Het leven online Archive

1

De overstap

Toen ik ruim drie jaar geleden voor het eerst een smartphone wilde aanschaffen, was de keuze niet zo moeilijk: ik gebruikte geen apparaten van Apple, ik wilde qua hardware niet aan één merk vastzitten en ik gebruikte op mijn pc al de nodige toepassingen van Google, dus het was vrij logisch dat ik voor een Android-telefoon koos. Het werd een HTC Desire, die twee jaar later werd gevolgd door de Samsung Galaxy S3, die ik nu nog steeds gebruik.

Intussen schafte ik medio 2012 een tablet aan en ook dat werd een apparaat dat op Android draaide: een Samsung Galaxy Tab 2 10.1. Een mooi apparaat, maar in de praktijk bleef ik toch vooral mijn telefoon raadplegen als ik snel even mail wilde checken of een tweet wilde versturen. De tablet was er vooral om ‘s avonds even wat nieuws op te lezen of een YouTube-clipje te kijken. Verder hing hij regelmatig aan mijn stereo-installatie, bij wijze van muziekvoorziening, maar het was toch niet het allround-apparaat dat ik zowel zakelijk als privé gebruikte.

En toen maakte ik De Overstap.

4079239904_ba3563aa16_b

Ik zal jullie de details besparen (vooruit dan: mijn moeder nam mijn tablet over, zodat ze nu ook kan internetbankieren en online het weerbericht kan raadplegen), maar rond de afgelopen jaarwisseling was ik ineens in de markt voor een andere tablet. Een Galaxy Tab 3 kopen, zag ik niet zitten, aangezien ik er dan qua functionaliteit niet of nauwelijks op vooruit zou gaan. Daar kwam bij dat ik inmiddels weer wat vaker bezig was met het produceren van eigen muziek en tja, wie over mobiele muziekproductie gaat lezen, leert al snel dat Apple’s iOS daarvoor vele malen meer geschikt is dan Android en dat er een veelvoud aan professionele muziek-apps beschikbaar is voor de iPad.

4079239904_ba3563aa16_b1

Zo stapte ik drie maanden geleden dus over van een Samsung Galaxy Tab 2 op een iPad Air, van Android op iOS. Het verschil is enorm: de Galaxy Tab 2 is geen slechte tablet, maar de iPad Air is echt een verademing. Lichter, compacter, handzamer en met een prachtig scherm. Apps starten sneller, blijven niet meer hangen en het aanbod aan apps is sowieso veel ruimer, zowel voor muzikale toepassingen als voor andere zaken. Zelfs de Gmail-app van Google werkt onder iOS beter.

Opeens is de tablet niet meer alleen het speeltje om ‘s avonds even mee op de bank te zitten, maar het is ook het apparaat dat naast me ligt wanneer ik aan het werk ben en een tweede scherm opeens handig blijkt voor het bijhouden van mail, agenda en de to-do list. Het feit dat MS Office sinds kort een iPad-versie kent, is daarbij nog eens een extra bonus.

Wat muziekproductie betreft, heb ik pas het topje van de ijsberg gezien. Er is een enorme hoeveelheid software synthesizers, drummachines en sequencers verkrijgbaar, samen met mobiele versies van bekende DAW’s (Digital Audio Workstations), effect-plugins en zelfs complete masteringsuites. De iPad Air werkt in ieder geval prima samen met mijn MIDI-controller.

Mijn pc zal voorlopig een Windows-machine blijven, maar wanneer ik tegen het einde van het jaar een nieuwe telefoon mag uitzoeken, ligt het niet meer voor de hand dat het een Android-toestel zal worden. Ik ben weliswaar nog geen echte Apple-fanboy, maar drie maanden iPad en iOS smaken wel degelijk naar méér.



Share
0

Knutselen met Google Play Music

Ongeveer twee jaar geleden introduceerde Google zijn eigen streamingdienst: Google Play Music, een onderdeel van de app-store Google Play. Vanaf vandaag is Google Play Music ook beschikbaar in Nederland.

Google Play Music

De muziekdienst van Google bevat zo’n twintig miljoen tracks, die zowel gestreamed als gekocht kunnen worden. Om onbeperkt te kunnen streamen is, net als bij Spotify, een abonnement nodig. Dit kost normaal 9,99 Euro per maand, maar wie zich voor 15 november abonneert, betaalt 7,99 per maand. Uiteraard is het mogelijk om eigen playlists en ‘radiostations’ aan te maken. Daarnaast biedt Google Play Music de mogelijkheid maximaal 20.000 eigen nummers op te slaan in de cloud, zodat ze op alle apparaten van de gebruiker beluisterd kunnen worden. Voor deze optie is geen abonnement nodig en via Play Music aangeschafte nummers tellen niet mee voor deze limiet.

