GastPost Archive

6

GastPost: It’s crap Jim, but not as we know it

By
Marco
– mei 23, 2011Posted in: GastPost, Spotify

Je wist het misschien nog niet, maar deze week staat in het teken van de #blogrevival. Alhoewel ik zelf sinds het van start gaan van dit weblog nooit echt gestopt ben en inmiddels zo’n 1800 blogposts geschreven heb, sluit ik me graag aan bij dit initiatief, waarover je hier meer kunt lezen. En wat is een leukere manier om de week te beginnen, dan met een heuse GastPost van Poelekie “LogPoes” de Vries!

It’s crap Jim, but not as we know it
Ergens in januari ontstond, tijdens een conversatie op Twitter, het idee om een Spotify playlist te maken van de beste slechtste nummers. Enthousiast stelden @MarcoKalnenek en ik, mede dankzij vele goede suggesties op de timeline en met hulp van @LobDozer een lijst vol pareltjes samen: It’s Crap Jim, But Not As We Know It was een feit. In dit stukje licht ik er een paar uit.

Zo’n lijst is natuurlijk zwaar subjectief: zo herinner ik me dat het wel of niet toevoegen van Abba tot wat discussie leidde. Uiteindelijk werd een compromis bereikt: Dancing Queen van de A-teens. Er waren meer twijfelgevallen. Persoonlijk vind ik het ab-so-luut onterecht dat Vienna Calling van Falco op de lijst staat, want die man was een muzikaal genie. En hij had goed haar. Echt, ik zou een doctoraalscriptielange verhandeling kunnen schrijven over “Waarom Falco Briljant Was”, maar in plaats daarvan verzoek ik u vriendelijk om onderstaande video te bekijken:

Zoals u ziet, was Falco zelf in on the joke, wat van 99,9% van de anderen op de lijst niet gezegd kan worden. Een uiterst aandoenlijk en hilarisch voorbeeld van dat laatste is Holiday Rap van MC Miker G & DJ Sven. De beschrijving bij de video vat het treffend samen: “No words can describe how funny this is… and the best part is that they are serious”.

Bent u weer een beetje bijgekomen van het lachen? Dan heb ik een feitje waardoor u het waarschijnlijk niet droog houdt: dit nummer. Stond op nummer 1. In 34 landen. Ja, laat dát maar even tot u doordringen. Graag gedaan.

En dan zijn er de nummers waarvan je denkt “Waar gaat dit over?”. Je vraagt je serieus af wat er in de koffie van de engineer zat, toen hij dít door zijn headset hoorde en dacht “Ja! Dát persen we op acetaat!”.

Een uitstekend voorbeeld hiervan is Rio van Maywood. Het is een soort “zoek de fouten”-plaatje: faux-palingpop waarin plots een clave klinkt (het verschil tussen salsa en samba is maar twee letters blijkbaar). Om het over de totaal onbegrijpelijke tekst (sinds wanneer is Rio een land?) maar niet te hebben. Gelukkig doen ze er in de video een kek dansje op:

Onbegrijpelijke teksten zien we vaker terug in de lijst. Zo blijft Maria Magdalena van Sandra zelfs bij terugvertalen naar het Duits onbegrijpelijke onzin. Ook in de Italo-hoek raakt er wel eens iets lost in translation. Luister maar eens goed naar de tekst van Kalimba de Luna van Tony Esposito (wel lekker synthesizerwerk overigens). Geloof me, daar kan ik zelfs na 27 jaar proberen nog steeds geen chocola van maken. En ook Bang van The Riders roept meer WTF?! dan #oohbaby op.

Op naar de guilty pleasures! Niet dat ik in guilty pleasures geloof, maar u weet direct wat ik bedoel: die oerslechte nummers die tóch enorm De Levensvreugd brengen. Geef toe, van Whigfield wordt uw humeur toch spontaan 300% beter?

Dan zijn er natuurlijk nog a) de nummers die irritant zijn, maar zó catchy (Two times van Ann Lee, anyone?), b) de échte verschrikkingen die eigenlijk illegaal zouden moeten zijn zoals You want love van Mixed Emotions en c) liedjes die misschien stiekem best wel goed zijn, alleen uiterst matig worden uitgevoerd. Ik zou zeggen: gooi open die Spotify list en geniet, hoewel het misschien niet onverstandig is om dat met mate te doen.

