal ik er ongetwijfeld weer een bericht aan wijden.

FacebookTwitterGoogle+Share
0

Zit er muziek in de Mijnstreek?

Waarom de regio Parkstad opeens weer als Mijnstreek wordt aangeduid, is me niet helemaal duidelijk, maar dat raadsel wordt a.s. maandag ongetwijfeld opgelost.

De Cultuurbrouwerij, het debatpodium voor cultuur, maatschappij en economie staat maandag 10 december a.s. vanaf 20.00 uur namelijk helemaal in het teken van het ‘MijnFestijn’, de afsluiting van het project ‘Mijnverleden, Mijn Toekomst’ dat Discovery Centre Continium de voorbije twee jaar uitvoerde. Speciaal voor de gelegenheid wordt deze editie van de Cultuurbrouwerij dan ook in het Kerkraadse Continium georganiseerd, met een debat rond de centrale vraag: zit er Muziek in de Mijnstreek?

Zelf mag ik ook mijn zegje komen doen over dit onderwerp, samen met o.a. Mike Kramer van Kunstencentrum Signe en Henk Steijvers van de Janse Bagge Bend en Carboon.

De aankondiging van de site van de Cultuurbrouwerij: “We duiken in de muziekgeschiedenis van de Mijnstreek met o.a. verzamelaar, platenbaas en muziekgek Marco Kalnenek, artistiek leider van (h)ear, het experimenteel audio project in KuS Mike Kramer, bezieler van o.m. het Charles Hennen Concours Bert Bremen en ex-Carboon Henk Steijvers. Uit de Belgisch Limburgse Mijnstreek is te gast plaatsvervangend departementshoofd en muziekcoach Gert Stinckens verbonden aan de Hasseltse Pophogeschool.

Stijlen, stromingen, maatschappelijke bewegingen, het verenigingsleven en wat er in het hier en nu nog allemaal van is te merken én waar het naar toe gaat. Het komt allemaal langs in deze niet te missen Cultuurbrouwerij. Muziek is er van onze onvolprezen ridder van het vintage vinyl, King Mobe en huisfilosoof Frans Gereadts vat samen en sluit af.

Kortom, reden genoeg om maandag 10 december voor de gelegenheid nu eens niet naar het café van poppodium NIEUWE NOR, maar naar het Continium in Kerkrade af te reizen… We beginnen traditiegetrouw om 20.00 u. Entree is vrij”.

De Cultuurbrouwerij is maandagavond ook te volgen via de livestream op www.cultuurbrouwerij.nl.

FacebookTwitterGoogle+Share