Google Play Music

Zowel de web-interface als de Android-app van Google Play Music zien er heel clean uit, zoals we van Google gewend zijn. Dat is op dit moment nog een beetje een nadeel, want naar mijn idee zijn er hier en daar net wat teveel klikjes nodig om de gewenste artiest of album tevoorschijn te toveren. Wat dat betreft heeft de web-interface van Deezer nog een streepje voor op dit moment. Bij die dienst zijn veel meer functies direct vanuit het openingsscherm te benaderen.

Op de grootte van de catalogus valt weinig aan te merken: net als bij andere stores zitten er gaten in het aanbod, maar zijn er ook verrassingen te vinden. Het zou wel handig zijn wanneer de tracks die de gebruiker zelf uploadt in dezelfde zoekresultaten getoond worden als die van de Google-catalogus. Nu moet je nog switchen tussen ‘Mijn Bibliotheek’ en ‘Winkel’ (in een ander scherm trouwens ‘Mijn Muziek’ en ‘Winkelen’ genoemd).

Google Play Music

Google Play Music is wel eens een ‘Spotify-killer’ genoemd, maar we moeten afwachten in hoeverre Google echt marktaandeel van deze dienst, en het snelgroeiende Deezer, afsnoept. Google heeft natuurlijk één groot voordeel: het is Google en dus is de zichtbaarheid meteen enorm. Voor Android-gebruikers is muziek aanschaffen nu net zo makkelijk als een app of e-book kopen via Google Play. Verdere integratie met overige Google-diensten ligt ook voor de hand en zowel de website als de apps zullen ongetwijfeld verder worden ontwikkeld. Google heeft ook het voordeel dat het al de nodige info over de ‘smaak’ van de gebruiker heeft. Zo kreeg ik bij het voor het eerst bezoeken van de store al albums van Frank Zappa en David Bowie voorgeschoteld als suggestie, zonder ook maar één seconde muziek te hebben beluisterd via de dienst.

Voor de Last.fm-nerds onder ons is er nog één belangrijke vraaag: “but does is scrobble?”. Het antwoord luidt: ja, ook de via Play Music afgespeelde tracks kunnen worden geregistreerd door Last.fm, maar daarvoor is een aparte plug-in nodig voor Google Chrome.

Mocht je je als muzikant of band tenslotte afvragen hoe je je muziek kunt aanbieden via Google Play Music, dan verwijs ik je graag naar mijn distributie-diensten via WM Digital Services.



Share
0

Vaarwel AltaVista

We moeten dezer dagen van veel dingen afscheid nemen. Zo sluit vandaag platenzaak Fame in Amsterdam haar deuren (al komt er mogelijk een doorstart), moeten we Google Reader inruilen voor een vergelijkbare dienst (Feedly blijkt inmiddels zowel op pc als tablet een prima vervanger) en gaan we om tweedehands boeken te kopen sinds enkele dagen niet meer naar De Slegte, maar naar het ijzig klinkende Polare.

Dit weekend werd bekend dat er nog een bekende naam gaat verdwijnen: zoekmachine AltaVista – al sinds 2003 eigendom van Yahoo – geeft er op 8 juli a.s. definitief de brui aan. Er zullen weinig mensen wakker van liggen, want in feite was AltaVista alleen nog maar een merknaam en waren de zoekresultaten afkomstig van Yahoo, maar voor iedereen die langer dan tien jaar geleden voor het eerst online ging, is het toch het einde van een tijdperk.

Zelf nam ik begin 1998 voor het eerst een internetabonnement. Zoekmachines, waaronder AltaVista, bestonden al, maar zoektochten naar info begonnen vaak via de portalsite van je eigen provider. In mijn geval was dat World Access, het latere Planet Internet. Mede door de opkomst van AltaVista (zelf in het begin overigens ook vormgegeven als ‘portal’), dat voor het eerst “het hele internet” toegankelijk en doorzoekbaar maakte voor het grote publiek, werd het gebruikelijk om standaard vanuit een zoekmachine te gaan surfen. AltaVista was een tijdlang net zo standaard als Google dat nu is, al kan ik me herinneren dat ik o.a. ook Alltheweb en Infoseek gebruikt heb en dat er op een gegeven moment tientallen meta-zoekmachines waren, die resultaten uit de grote search engines combineerden.