- LogPoes

Wil je ook een GastPost schrijven? Mail dan naar info@marcokalnenek.nl.

Share
0

GastPost: Harold K – De Laatste Pionier

By
Marco
– mei 7, 2011Posted in: GastPost, recensies

Het is weer tijd voor een gastbijdrage, deze keer in de vorm van een cd-recensie. Stefan ‘t Hooft schrijft over het nieuwe album van Harold K, dat op 1 mei jongstleden verscheen.

Harold K – De Laatste Pionier [eigen beheer, 2011]
Na een tijdelijk verblijf in Berlijn, is één van Utrechts meest interessante singer-songwriters nu toch echt naar Amsterdam vertrokken. Natuurlijk is Harold K met zijn Limburgse roots nooit een rasechte Utrechter geweest, maar toch: een lichte aderlating. Zijn laatste cd, Mengsmering, dateert alweer van 2005, maar de kwalitatief hoogstaande songs van dat debuut liggen nog vers in het geheugen. Mensmering was een plaat met een bepaalde thematiek, niet van conceptalbumachtige proporties, maar toch: veel van de teksten riepen de sfeer op van thuiskomen en weer weggaan, en de melancholische, sterk aan country en folk refererende muziek maakte het plaatje compleet. De Laatste Pionier laat zich wat dat betreft minder gemakkelijk duiden en daarin schuilt een deel van zijn kracht.

Harold K – De laatste pionier on Vimeo.

Je hebt singer-songwriters in evenzoveel verschillende soorten als bandjes. Dat het begrip wel eens met een genre wordt verwart, slaat dus eigenlijk nergens op. Maar goed, als je aan de gemiddelde muziekliefhebber vraagt met welke artiesten hij het begrip singer-songwriter associeert, dan zullen namen als Bob Dylan, Jackson Browne en Kris Kristofferson eerder vallen dan pakweg Robert Wyatt, Tom Waits, Spinvis of Pien Feith. Mannen/vrouwen met gitaar dan wel piano, die treurige, introspectieve liederen zingen die zij per definitie zelf hebben geschreven, dat is het stereotiepe beeld waaraan Harold K godzijdank nauwelijks aan voldoet. Ook al is hij feitelijk Een Man Met Een Gitaar.

Tekstueel gezien onderscheidt Harold K zich moeiteloos van collega’s in den lande. Ten eerste zingt hij in het Nederlands (niet meer in het Limburgs, zoals voorheen nog wel eens het geval was) en ten tweede zijn juist de teksten van een herkenbare eigenheid die zeldzaam is in het metier. Nu eens verhalend, dan weer associatief, soms abstract, maar altijd poëtisch. Niet op een kleinkunstachtige manier (Acda & de Munnik zijn ver weg), en denk ook niet aan pseudo-intellectuele schoolkrantpoëzie die verzuipt in onduidelijke metaforen (Blöf is heel ver weg). Denk bij gebrek aan beter aan de onnavolgbare woordkunsten van Spinvis, maar laat het vergelijken liever over aan fantasiearme recensenten.

Die tekstuele eigenheid was er op de vorige plaat ook al, maar op De Laatste Pionier worden ook de muzikale grenzen verlegt. De composities zijn minder eenduidig qua stijl en de instrumentale invulling is avontuurlijker dan voorheen. Het is geen pop, maar daarom niet minder toegankelijk. Door de dromerige, atmosferische melodieën en de bijna van alle ritmiek ontdane arrangementen doen sommige nummers vervreemdend, ja zelfs licht psychedelisch aan. De nauwe samenwerking met producer Mathijn den Duijf zal daar zeker een rol in hebben gespeeld. Hij is erin geslaagd Harold’s liedjes te voorzien van prachtig, sfeervol en vooral coherent geluid dat op de juiste momenten naakt en direct is, maar soms ook rijk en dynamisch gearrangeerd.

