Gisteravond was er in Kerkrade niets te merken van gebrek aan belangstelling, want tijdens het concert van zanger Wolfgang Niedecken met de WDR Big Band was de Rodahal goed gevuld.

Niedecken is al sinds het einde van de jaren zeventig frontman van de Keulse rockgroep BAP, die ook in Nederland een hit scoorde met het nummer “Kristallnaach”. Niedecken maakte ook diverse solo-albums. Gisteravond stond hij dus met de WDR Big Band op het podium. Uit de aankodigingen van het concert had ik eerlijk gezegd niet begrepen dat de muziek van Niedecken centraal zou staan, dus mijn verwachting was dat vooral de WDR Big Band zou schitteren.

Schitteren deden ze ook en Wolfgang Niedecken en zijn gasten (een gitarist plus een achtergrondzangeres) gaven zeer zeker ook een goede show weg. Alleen hoorde ik blijkbaar tot de minderheid die nauwelijks bekend is met het werk van BAP. Alhoewel, na de pauze bleven er hier en daar stoelen leeg, dus waarschijnlijk waren er meer mensen met andere verwachtingen naar de Rodahal gekomen.

Een goed optreden dus, met een toporkest als begeleiding. De stem van Niedecken kan echter geen twee uur lang boeien en de lappen tekst die hij voordroeg waren helaas nauwelijks verstaanbaar. Hoogtepunten waren voor mij dus toch vooral de solo’s van de diverse big band-leden. Overigens zou het optreden een stuk beter zijn bevallen als het een “sta-concert” was geweest waarbij je ook gewoon een biertje had kunnen drinken. Zo kun je dus na een goed concert toch met een lichtelijk onbevredigd gevoel naar buiten gaan.

Het was de bedoeling dat ik beide dagen van de partij zou zijn, maar helaas: verkoudheid en kiespijn gooiden zondag roet in het eten, waardoor ik o.a. De Jeugd van Tegenwoordig, Caro Emerald en DeWolff aan me voorbij heb moeten laten gaan.

Zaterdag was ik er wel bij, samen met zo’n achtduizend andere festivalgangers. Achtereenvolgens zag ik Colossa (een lekker stevige binnenkomer) en Moke (dodelijk saai), waarna het de beurt was aan Paul Logister & Ralph Winkler en vrienden. Deze mannen speelden een thuiswedstrijd en daar hadden ze duidelijk plezier in.

The Opposites hadden ook plezier, maar dat leek toch vooral ingestudeerd. Ondanks dat de handjes op commando de lucht ingingen, kwam het publiek toch niet zo “los” als je zou verwachten bij een act van dit kaliber.

Bij de Britse folkrock-band The Levellers ging dat beduidend makkelijker. Vanaf het eerste nummer was het feest. waarbij opviel dat het publiek opeens minstend anderhalve keer zo oud was als bij The Opposites. In ieder geval was het optreden van The Levellers mijn hoogtepunt van deze editie van Park City Live.

Alle leuke dingen van de zondag heb ik dus aan me voorbij moeten laten gaan, maar het was ongetwijfeld net zo gezellig als op zaterdag.

Wat mij betreft is ParkCity Live een blijvertje. Ja, de programmering is commercieel en nee, ik heb zaterdag niets schokkends gezien, maar we mogen in Limburg blij zijn met een breed georiënteerd festival als dit. De discussie die op Zwart Goud gevoerd wordt, ga ik hier niet overdoen, maar ik sluit me aan bij Kees van de Berg van Poppodium Nieuwe Nor, die zaterdag tegen me zei: “Als er publiek komt, heb je altijd gelijk”.

Op naar de derde editie van ParkCity Live!

Zelf was ik er voor laatstgenoemde act, die ik een paar weken geleden bij een eerder Amsterdams optreden had gemist. De mannen uit Benin zetten een swingende show neer, met veel ruimte voor de blazers en met soms James Brown-achtige funkritmes. Het was ook best bijzonder om het optreden samen te bekijken met een gitarist uit de band van Youssou N’Dour en zijn half-Nederlandse vriendin.

Van andere acts, waaronder Sergent Garcia, heb ik maar kleine fragmenten gehoord, maar door het prachtige weer en het gemoedelijke publiek was dit festival in ieder geval erg geslaagd.

