Het was de bedoeling dat ik beide dagen van de partij zou zijn, maar helaas: verkoudheid en kiespijn gooiden zondag roet in het eten, waardoor ik o.a. De Jeugd van Tegenwoordig, Caro Emerald en DeWolff aan me voorbij heb moeten laten gaan.

Zaterdag was ik er wel bij, samen met zo’n achtduizend andere festivalgangers. Achtereenvolgens zag ik Colossa (een lekker stevige binnenkomer) en Moke (dodelijk saai), waarna het de beurt was aan Paul Logister & Ralph Winkler en vrienden. Deze mannen speelden een thuiswedstrijd en daar hadden ze duidelijk plezier in.

The Opposites hadden ook plezier, maar dat leek toch vooral ingestudeerd. Ondanks dat de handjes op commando de lucht ingingen, kwam het publiek toch niet zo “los” als je zou verwachten bij een act van dit kaliber.

Bij de Britse folkrock-band The Levellers ging dat beduidend makkelijker. Vanaf het eerste nummer was het feest. waarbij opviel dat het publiek opeens minstend anderhalve keer zo oud was als bij The Opposites. In ieder geval was het optreden van The Levellers mijn hoogtepunt van deze editie van Park City Live.

Alle leuke dingen van de zondag heb ik dus aan me voorbij moeten laten gaan, maar het was ongetwijfeld net zo gezellig als op zaterdag.

Wat mij betreft is ParkCity Live een blijvertje. Ja, de programmering is commercieel en nee, ik heb zaterdag niets schokkends gezien, maar we mogen in Limburg blij zijn met een breed georiënteerd festival als dit. De discussie die op Zwart Goud gevoerd wordt, ga ik hier niet overdoen, maar ik sluit me aan bij Kees van de Berg van Poppodium Nieuwe Nor, die zaterdag tegen me zei: “Als er publiek komt, heb je altijd gelijk”.

Op naar de derde editie van ParkCity Live!

Zelf was ik er voor laatstgenoemde act, die ik een paar weken geleden bij een eerder Amsterdams optreden had gemist. De mannen uit Benin zetten een swingende show neer, met veel ruimte voor de blazers en met soms James Brown-achtige funkritmes. Het was ook best bijzonder om het optreden samen te bekijken met een gitarist uit de band van Youssou N’Dour en zijn half-Nederlandse vriendin.

Van andere acts, waaronder Sergent Garcia, heb ik maar kleine fragmenten gehoord, maar door het prachtige weer en het gemoedelijke publiek was dit festival in ieder geval erg geslaagd.

Een paar jaar later, toen ik wel had mogen gaan, luisterde ik naar Frank Zappa, Igor Stravinsky en Thelonious Monk. En die speelden allemaal niet op Pinkpop. Veel interesse in grootschalige festivals had ik verder ook niet, dus het leek er heel lang op dat ik – zelfs als fanatiek muziekliefhebber en zowat om de hoek van het festival wonend – nooit op Pinkpop zou komen. Tot gisteren.

Vrijdagmiddag liet een twittervriendin me weten dat ze kaarten had gewonnen voor Pinkpop 2011 en dat ze voor de zaterdag nog geen gezelschap had. De kans om in ruil voor een biertje alsnog naar het festival te gaan, liet ik uiteraard niet voorbijgaan, en zo wandelde ik gistermiddag om een uur of drie samen met 66.000 andere festivalgangers het Pinkpop-terrein op. Toen we een uur of negen later weer weggingen, had ik een hele leuke dag achter de rug: de sfeer op het festival is echt uitstekend, het weer was perfect en het bier was weliswaar duur, maar het smaakte prima.

Natuurlijk was er ook muziek. Een heleboel zelfs, maar vreemd genoeg was dat niet eens het belangrijkste onderdeel van mijn festivaldag. De Staat was een prima binnenkomer, die meteen werd gevolgd door mijn persoonlijke favoriet: MADI. Geweldig om te zien hoe enthousiast deze jonge Limburgse band ontvangen werd door het publiek in de tent naast het hoofdpodium.