Harold’s debuut Mengsmering heeft een speciaal plekje in mijn hart. De ontwapenende eenvoud van die plaat heeft nog steeds niet aan kracht ingeboet. Maar De Laatste Pionier is in alle opzichten een overtuigende stap voorwaarts. Laten we hopen dat de plaat de aandacht krijgt die hij verdient. Ironisch is wel dat het nummer dat de meeste kans op airplay heeft, uitgerekend de enige cover op het album is. Vanavond, geschreven door de Utrechtse liedjesschrijver Belker, is het soort liedje dat je zou willen horen als je tijdens een lange, mistroostige autorit de radio aanzet. Ik wel in ieder geval.

- Stefan ‘t Hooft

Wil je ook een GastPost schrijven? Mail dan naar info@marcokalnenek.nl.

Share
0

GastPost: De muziekgeneratie

By
Marco
– februari 24, 2011Posted in: GastPost, Muziek

Bedelen helpt, zo blijkt na mijn oproep van gisteren. Op dit moment wordt er op diverse donkere zolderkamers en in een enkele vochtige kelder hard gewerkt aan gastbijdragen voor mijn weblog. Ook bleken sommige mensen nog dingen op de plank te hebben liggen. Zo werd onderstaande GastPost van Isabel, alias De Graafwolf, al eerder gepubliceerd op haar eigen weblog, maar hij is leuk genoeg om hier nog eens onder de aandacht te brengen.

De muziekgeneratie
Muziek. Als je het opzoekt op Wikipedia krijg je het volgende: een kunstvorm die gebruik maakt van klanken, geschikt in een bepaalde tijdsduur. Om muziek te maken wordt gebruikgemaakt van de elementen toonhoogte, ritme, geluidssterkte, klankkleur en textuur.

In de krant De Metro las ik laatst dat de huidige generatie van nu een echte muziekgeneratie is. Dit komt onder andere door de versnippering op het internet. Jongeren stellen zich steeds meer open voor muzikale invloeden dan uit hun eigen traditionele subcultuur. De belangrijkste oorzaak hiervoor zijn de vele populaire muziekblogs, downloadsites en streamingsprogramma’s zoals Spotify en Grooveshark. Luisteraars laten zich niet meer in hokjes zetten.

In de loop der generaties zijn mensen steeds meer van muziek gaan houden. Grote namen in deze industrie kunnen letterlijk het bloed van sommige mensen doen koken. Jeees! Een zeldzame plaat van The Who! Of: de nieuwste cd van Coldplay! Nee, niet Iron Maiden! It’s a grunge thing. Hadden de opa’s en oma’s van tegenwoordig vroeger tientallen platen van hun favorieten, nu hebben hun kleinkinderen er letterlijk duizenden. Of het nu de digitale versies zijn of niet. En we luisteren het steeds meer. Steeds meer apparaten zijn geschikt om een zo hoog mogelijke kwaliteit muziek te leveren. Zat opa vroeger in zijn vrije uurtjes op de bank te genieten van de klanken uit zijn platenspeler, tegenwoordig zit junior tijdens het eten, op straat, in de trein, in het klaslokaal op bed en zelfs op de wc met de welbekende oordopjes in zijn oren, waar een licht hoorbare beat uit weg moffelt. En tegenwoordig zijn er muziekevenementen voor een steeds jonger publiek. Kunnen de dertigers en veertigers van nu zich herinneren dat ze al naar hun favoriete muziekgroep schreeuwden toen ze 6 jaar waren? Je hebt iets gemist.

De meeste mensen die muziek downloaden zullen later – als ze het geld er wel voor hebben – hun downloadlijstje langs gaan om hun favorieten op vinyl of polycarbonaat te vereeuwigen. Downloaden is niet slecht voor de muziekindustrie. Sterker nog, het heeft een positieve invloed. Heeft junior geen geld genoeg om cd`s te kopen, gaat hij ze downloaden. En als hij dit niet had gedaan, had hij nooit de smaak van de beats te pakken gekregen. Muziekfascinatie ontwikkel je in je jeugd. Je raakt het de rest van je leven niet meer kwijt.