Het voert te ver om het levensverhaal van Kuti hier te gaan samenvatten – Wikipedia is uw vriend – maar de acteurs, dansers en muzikanten slaagden er, ondersteund door videobeelden, erg goed in om Fela’s muzikale ontwikkeling en de problemen in zijn latere leven weer te geven.

Natuurlijk is het ondoenlijk om de intensiteit van Kuti’s muziek voor honderd procent te vangen in een musical – al was het maar omdat zijn nummers doorgaans een minuut of twintig duren – maar hoofdrolspeler Kevin Mambo was méér dan overtuigend. Hij acteerde niet alleen, maar bleek ook als zanger, saxofonist en danser voortreffelijk uit de voeten te kunnen. Zijn ijzersterke vertolking compenseerde de wat “gladdere” momentjes, die onvermijdelijk ook in de show zaten.

Al met al een swingende, kleurrijke voorstelling. Wie vandaag of morgen nog in de gelegenheid is, mag de kans niet laten schieten om FELA! te gaan zien. Er zijn ongetwijfeld nog kaarten.

“The trumpet is 5 minutes of life!” “This is our Woodstock!” ”This is the biggest psychiatric clinic in the world…” Met pakkende uitspraken van dansende, drinkende en kamperende Serviërs en onweerstaanbaar swingende blaasmuziek zet de documentaire Guča: The Serbian Woodstock een sfeer neer van gekheid, feest en ontspanning. De film is een fraaie hommage aan het in 1961 gestarte trompetfestival (annex competitie) dat jaarlijks plaatsvindt in het 2000 zielen tellende Servische dorpje Guča.

Afgelopen augustus vierde het festival, dat tegenwoordig rond de 600,000 bezoekers trekt, zijn 50e verjaardag. Het is een mijlpaal waaraan RASA graag aandacht besteedt.

De Serviër Ekrem Mamutovĭć, een telg uit een beroemd muzikantengeslacht uit Vranje, won afgelopen zomer de gouden trompet en zijn groep werd uitgeroepen tot de beste Balkan-brassband van de wereld. Ekrem Mamutovĭć’s muziek ademt grootsheid; het is een nieuwe naam in een exclusief rijtje van ‘Guča-trompethelden’ als Boban Marković, Goran Bregović en zelfs Miles Davis, die ooit te gast op het festival ietwat verbouwereerd opmerkte: “I didn’t know you could play trumpet that way.”

Ekrem Mamutovĭć Balkan Brass Band
+ Guča: The Serbian Woodstock + afterparty met DJ Safri
Donderdag 14 april 2011 | docu 19:30 | concert 20:30 | afterparty 22:00
Meer info op www.rasa.nl.

Na het voorprogramma van Boef en de Gelogeerde Aap – hiphop meets dubstep uit Tilburg – gaven Parow en zijn band een show weg van amper een uur. Kort dus, maar daarom niet minder leuk. Uiteraard ontbraken de krakers “Dans dans dans” en “Cooler as ekke” niet op de setlist. Enige minpuntje was dat er geen toegift vanaf kon, maar aangezien het publiek er ook niet om vroeg, was dat ook wel logisch.

Een korte video van het optreden vind je op Facebook.

De deelnemende acts zijn:

Loop The Balloon

Waar een feestje is zijn ballonen, waar ballonnen zijn is LOOP THE BALLOON! Een unieke act van de multi-instrumentalist Jeroen Elfferich, bij sommigen ook bekend als Happy Elf.

Dat je ook met eenvoudige middelen muziek met een beat kan maken bewijst onze nationale ballonenheld. Gebruik makend van verschillende soorten ballonnen en een loopstation bouwt hij een groove op door laag over laag op te nemen. Baam! Ook te zien op Lowlands en Mystery Land.

YouTube: Loop The Balloon, the movie

Heug

Heug is Jan Schellink en Danibal. Schellink is een van Utrechts meest avontuurlijke muzikanten die met alle klanken uit de voeten kan. Danibal jodelt, zingt en gromt er lustig op los. Bewapend met twee looppedalen, een koffer vol mondharpen, schuiftrompet, basgitaar en wat er binnen handbereik ligt. Ieder zijn Heug!