In 2002 onderging AltaVista een facelift, waardoor de site meer ging lijken op het spartaanse uiterlijk van Google, dat inmiddels al flink in opkomst was. In 2003 werd AltaVista overgenomen door Overture, dat vervolgens weer opging in Yahoo en daarmee werd in feite al het einde van de zoekmachine ingeluid.

Tegenwoordig is Google.com de startpagina in mijn browser en de enige zoekmachine die ik gebruik. Die browser wordt niet geheel toevallig ook door Google gemaakt trouwens, net als maildienst Gmail, die zowel op mijn pc als op mijn mobiele apparaten gebruik. Het besturingssysteem op die mobiele apparaten…. Ach, u raadt het al.

AltaVista, Planet Internet, Netscape Navigator, Kazaa, Friendster, Audio Galaxy, het waren ooit namen die vrijwel iedere internetgebruiker kende. Wie weet schrijf ik over tien jaar een blogpost over het einde van Google, Facebook of Microsoft?

Share
3

Tien jaar bloggen

Oei, ik ben een jubileum vergeten: het is inmiddels tien jaar geleden dat ik begon met dit weblog. Op 27 mei 2003 schreef ik de legendarische woorden:

“Het moest er eens van komen, een eigen Weirdomusic weblog. De gelijknamige site Weirdomusic.com doet het al bijna anderhalf jaar erg goed. En het schrijven van dagboekachtige substanties is me ook niet vreemd…. Daarom niet langer getreuzeld. Welkom op het Weirdomusic Weblog!”

De naam en het adres zijn in de loop van de jaren een aantal keren gewijzigd, maar inmiddels plaats ik hier al tien jaar lang min of meer regelmatig nieuwe stukjes. In het begin hadden de blogposts wat weg van dagboeknotities. Ik heb er daarvan in de loop van de jaren een aantal verwijderd, omdat ze niet meer relevant of te persoonlijk waren. Ik plaatste ook af en toe nieuwtjes, of eenvoudigweg één of meer afbeeldingen en wat linkjes. Dingen die ik tegenwoordig op Facebook of Twitter plaats. Er zullen ongetwijfeld nog berichten met dode links of verdwenen plaatjes rondzwerven tussen de 1972 posts die nu nog online staan. Aardig gemiddelde ook wel: een stuk of drie, vier berichten per week.

Tien jaar lang schrijf ik berichten over concerten, overleden muzikanten of acteurs, nieuwe aanwinsten, weirde muziekvideo’s, vakanties, ergernissen, nieuwe sociale netwerken, verdwijnende platenzaken en de altijd weer terugkerende Last-fm-statistieken. Af en toe zijn het persoonlijke dingen en een enkele keer plaatste ik een gastbijdrage van online vrienden, die allang weer uit het zicht zijn verdwenen. Dit weblog leverde nooit de zichtbaarheid op, die ik op Twitter bijvoorbeeld wel had (verleden tijd, aangezien ik er de laatste tijd een stuk minder actief ben). Soms lukte het om wekenlang dagelijks te bloggen. maar er zijn ook regelmatig gaten te vinden van één of twee weken.

Enkele berichten – o.a. over het delen van hoaxes op Facebook, een promotievideo voor mijn woonplaats Heerlen en een persoonlijke herinnering bij het overlijden van Herman Brood – werden honderden keren gelezen en leverden relatief veel reacties op op de diverse sociale media. Soms kreeg ik zelfs een linkje op het weblog van Jeroen Mirck.

Een klassieker, die al twee jaar bezoekers trekt, is overigens nog steeds de post met de titel “Hoe verklein ik de kans op een muzikale carrière, in drie eenvoudige stappen“. Later als ik groot ben, schrijf ik meer van dergelijke grappige stukjes met een serieuze ondertoon.

Ik blog tien jaar en zolang ik zin heb om dingen te plaatsen die niet op een van mijn andere websites passen en zolang jullie het lezen – af en toe, of elke dag – zal ik nog wel even doorgaan. Zodra er een nieuw jubileum te vieren valt, zijn jullie de eersten die het horen.

Share
0

Knutselen met Copy

Toen ik een maand of vijf geleden een nieuwe pc aanschafte, schreef ik al over de grote veranderingen die plaats hebben gevonden sinds de aankoop van de computer daarvoor. Met name op het gebied van opslag is er veel veranderd. Bestanden opslaan, raadplegen en uitwisselen via cloud-diensten als Dropbox, Google Drive en Skydrive is tegenwoordig net zo gewoon als het vijftien jaar geleden was om een reservekopietje te maken op een diskette.