Ook zijn de meningen hevig verdeeld over wat “echte” muziek nu werkelijk is. Volgens de alleswetende Wikipedia is het een vorm van kunst. Dus muziek die wordt geproduceerd op de lopende band van de muziekindustrie is volgens deze regel geen muziek. Bands als Metallica, Slayer, *NSYNC en ook de rising stars Lady Gaga, Katy Perry, Kanye West en Inna maken dus geen muziek? Toch hebben ze miljoenen fans, komen hun nummers telkens weer in de top 10-lijsten te staan en zijn hun cd’s vaak uitverkocht. Persoonlijk zou ik bands die klein begonnen zijn en zelf groot zijn geworden zien als de makers van echte muziek. Want de fan heeft ze groot gemaakt omdat ze zo goed zijn. Bij de rising stars twijfel ik. Miljoenen ertegenaan gooien zodat mensen bij je eerste optredens komen opdagen en posters produceren zodat de gemiddelde no-one erbij staat te kwijlen omdat die net vergrootte borsten wel heel veel uit dat strakke shirt springen of die gladgeschoren borst de druppels vocht op de huid wel heel mooi laten fonkelen… daarbij twijfel ik aan de echte muzikale talenten.

Muziek is muziek. Of je het nu downloadt, op de radio hoort of op cd koopt in de winkel. Het is en blijft muziek. Vele namen uit de muziekwereld staan in ons collectief geheugen gegrift. Maar waar komt deze fascinatie eigenlijk vandaan? Waarom luisteren wij zo graag naar muziek? Waarom voelen we ons soms meer met elkaar verbonden als we van dezelfde band fan zijn? En waarom willen sommigen die muziek in alle mogelijke versies op de plank hebben? Heb je die cd van Coil, The Doors, Porcupine Tree, Rammstein of Metallica? Koop hem hier ook op vinyl. Want alleen dan heb je het “echte”. De Blueray onder de muziek zeg maar. Of dat waar is, daar zijn de meningen over verdeeld. Als je een boek koopt heb je toch ook genoeg aan één versie? Toch kan ik deze sympathie wel begrijpen. Van stripboeken wil ik ook altijd de originele versie. En niet de editie die later door de industrie is vermenigvuldigd om het uit te melken.

En daar zit nu precies de nare bijsmaak die kan optreden. Elke industrie wil zijn producten van vroeger zo lang mogelijk uitmelken. Of het nu de auto-industrie is met zijn Fiat 500, de filmindustrie met zijn Godzilla of de muziekindustrie met zijn Beatles. Een hernieuwd verzamelobject van een band is hetzelfde als het remaken van een film. Het is soms moeilijk deze zogenaamde “verbeterde versies” te negeren. Maar als echte fan ben ik resoluut tegen het kopen van producten die opstaan uit de eeuwige jachtvelden, waar ze hadden moeten blijven. Want laten we wel wezen, het feit dat ze verleden tijd zijn is juist het gouden randje om deze cultuurproducten. Muziek zou geen product moeten zijn van de muziekindustrie, maar van de cultuur die ze zo heeft omarmd.

- De Graafwolf

Wil je ook een GastPost schrijven? Mail dan naar info@marcokalnenek.nl.

Share
0

Muzikale gastbloggers gezocht

By
Marco
– februari 23, 2011Posted in: GastPost, Weblogs

Regelmatige bezoekers van dit weblog hebben al opgemerkt dat ik sinds kort gastbloggers toelaat op mijn site. Het idee onstond spontaan, na een Twitter-discussie over Last.fm met Geert Haen. Niet lang daarna had ik de eerste #GastPost al in mijn mailbox en een paar dagen later volgde Donkeremaan Patrick met een stuk over de Neue Deutsche Welle.

Inmiddels zijn nog een of twee mensen bezig aan een bijdrage, maar ik wil van de gastbijdragen graag een regelmatig terugkerende rubriek maken. Dus: wil jij een stuk schrijven voor dit weblog? Meld je via info@marcokalnenek.nl.

De voorwaarden? Je bijdrage moet op de een of andere manier muziekgerelateerd zijn. Dat kan in de vorm van een persoonlijke bespiegeling, maar het mag ook een opiniestuk of een recensie zijn. De ideale lengte is tussen de 500 en 1000 woorden, maar ik ben flexibel. Uiteraard houd ik me het recht voor om je bijdrage naar wens te verhaspelen of bruutweg te weigeren.