Heug is omschreven als: “stand up muzikanten” of “Heug! houdt het midden tussen een komische variétéact en een serieuze geluidsperformance”. Zij gaan altijd met 100% plezier de uitdaging aan om met 100 % VRIJE improvisatie het publiek en zichzelf te vermaken.

YouTube: Heug op station Leiden

Rikenik

Een duo bestaande uit gitaar en drums die met behulp van stemgebruik, elektronische vervormers en live-loops een eigen verhalende, muzikale wereld schept. Vormen zijn vaak vrij, waardoor het niet alleen voor de luisteraar spannend is, maar ook voor de musici zelf. Het spelplezier wat ze daarbij uitstralen slaat dan ook snel over op het publiek. Rikenik baant zich onverstoorbaar een weg door de muziekgeschiedenis. Het is experimenteren met alles wat zij leuk vinden, maar zij verliezen daarbij het publiek niet uit het oog. Rob zorgt onderweg voor tekst en uitleg, het blijft tenslotte podiumkunst!

Rik Fennis: gitaar, effecten, live loops en stem
Rob Sprinkhuizen: drums, elektronica, samples en stem

Lokatie: De Fuut
Tijd: 17.00u – 19.00u
Toegang gratis

Na een kort maar sympathiek voorprogramma van de charmante Rie Sinclair, maakte de bijna 73-jarige Dale op spectaculaire wijze zijn entree: het intro van “Nitro” weerklonk, terwijl er van de gitarist nog geen spoor te bekennen was. Na een paar tellen werd duidelijk dat hij op het balkon van de Nieuwe Nor stond en zich al spelende een weg naar het podium baande. Toen hij eenmaal voor ons stond, viel vooral op hoe ontzettend hard hij en zijn band speelden. Daar zou de rest van de avond geen verandering in komen. Aangezien ik op een metertje of twee van het podium stond, suisde Dale’s muziek dan ook nog lang na in mijn oren.

Dale’s show, verder alleen ondersteund door een basssist en een drummer, was vooral amusant. Naast enkele echte surfklassiekers kwamen er covers van “Smoke on the Water”, “Louie Louie” en “House of the Rising Sun” voorbij. Met een Johnny Cash-medley en een heuse Louis Armstrong-imitatie werd het muzikale niveau even wat minder, maar Dale bracht het allemaal met veel enthousiasme. Hij was ook zeker niet te beroerd om interactie met het publiek aan te gaan. Dat kun je niet van alle muzikale goden zeggen, nietwaar?

De afterparty met de sleazy films van de The Celluloid Guru’s heb ik gelaten voor wat het was, maar alles bij elkaar was het een topavond. Na de muzikale hoogstandjes van de New Cool Collective Big Band op vrijdag, had het optreden van Dick Dale vooral een hoog entertainmentgehalte. Virtuoos entertainment, dat wel. En aangezien Dale nog in blakende gezondheid lijkt te verkeren, zal het zeker niet de laatste keer zijn geweest dat hij zijn kunstjes vertoonde.

Het repertoire was voornamelijk afkomstig van de nieuwe cd “Pachinko“, maar er kwamen ook wat oudere stukken van het NCC voorbij. Ik weet niet wat Dick Dale vanavond gaat doen in diezelfde Nieuwe Nor, of wat ik de rest van het jaar nog aan muzikale snoepjes voorgeschoteld krijg, maar dit optreden van de New Cool Collective Big Band zou wel eens mijn concert van het jaar kunnen worden.

Wie wil horen hoe de nieuwe cd klinkt, kan terecht op de site van label Dox Records. Voor een mooi fotoverslag moeten we uiteraard op de site van Luc Lodder zijn.

Ter opening van het 1e Europa Festival Utrecht viert Boban Marković dit jaar zijn verjaardag in RASA/Utrecht, voorwaar een grote eer voor podium en stad. Boban’s manager en DJ Rromano Suno neemt voor de gelegenheid zijn platencollectie mee. Een ongebreideld Balkanfeest tot in de kleine uurtjes is verzekerd.

BOBAN I MARKO MARKOVIĆ ORKESTAR + DJ RROMANO SUNO
Donderdag 6 mei 2010 | 21:00 | afterparty 22:30 | € 19 |
kortingspas € 16,15 | RASA-pas of U-pas € 11,40