Doet u het nog wel eens, een cd’tje branden? Ik doe het niet of nauwelijks meer. Toen ik ergens eind 1998 een cd-brander inbouwde in mijn pc – op zich al een haast middeleeuwse handeling – was het een kleine sensatie om niet veel later een zelfgebrande verzamel-cd op mijn bureau te hebben liggen. Het downloaden van muziek was nog niet echt aan de orde destijds, maar met het zelf samenstellen van compilaties en het kopiëren van geleende cd’s kwam ik al een heel eind. De collectie huisvlijtschijfjes groeide dan ook snel: op 1 januari 2000 had ik 40 cd-r’s in huis, twee jaar later waren dat er al 338 en op het hoogtepunt waren het er een kleine 700.
Tot begin 2006 bleef ik trouw zelf cd’s branden, inmiddels ook van gedownload materiaal, maar daarna kwam de klad er flink in. Tegenwoordig vervullen de externe harde schijven de rol van opslagmedium en importeer ik albums direct in iTunes, zodat de noodzaak om schijfjes te branden, is komen te vervallen. Daarmee behoort de ellende van het zelf hoesjes maken met alle juist info gelukkig ook tot het verleden, om over het updaten van steeds logger wordende programma’s als Nero of Roxio nog maar te zwijgen.
De teller staat nu nog op 656 cd-r’s, maar dat aantal zal alleen nog maar teruglopen, zeker nu ik media draadloos van mijn pc naar de stereo of tv in de woonkamer kan streamen. En daarmee ligt de opwinding van dat eerste zelfgebrande schijfje alweer ver achter me. Het scheelt een hoop ruimte, dat dan weer wel.