Voor de goede orde nog eens de eerdere gastbijdragen:
- Verslaafd aan scrobbelen [Geert Haen]
- Wiedergeburt der Neuen Deutschen Welle [Donkeremaan Patrick]

Share
4

GastPost: Wiedergeburt der Neuen Deutschen Welle

By
Marco
– februari 1, 2011Posted in: GastPost, Neue Deutsche Welle

De tweede GastPost op mijn weblog onstond op dezelfde manier als het idee om derden een bijdrage te laten schrijven op deze site: spontaan. Zoals Patrick, alias @donkeremaan, hieronder al zegt, leidden een paar tweets afgelopen zaterdagnacht – in mijn geval in eerste instantie in een wat sombere stemming en met een volle fles witte wijn binnen handbereik – tot een heuse tweetmania over de Neue Deutsche Welle. Toen ik ruim twee uur later in bed kroop, was de fles wijn leeg en mijn humeur 100% verbeterd.

Wiedergeburt der Neuen Deutschen Welle
Neue Deutsche Welle: het klinkt als een radicale politieke beweging, maar het is een flamboyante muziekstroming uit (het begin van) de jaren tachtig. Voor mij was het tijden lang een ondergeschoven kindje, daar ik mijn heil in die jaren vooral zocht in de punkmuziek uit het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten. Bovendien: dat protserige gedoe van onze oosterburen was natuurlijk allesbehalve stoer. (Nee, mohawks en spikes, daar was helemaal niks belachelijks aan…) Maar goed, je wordt ouder, bla bla bla, da da da. Wat ik eigenlijk bedoel is dat “ondergeschoven kindje” vaak een eufemisme blijkt voor “verborgen schat”. Derhalve presenteer ik de lezer mijn visie op NDW.

We schrijven de vroege ochtend van 30 januari 2011. De uitbater van dit schrijfetablissement stuurt een tweet de wereld in waarin hij de gewillige ogen en oren laat weten dat hij luistert naar ‘Los Niños Del Parque’ van Liaisons Dangereuses. In al mijn onwetendheid over wat volgen zou, reageerde ik: “Geniaal. Bijna ultiem jeugdsentiment pour moi. #LosNinos.” En de ijsbeer was los. Al snel ontdekten we dat één van de Liaisons leden afkomstig was uit DAF en zo begon een nachtelijke excursie in de territoriale wateren van de NDW, waarbij @LogPoes zich halverwege mengde in de feestvreugde. Want dat was het voor mij echt: feest!

Wat is NDW voor mij? Ik heb er bewust de geschiedenis niet op nageslagen, omdat ik dat in de bewuste jaren 80 ook nooit deed, maar altijd mijn eigen visie gaf op wat ik hoorde. Wars van de meningen van de zogenaamde experts. En daar heb ik nog steeds een broertje dood aan, want iedereen die gezegend is met een stel goed functionerende oren, kan zijn of haar mening geven over wat hij of zij hoort, en elk van die meningen is waardevol.

Om mijn eigen vraag te beantwoorden: NDW is voor mij altijd een over-the-top reactie geweest op de new wave- en punkmuziek die eind jaren 70 kwam overwaaien vanuit Engeland en omstreken. Duitsland kon nooit echt een voet aan de punkgrond krijgen, dus moest de mosterd elders gehaald worden. Electronica, daar konden (en kunnen!) ze goed mee overweg. En staccato-ritmes, ook geen probleem (Krautrock, ik bedoel maar). Ziedaar de basis. Vanzelfsprekend hoort hier de mooie Duitse taal bij. Weinig talen zijn zo expressief en krachtig in klank en intonatie. Humor, zowel bedoeld als onbedoeld, hoort ook onmiskenbaar bij NDW. Men moest opvallen en als dat niet met revolutionaire muziek mogelijk was, dan wel met grensoverschrijdende outfits of stage antics. De punkattitude verdween overigens niet altijd volledig. Menig NDW nummer is gezegend met een lekker rammelend gitaartje en als dat niet tot de mogelijkheden behoorde, kwam er geregeld een mopje ska om de hoek kijken. In de loop der jaren is natuurlijk duidelijk geworden dat de muziek an sich al revolutionair genoeg was. Een aantal woorden heb ik nog niet genoemd, maar die associeer ik eigenlijk ook altijd met NDW: simpel, kitsch, kunst. Dat kan de lezer zelf wel interpreteren neem ik aan.