Eén van de nieuwste online opslagdiensten is Copy. Net als b.v Dropbox maakt Copy na installatie een map aan op je pc. Daarnaast is de dienst toegankelijk via de browser – je hoeft bestanden er maar naartoe te slepen om ze op te slaan – en uiteraard zijn er apps beschikbaar voor Android en iPhone. Bij aanmelding krijg je standaard 15 GB aan gratis opslagruimte en daarmee is Copy meteen wat vrijgeviger dan de meeste concurrenten. Bij Kim Dotcom’s Mega krijg je weliswaar 50 GB gratis ruimte, maar deze dienst heeft nog steeds geen officiële apps uitgebracht en de online versie oogt vrij spartaans. Voor $9,99 per maand kun je Copy opwaarderen naar 250 GB ruimte. Dropbox biedt voor dat bedrag “slechts” 100 GB aan extra ruimte.

De Android app van Copy ziet er netjes uit en biedt te verwachten opties als delen met derden en automatisch uploaden van foto’s die je op je telefoon maakt (een optie die Dropbox ook biedt).

Als je je nu via deze link aanmeldt, krijg je tijdelijk nog eens 5 GB aan gratis ruimte bij Copy, dus 20 GB in totaal. Vervolgens kun je zelf weer mensen uitnodigen om zo nog wat ruimte te verdienen. Uiteraard krijg ik die extra Gigabytes ook wanneer je je via mijn linkje aanmeldt, dus waar wacht je nog op?

Share
0

Een nieuw jaar, een nieuwe pc

Eén van mijn voornemens voor het nieuwe jaar was de aanschaf van een nieuwe computer. Eigenlijk was het niet eens zozeer een voornemen: mijn 5 1/2 oude pc begon steeds meer kuren te vertonen en hoewel een schone intallatie van Windows misschien het een en ander had kunnen oplossen, leek het me beter om uit te kijken naar iets nieuws.

Dat “nieuws” kwam er vlak voor de jaarwisseling, in de vorm van een Dell XPS 8500 desktop-computer en een 24″-beelscherm, eveneens van Dell. De nieuwe aanwinst bracht natuurlijk wat werk met zich mee: het opnieuw installeren van programma’s, het verplaatsen en terugzetten van allerlei data en na amper twee weken ook de nodige stress, toen de pc opeens uitviel, niet meer normaal wilde starten en een monteur langs moest komen om het moederbord te vervangen. Nu het apparaat weer draait – en dat hopelijk de komende jaren ook blijft doen – wordt het tijd om eens te mijmeren over hoeveel er veranderd is sinds de aanschaf van de vorige computer, nu ruim 5 1/2 jaar geleden.

Apparaten, veel apparaten
Dat de nieuwe pc een snellere processor (Intel Core i7-3770, 3.40GHz), meer werkgeheugen (12GB) en een meer opslagcapaciteit (2TB) heeft dan de vorige, spreekt voor zich. Net zoals het voor de hand ligt dat hij op de nieuwste versie van Windows draait: Windows 8. Het echte grote verschil is dat ik 5 1/2 geleden alleen een pc had. Ik had nog geen draadloos netwerk, geen laptop, smartphone of tablet. Ik hoefde geen mail of agenda te synchroniseren en mijn bestanden hoefden niet op verschillende apparaten beschikbaar te zijn. Ik had geen mediaspeler, dus had ik ook geen behoefte aan een netwerkschijf om een steeds groter wordende verzameling muziek, tv-series, films en concerten te herbergen. Mijn mail haalde ik in Outlook binnen vanaf de diverse pop3-accounts voor mijn verschillende e-mailadressen. Nu wordt al die mail doorgestuurd naar Gmail en haal ik ‘m ook in Outlook binnen via mijn Gmail-account, zodat mijn mail altijd en overal gesychroniseerd is.