Giel Beelen kondigde de formatie rondom zangeres Madi Hermens aan als “de beste Nu of Nooit-winnaar ooit” en de hoge verwachtingen werden vervolgens ook waargemaakt. MADI is zonder twijfel de eerste Nu of Nooit-winnaar waar we ná Pinkpop ook nog van gaan horen.

De rest van de middag bestond voornamelijk uit chillen in het gras, een enkele bekende begroeten (“Hoi, ik volg jou op Twitter” was daarbij de beste openingszin die ik te horen kreeg) en wat flarden van optredens meepikken. Zo heb ik Lifehouse en Elbow gehoord, maar beide bands hebben niet echt een indruk achtergelaten.

En toen was daar de afsluiter: Coldplay. Laten we zeggen dat ik niet zo dol ben op die band, maar aangezien ik in het gezelschap van een Coldplay-fan verkeerde en er om me heen tienduizenden luid meezingende, klappende en springende fans stonden, was ik van harte bereid om onbevooroordeeld naar hun show te kijken.

Wat Coldplay doet, wordt vakkundig gebracht. Daar bestaat geen twijfel over. Na het zien van hun optreden vind ik de muziek echter nog steeds even bloedeloos en saai als voorheen. Het geluid en het licht waren perfect, de ballonnen en het vuurwerk waren goed getimed, net als de semi-spontane praatjes tussen de nummers door. Het constante gitaargejengel in het hoge register – een erfenis van U2′s The Edge waar we nog generaties lang “plezier” van gaan hebben – en het totale gebrek aan dynamiek in de nummers, maakten het voor mij een vrij vermoeiende luisterervaring. Een band die een heel festivalterrein aan het zingen en springen krijgt, doet echter wel degelijk iets goed, en daar kan ik alleen maar respect voor hebben. Een gevalletje “it’s not you, it’s me” zullen we maar zeggen.

Al met al een geslaagde dag. Het zou me niet verbazen als ik volgend jaar om deze tijd ook weer een blog schrijf over één of meer dagen Pinkpop.

Met PopSport-winnaars van 2009 en 2010, respectievelijk Hunting The Robot en DAAR, en twee finalisten van 2011, The Headaches en Brew, zorgt PopSport voor een zeer jonge en veelbelovende line-up op zondag 17 juli.

Op 18 juli staat er ook een opvallende naam op het programma: Thiaz Itch. Van deze Franse thuisknutselaar – die inmiddels ook zijn eigen label runt – bracht ik in maart 2007 een album uit op WM Recordings: “El Baile De Los Fantasmas”. Deze release is nog hier nog steeds gratis te downloaden.

Alle info over De Affaire staat op www.de-affaire.nl.

Hieronder een kleine selectie van de bestklinkende filmpjes. Daarbij moet opgemerkt worden dat ik beelden – ja, ze bestaan! – waarop mijn ritmisch bewegende en in rap tempo kaler wordende kruin duidelijk zichtbaar is, bij voorbaat uitgesloten heb.

Op het festivalterrein was genoeg spijs en drank te vinden en door optredens van het Orkestar Braka Kadrievi – inclusief enthousiast dansend publiek – op een uithoekje van het veld waande je je heel even op het befaamde Guca-festival.

Toch was iedereen stiekem maar voor één ding gekomen: de Balkan Brass Battle tussen de Roemeense duivelskunstenaars van Fanfare Ciocărlia enerzijds en het legendarische Boban I Marko Marković Orkestar anderzijds. En een battle werd het!

Een kleine twee uur lang bliezen beide orkesten beurtelings het dak van het hoofdpodium. Dat ze aan het einde van de show toch goede vriendjes bleken en nog een paar gezamenlijke nummers ten gehore brachten, zal niemand echt verbazen.

Fanfare Ciocărlia zag ik twee keer eerder en naast het geweld van Boban en zijn zoon klinken zij, ondanks de commerciële concessies die ze in de loop van de jaren hebben gedaan, toch nog het meest traditioneel.