Terug naar de bewuste Liaisons Dangereuses-tweet en wat daarop volgde, in gekunstelde chronologische volgorde. Ik noemde DAF reeds en uiteraard werd hun meesterwerkje ‘Der Mussolini’ geroemd in de NDW tweetmania. De Deutsch-Amerikanische Freundschaft: grondleggers van meer muziekstromingen dan ik in een minuut kan opnoemen. Industrial en EBM zijn twee duidelijk aanwezigen. Of ze hun invloed zelf hadden kunnen bevroeden, waag ik te betwijfelen: dit moet toch als grap bedoeld zijn destijds. Toch? Hier is ook het typische NDW dansje te zien: wiegend van links naar rechts, armen op en neer bewegend, hoofd onregelmatig knikkend.

Na DAF passeerden meerdere voor de hand liggende stalwarts de revue, waaronder Trio, Grauzone, Geier Sturzflug, Extrabreit, Spider Murphy Gang en Fehlfarben. En Falco dan? Oostenrijker. Peter Schilling? Niet eens genoemd. Nena? Ja hallo, het moest wel leuk blijven! Spuit Elf LogPoes vervoegde zich in het getweet en Grauzone werd en passant met 66% van de stemmen gekozen tot meest favoriete NDW nummer.

Tja, en als de (voor mij persoonlijk) bekendste nummers afgewerkt zijn, wordt het pas echt interessant! Zo was daar ineens Rheingold. Natuurlijk had ik dit zoete deuntje eerder gehoord, maar eigenlijk nooit geassocieerd met NDW. Gewoon een leuk popliedje met Steely Dan achtig gitaarwerk. Eigenlijk is het dat ook, totdat de synthesizer-virtuositeit de kop op steekt. Voeg daarbij de bijna gesproken zang en een NDW snack ligt op de kookplaat. United Balls: kent de lezer die? Met ‘Pogo In Togo’ zetten ze een verdomd heerlijk skapunk nummertje neer! Springend vrolijk, maar met een serieuze maatschappijkritische ondertoon. Veel minder ernstig (of juist veel meer, het is maar hoe je het bekijkt) is ‘Fred Vom Jupiter’ van Die Doraus & Die Marianas. Dat is ook NDW: op het randje van kitsch en absurditeit, maar toch met een heel, heel klein beetje integriteit. Het is bijna een kinderliedje. De Marianas hebben mij trouwens wel een prettige droom bezorgd!

Absurditeit hoort ook onmiskenbaar bij NDW. Andreas Dorau gaf al een goede aanzet, maar met een beetje speurwerk zijn er nog veel gestoordere acts te vinden. Muzikaliteit is hierbij soms/vaak bijzaak. Neem UKW: ik hoor een beetje The Who, maar zie het niet. Het plastic tennisracket snap ik nog, daar er een regel over Björn Borg in de tekst zit, maar de zwembandjes? Of Snäp die met ‘Elisabeth’ tappen uit een ska/reggae vaatje. Maar waarom torst de zanger een Hitler snor? Waarom de dames met ijsjes op de achtergrond? En dan heb ik het nog niet eens over de kleurige pakken van de heren. Der Plan tenslotte, zeker geen onbekende in de scene: zij spannen met ‘Gummitwist’ op meerdere vlakken de kroon. See and hear for yourself.

En zo scheidde de markt zich langzamerhand. Een prachtig lijstje met het beste en slechtste uit de NDW had zich gevormd. De veelzijdigheid en charme van deze stroming was bevestigd. Onze sentimenten waren tot barstens toe gevoed. Voldaan toog ik naar bed, met de fenomenale klanken van het op de valreep gevonden ‘Radio’ van Nichts als heerlijke nagalm in m’n oren.

Het ondergeschoven kindje zal nooit echt de kop op steken. En dat is maar goed ook.