Opslag, veel opslag
Mijn eerste pc had een harde schijf met een capaciteit van 170MB. Op het nieuwste apparaat heb ik 2TB tot mijn beschikking, naast de 4TB van mijn netwerkschijf en een paar Terabytes van wat rondslingerende externe harde schijven. Toch is de trend heel duidelijk: meer en meer bestanden, zowel persoonlijk als zakelijk, sla ik op in de cloud en alléén daar (ja, ik maak natuurlijk wel backups). De opslagcapaciteit van de diverse diensten die ik gebruik – Dropbox vooral om data uit te wisselen met klanten en vrienden, Skydrive vooral voor mijn persoonlijke Office-documenten en Google Drive voor “deep storage” van bestanden waar ik eigenlijk niet meer naar omkijk, maar die ik toch nog niet wil verwijderen – laten zich nog uitdrukken in Gigabytes, maar de diverse clouddiensten zullen de komende jaren ongetwijfeld gebruikers proberen te lokken met steeds met ruimte en extra opties als het rechtstreeks bewerken van foto’s en documenten en het in de cloud afspelen van audio en video. Clouddienst Mega van Kim Dotcom, die toevallig dit weekend wordt gelanceerd, gaat van start met 50GB voor gratis accounts en het vooruitzicht van veel toegevoegde opties, dus voor Google en Dropbox is er weer werk aan de winkel.

Ik hoop dat mijn kersverse computer weer een jaar of vijf probleemloos zal werken. Bij aankoop van een eventueel volgend apparaat zal Windows 8 ongetwijfeld verder doorontwikkeld zijn, zodat het verschil tussen de mooie nieuwe Metro-laag en de aloude desktop zal verdwijnen. De apparaten die ik in huis heb zullen nog naadlozer met elkaar samenwerken, ongeacht of ze op Android of een variant van Windows draaien, en alle persoonlijke en zakelijke data zal – waarschijnlijk beter versleuteld dan nu het geval is – bij één of meer clouddiensten ondergebracht zijn en ook daar bewerkt, gedeeld en afgespeeld worden. Bij leven en welzijn zal ik er tegen die tijd vast en zeker weer een blogpost aan wijden!

Share
1

Muziekdienst Rdio beschikbaar in Nederland

Vandaag is relatief geruisloos muziekdienst Rdio van start gegaan in Nederland. De dienst, die eerder al beschikbaar was in o.a. Amerika, Engeland en Frankrijk, is ontwikkeld door Niklas Zennström and Janus Friis. Zij zater eerder al achter uitwisseldienst Kazaa en het bekende voice-over-IP-programma Skype. Geen kleine jongens dus en dat belooft veel goeds voor Rdio.

De eerste indruk van de dienst is uitstekend. De webinterface is overzichtelijk én reclamevrij. Behalve via je browser kun je muziek beluisteren via een desktop-app, via één van de beschikbare mobiele apps (zowel beschikbaar voor iPad/iPod, Android, Windows Phone en Blackberry) of via daarvoor geschikte streamingsystemen van Sonos en Roku. Ik heb zelf de Android-app geinstalleerd en ook deze oogt overzichtelijk en ‘clean’. Het leuke is dat de app ook als afstandsbediening kan functioneren wanneer je via de browser of dekstop-app muziek afspeelt.

Net als bij Spotify vind je in Rdio biografiën van artiesten, kun je doorklikken naar vergelijkbare artiesten en vind je in de zoekresultaten ook kant-en-klare afspeellijsten van andere gebruikers.

Een andere interessante functie is het matchen van Rdio met je iTunes-collectie: Rdio controleert welke tracks in zijn eigen database beschikbaar zijn en voegt die toe aan je online collectie, zodat ze overal beschikbaar zijn via de diverse apps. Hoe goed die scanfunctie werkt en hoe uitgebreid de databse van Rdio is – er zouden 12 miljoen tracks beschikbaar moeten zijn – moet nog blijken, want op het moment van schrijven is het programma nog bezig om mijn ruim 70.000 iTunes-tracks te scannen.

Uiteraard heeft Rdio diverse ingebouwde sociale opties: je kunt je account koppelen aan Facebook en Twitter en zodoende vrienden gaan volgen, zien welke tracks zij afspelen en door hun collecties bladeren. Er kunnen ook gezamenlijke afspeelijsten worden gemaakt. Uiteraard is ook aan de koppeling met Last.fm gedacht.

Qua abonnementsprijzen loopt Rdio gelijk met Spotify: voor 4,99 per maand kun je onbeperkt streamen via je browser of de desktop-applicatie en voor 9,99 per maand stream je ook onbeperkt mobiel. Zelf heb ik het geluk dat ik een ‘complimentary account’ heb gekregen, maar ik heb geen idee hoelang ik daarvan kan genieten.