De power van het orkest van vader en zoon Marković is nog het beste te vergelijken met die van, pak ‘m beet, Metallica. Consequent alle riedeltjes één octaaf hoger spelen, zoals Marko Marković dat veelvuldig doet, is een beetje effectbejag (“understatement van de dag”, aldus Gijs Levelt van de Amsterdam Klezmer Band vannacht op Twitter), maar eigenlijk maakt dat helemaal niet uit. Beide orkesten zetten een geweldige show neer en Boban en Marko zijn toch een beetje de God en Jezus van de Oost-Europese blaasmuziek. Ik ben blij dat ik twee uur lang hun discipel mocht zijn.

“For the first time ever Fanfare Ciocărlia and the Boban & Marko Boban Marković Orchestra are taking the stage together. Neither act is willing to play support. So both bands will be on stage at the same time, getting their game on and going toe-to-toe. A sound clash? More like a battle royal! The Gypsies are ready to get in the ring! Following in the great tradition of brass battles from the Balkans to New Orleans, this scrap will determine who is King!”

Meer info over het International Gipsy Festival op www.gipsyfestival.nl.

Vanavond gaat Nu of Nooit van start Sittard met de volgende bands:
Complexx (winnaar Kunstbende Limburg 2010)
Lambshade (winnaar Jonge Helden OK Tour 2009)
Sunsofa (voorprogramma van o.a. Caro Emerald en Gare du Nord)
SON-A (winnaars Sittard’s Got (POP)Talent)
Secluded (Deelnemer Nu of Nooit 2008)

De zaal gaat open om 20.00u. Aanvang 21.00. Kaarten € 7,00.

De overige voorrondes:
Zaterdag 29 januari / Muziekgieterij Maastricht
Zaterdag 5 februari / Azijnfabriek Roermond
Zaterdag 12 februari / OJC Walhalla Sevenum
Zaterdag 19 februari / Fraiche Vaals

De laatste nieuwtjes over Nu of Nooit vindt je steeds op de website van Stichting Popmuziek Limburg.

Voor boekingen van Loop The Balloon kun je hier terecht.

De deelnemende acts zijn:

Loop The Balloon

Waar een feestje is zijn ballonen, waar ballonnen zijn is LOOP THE BALLOON! Een unieke act van de multi-instrumentalist Jeroen Elfferich, bij sommigen ook bekend als Happy Elf.

Dat je ook met eenvoudige middelen muziek met een beat kan maken bewijst onze nationale ballonenheld. Gebruik makend van verschillende soorten ballonnen en een loopstation bouwt hij een groove op door laag over laag op te nemen. Baam! Ook te zien op Lowlands en Mystery Land.

YouTube: Loop The Balloon, the movie

Heug

Heug is Jan Schellink en Danibal. Schellink is een van Utrechts meest avontuurlijke muzikanten die met alle klanken uit de voeten kan. Danibal jodelt, zingt en gromt er lustig op los. Bewapend met twee looppedalen, een koffer vol mondharpen, schuiftrompet, basgitaar en wat er binnen handbereik ligt. Ieder zijn Heug!

Heug is omschreven als: “stand up muzikanten” of “Heug! houdt het midden tussen een komische variétéact en een serieuze geluidsperformance”. Zij gaan altijd met 100% plezier de uitdaging aan om met 100 % VRIJE improvisatie het publiek en zichzelf te vermaken.

YouTube: Heug op station Leiden

Rikenik

Een duo bestaande uit gitaar en drums die met behulp van stemgebruik, elektronische vervormers en live-loops een eigen verhalende, muzikale wereld schept. Vormen zijn vaak vrij, waardoor het niet alleen voor de luisteraar spannend is, maar ook voor de musici zelf. Het spelplezier wat ze daarbij uitstralen slaat dan ook snel over op het publiek. Rikenik baant zich onverstoorbaar een weg door de muziekgeschiedenis. Het is experimenteren met alles wat zij leuk vinden, maar zij verliezen daarbij het publiek niet uit het oog. Rob zorgt onderweg voor tekst en uitleg, het blijft tenslotte podiumkunst!

Rik Fennis: gitaar, effecten, live loops en stem
Rob Sprinkhuizen: drums, elektronica, samples en stem

Lokatie: De Fuut
Tijd: 17.00u – 19.00u
Toegang gratis