– Donkeremaan Patrick

- YouTube Afspeellijst bij deze GastPost.
- Weblog van Patrick

Wil je ook een GastPost schrijven? Mail dan naar info@marcokalnenek.nl.

Share
3

GastPost: Verslaafd aan scrobbelen

By
Marco
– januari 29, 2011Posted in: GastPost, Last.fm

De afgelopen week wisselde ik via Twitter van gedachten met Geert Haen, over de zin en onzin van het bijhouden van je muziekkeuze via Last.fm. Terwijl ik net mijn 150.000ste track “scrobbelde”, besloot Geert juist om zijn Last.fm-account te verwijderen. Naar aanleiding van onze discussie nodigde ik Geert uit om zijn gedachten op papier te zetten. Dat resulteert nu in de eerste GastPost op mijn weblog:

Verslaafd aan scrobbelen
Zou iemand even willen turven bij elk stukje muziek dat ik afspeel? Dat vind ik fijn, want dan weet ik bijvoorbeeld aan het eind van het jaar waar ik zoal naar geluisterd heb. Welke artiest aantoonbaar favoriet is, of welk nummer ik grijs draaide. Door wie ben ik in mijn eigen muziek beinvloed? Luister ik echt zo veel naar Mozart? En wanneer hoorde ik voor het laatst dat ene nummer dat al de hele dag in mijn hoofd zit? In nette statistiekjes graag. En als ik dat dan ook nog makkelijk met mijn vrienden kan delen zou het helemaal mooi zijn.

Het bestaat en het heet scrobbelen. Een klein stukje software downloaden en Last.fm houdt voortaan precies bij wat ik aanklik in iTunes, Spotify of op mijn mp3-speler. En al mijn vrienden kunnen meekijken. Handig!

En dan? Dan begint de ellende pas. Want als het op Last.fm staat wil ik ook dat ik het echt gehoord heb. Anders kloppen de statistieken niet meer. Dus als ik de kamer uit loop, zet ik de muziek op pauze. Anders kloppen de statistieken niet meer. Als ik mijn koptelefoon even afzet om iemand op straat de weg te wijzen, stop ik eerst de mp3-speler. Anders kloppen de statistieken niet meer. Als ik…, enfin, u snapt het.

Het wordt nog veel erger. Want ik wil natuurlijk wel een compleet beeld hebben van alle muziek die tot mij komt. Niet alleen wat ik op digitale media afspeel. Dat is maar een deel van mijn muzikale input. LP’s bijvoorbeeld. Is weer helemaal in. Zijn die ook te scrobbelen? Verrek, met een technische truuk blijkt dat te kunnen. En muziek die ik bij vrienden hoor? Of in de kroeg? Wordt al lastiger. Muziek in de supermarkt? De lift? Radio? TV? Live concerten?

Het wordt nog veel erger. Wanneer heb ik muziek eigenlijk echt gehoord? Was ik er met mijn gedachten wel helemaal bij toen dat nieuwe album van Kanye West voorbij kwam? Hoort het wel in mijn statistieken thuis als de muziek als een laffe herfstbries langs me heen waaide omdat mijn aandacht was afgeleid door ?

Het wordt nog veel erger. Durf ik wel Frans Bauer te draaien als ik weet dat al mijn vrienden op Last.fm kunnen zien dat ik een hele avond Frans Bauer gedraaid heb?

En nu is het echt mis. Want al met al zeggen die mooie statistieken op Last.fm dus maar weinig zinnigs over welke muziek mijn oren bereikt, kan ik niet meer luisteren zonder meteen te willen controleren of de juiste tags wel naar de site gestuurd zijn. Uiteindelijk was ik zo ver heen dat Spinvis niet meer gedraaid werd “omdat ie zo mooi op 250 afgespeelde nummers staat”.

Vorige week hakte ik de knoop door en verwijderde mijn hele account op Last.fm. Klik klik weg ermee. “Weet u het heel heel zeker?”, vroeg de site me nog. Om te vervolgen met een dreigend “We gooien echt al je zorgvuldig opgebouwde statistieken weg hoor”.

Mijn naam is Geert en ik was verslaafd aan scrobbelen.

– Geert Haen

Wil je ook een GastPost schrijven? Mail dan naar info@marcokalnenek.nl.

Share