Category Archives: helden

helden Archive

Captain Beefheart, één jaar later

– december 17, 2011Posted in: Captain Beefheart, Frank Zappa, helden

Vandaag is het precies één jaar geleden dat Captain Beefheart overleed. Ter gelegenheid daarvan schreef Levien van Oorschot een artikel voor mijn website Platenkasten.nl: Het Verlies van de Grote Don.

Tevens werd vandaag bekend dat de Zappa Family Trust begin 2012 de originele versie van Beefheart’s album “Bat Chain Puller” zal uitbrengen.

“Shiny Beast (Bat Chain Puller)” was in 1978 het tiende Beefheart-album, maar de originele in 1976 opgenomen versie is tot nu toe nooit officieel uitgebracht.

Wikipedia zegt over deze opnames: “These recordings featured a lineup of John French on drums, John Thomas on keyboards, and Moris Tepper and Denny Walley on guitars. The band represented what was left of the post-Bongo Fury band the Captain had put together after Elliot Ingber and Bruce Fowler had left.

Herb Cohen had authorized the recordings for Frank Zappa’s DiscReet Records, but the record was suppressed after getting caught up in a lawsuit Zappa had launched against Cohen. Tapes of the album had been sent to Virgin Records, however, as well as reviewers and radio stations. The album has since been heavily bootlegged, with titles such as Original Bat Chain Puller and Dust Sucker. The rights are owned by the Zappa Family Trust”.

In januari kunnen we dus 35 jaar na dato alsnog gaan genieten van een ontbrekende schakel in het ouevre van de Captain. Tot het zover is, kun je genieten van “Shiny Beast (Bat Chain Puller)” via Spotify.

Tien jaar na Brood

Marco

– juli 11, 2011Posted in: helden, In memoriam, Muziek

Het was 11 juli 2001. Mijn verjaardag. Ik was die dag op m’n werk. Op de radio hoorde ik het nieuws: Herman Brood is van het Hilton Hotel gestapt. Zelfmoord. “Maak er nog een groot feest van” stond in zijn afscheidsbrief.

In gestrekte draf hobbelde ik naar het kantoor naast me, waar de dames van de abonnementenadministraatie vrolijk keuvelend naar Limburgse schlagers zaten te luisteren. “Hebben jullie het gehoord?”, vroeg ik, “Brood is dood”. Glazige blikken waren het antwoord. Oh ja, Herman Brood, die rare junkie-meneer. Leefde die dan nog? Teleurgesteld droop ik weer af.

Zo’n twintig jaar eerder stond ik als jongetje van een jaar of elf, twaalf bij de kassa van de V&D (!) in Brunssum (!). Op de platenafdeling – diezelfde platenafdeling waar ik als tienjarige mijn eerste single van AC/DC kocht – lag een stapeltje afgeprijsde boeken over Herman Brood. Ik weet bijna zeker dat ze twee gulden vijftig moesten kosten. Dat kon ik wel betalen. Ik bekeek een van de boeken en besloot er eentje te kopen.

In plaats van meteen af te rekenen, begon de meneer achter de kassa in het boekje te bladeren. Hij schudde meewarig zijn hoofd en vroeg me of ik zeker wist dat ik dit wilde kopen. Ik knikte en liet mijn geld zien. De man bladerde nog even verder, langs foto’s van Brood zelf, maar ook van William Burroughs, Nina Hagen en Jules Deelder. Na een poosje sloeg hij toch het bedrag aan op de kassa en kon ik met mijn nieuwe aanwinst vertrekken.

Is dit het eerste boek over popmuziek dat ik ooit kocht? Ik weet het niet meer zeker, maar de kans is heel groot. Wat wist ik als jochie van elf, twaalf van Brood? Niet veel, denk ik, maar Brood was rock ‘n’ roll. Dat kon ik weten, want ik had immers platen van AC/DC en Status Quo. En van Elvis natuurlijk.

Op 11 juli 2001 ging ik ‘s avonds naar een concert van Orkest de Volharding in Kerkrade. Componist Louis Andriessen zat pal voor me in het theater. Ik kon hem aanraken, maar deed dat veiligheidshalve maar niet. Wel liet ik na afloop het programma door hem signeren. “Handtekening van Louis Andriessen” zette hij erop.

Brood was dood en Louis Andriessen leefde nog. Ik vond het niet eerlijk. Aan Andriessen denk ik nog hoogstzelden, maar Herman Brood is ieder jaar even in mijn gedachten. Op 11 juli. Mijn verjaardag.

Nooit meer Buffalo Gals

Marco

– april 8, 2010Posted in: helden, In memoriam

Toen ik vanavond thuiskwam na een zeer geslaagde eerste editie van mijn Geen GeDonder-avond in de Nieuwe Nor – daarover de komende dagen meer – zwengelde ik nog even mijn pc aan. Op Twitter stuitte ik meteen op dit bericht: kunstenaar-manager-muzikant Malcolm McLaren is overleden.

Beetje bizar wel: uitgerekend de afgelopen dagen heb ik zijn lp Duck Rock uit 1983 een paar keer gedraaid. Ik had die plaat al jaren niet meer in z’n geheel gehoord.

Op Duck Rock werd ik verliefd nadat ik de single Buffalo Gals hoorde. Dat bizarre nummer, dat een hiphop-beat mengt met de tekst van een countrydans, is een van mijn favoriete tracks allertijden. Dat aan Duck Rock zo’n driekwart van de toekomstige Art of Noise meewerkte, speelt daarbij zeker ook een rol.

Het voert te ver om op te sommen wat McLaren allemaal heeft uitgespookt. Uiteraard is daar zijn overduidelijke bemoeienis met de Sex Pistols, maar McLaren was ook degene die de originele Ants wegkaapte van Adam Ant om er het groepje Bow Wow Wow mee te vormen.

Zijn latere soloplaten hadden niet meer de impact van Duck Rock, maar ze waren altijd opvallend en eigenlijk verdient Malcolm McLaren alleen al voor die ene plaat een blijvend plekje in de popgeschiedenis.

En nu met z’n allen, nog één keer….

First buffalo gal go around the outisde, round the outside, round the outside (you know it). Two buffalo gals go around the outside, ’round the outside, ’round the outside. Three buffalo gals (baaa) go around the outside (baaa, ba, ba). Four buffalo gals (baaa) go around the outside, ’round the outside (baaa), ’round the outside (baaa). Four buffalo gals go around the outside and dosie doe your partners (baaa)