“Een bizarre ervaring: alsof beide grootheden in hun eigen genre twee geheel verschillende platen hebben ingespeeld. En allebei de platen zijn dan ook nog eens van erbarmelijke kwaliteit”, schrijft OOR.
“Een catastrofe van immense omvang” en “Pijnlijk”, aldus Pierre Oitmann op Nu.nl.
Het onderwerp is natuurlijk ‘Lulu’, de inmiddels al veelbesproken samenwerking tussen Lou Reed & Metallica. Weinig platen hebben dit jaar zulke extreme reacties veroorzaakt. Lou Reed is naar eigen zeggen al met de dood bedreigd door Metallica-fans. En dat alleen maar omdat hij zijn beste plaat van de afgelopen twintig jaar heeft gemaakt.
Is ‘Lulu’ echt zo’n rampzalige plaat? Nee dus. Het album is intens en rauw, de teksten zijn heftig en zwartgallig en het is absoluut geen gezellig plaatje voor op de achtergrond, maar het werkt. Het werkt verdomde goed zelfs.
Uncut vat het mooi samen: “Everything on this immense album is intense, exciting, loud and generally all three. Metallica don’t so much sweep away Lou Reed’s musical cobwebs as fire nuclear warheads at them, while Reed adds a lyrical intensity and visceral poetry that makes everything bar the most Norwegian of metal sound weedy. [...] what you do get is a very big and horrible noise with lyrics and vocals that completely match.”
‘Lulu’ is Lou Reed op z’n smerigst. Terug naar de tijd van ‘Siter Ray’ of ‘Waves of Fear’. Metallica blijkt daarbij de perfecte band om Frank Wedekind’s verhaal tot klinken te brengen. De gemiddelde Metallica-fan mag zich dan achter zijn oren krabben, maar de band gromt en dreunt en legt bij tijd en wijle een tapijt van pure noise neer, waarop Lou Reed zijn vunzige teksten kan spugen.
The pain shoots through my body
A sword between my thighs
I wish that I could kill you
But I too love your eyes
‘Lulu’ is een prachtig album. Kijk naar de herfstnevel buiten, denk aan je grootste angst en draai deze plaat. HARD.
[Deze blogpost is opgedragen aan radiomaker Jean-Luc Groenteman, die vannacht op 42-jarige leeftijd overleed]