Zoals gezegd is de eerste indruk van Rdio heel goed. Het ontbreken van reclame, de overzichtelijke interfaces van zowel de browserversie als de mobiele apps en de matchoptie met je eigen muziekcollectie maken dit een waardevolle toevoeging aan het steeds langer wordende rijtje van streaming muziekdiensten. Ik vind Rdio prettiger in het gebruik dan Deezer en het onlangs door Media Markt/Saturn geintroduceerd Juke. Van de nu beschikbare diensten lijkt Rdio me nu meteen de grootste concurrent voor Spotify, maar laatstgenoemde dienst heeft natuurlijk al een grote schare vaste gebruikers. Als het matchen met mijn iTunes-bibliotheek goed uitpakt, sluit ik niet uit dat ik Rdio zelf regelmatig ga gebruiken. Ik houd jullie op de hoogte!

Share
1

En nu kappen

Op Facebook, Twitter en ongetwijfeld ook op andere sociale netwerken circuleren regelmatig hoaxes: onzinberichten en broodjeaapverhalen die klakkeloos worden overgenomen, vaak inclusief oproep om het bericht of de link toch vooral met anderen te delen. Meestal verdwijnen ze snel weer, al zijn er in de loop van de jaren diverse hoaxes geweest die erg hardnekkig bleken. Zo circuleerden enkele jaren geleden diverse mails met berichten over “gevaarlijke” computerbestanden, die onmiddelijk verwijderd moesten worden. Dat het om gewone Windows-systeembestanden ging, wisten veel nietsvermoedende lezers niet. Dat dergelijke info eenvoudig via Google te vinden is, blijkbaar ook niet.

De afgelopen dagen circuleert er op Facebook een bericht dat ook in de categorie ‘hardnekkig’ thuishoort. De tekst luidt ongeveer als volgt:

“In antwoord op het nieuwe beleid op Facebook geef ik hierbij aan dat op mijn persoonlijke gegevens, illustraties, strips, schilderijen, teksten, professionele foto’s en video’s, enz (als gevolg van de Berner Conventie) mijn copyright rust. Voor commercieel gebruik is dus ten alle tijde mijn schriftelijke toestemming vereist! (Een ieder die dit bericht leest kan dit kopiëren en op hun Facebook plakken. Diegene zijn dan tevens beschermd volgens het auteursrecht.)”

De tekst bevat alvast twee kenmerken van een hoax: in de eerste plaats de taalfouten en in de tweede plaats de aansporing om het bericht te kopiëren. Nu ben ik erg goed in het negeren van onzinberichten, maar dit bericht dook de afgelopen 48 uur dusdanig vaak op dat het irritant werd. Het meest stuitende is nog wel dat mensen die beter zouden moeten weten deze nonsens ook klakkeloos overnemen en zich vervolgens verdedigen met de dooddoener “ach, het kan nooit kwaad om zoiets te plaatsen”.

Er zitten twee onzinnige kanten aan het bericht: De zin “een ieder die dit bericht leest kan dit kopiëren en op hun Facebook plakken. Diegene zijn dan tevens beschermd volgens het auteursrecht” is lariekoek. Auteursrecht werkt impliciet, dat wil zeggen dat zodra je iets maakt (componeert, schrijft, verzint) je van rechtswege automatisch de geestelijk eigenaar bent van dat werk. Je hoeft daarvoor niets te registreren, laat staan op je Facebook-wall te posten. En ja, dat is inderdaad een gevolg van de Conventie van Bern in 1886. Dat het in verband met commerciële exploitatie of voor de duidelijkheid verstandig kan zijn om je werk ergens te deponeren, is een ander verhaal.

Het tweede punt is dat de mensen die het bericht posten blijkbaar denken dat ze daarmee de voorwaarden van Facebook naast zich neerleggen. Dat is niet naief, dat is dom. Bij het aanmaken van een Facebook-account ga je akkoord met HUN voorwaarden en die voorwaarden leg je niet even naast je neer door te roepen “hee, ik leg jullie voorwaarden naast me neer”.

Dus mijn voorstel: kap met deze berichten. En mocht je in de toekomst nog eens in de verleiding komen om een bericht blindelings te kopiëren, open dan eerst Google en doe even een mini-onderzoekje. Je weet meestal binnen twee minuten dat je met een hoax te maken hebt. Afgesproken? Afgesproken!

Share
2

Tien jaar Last.fm

Facebook, Twitter, Nu.nl, Last.fm. Dat zijn zo’n beetje de websites die ik zonder uitzondering dag in, dag uit bezoek. Geen van de genoemde sites geeft me zoveel voldoening als Last.fm, het muziekportaal waar je op maat gemaakte radiostations kunt beluisteren, nieuwe muziek kunt ontdekken, in contact kunt komen met gelijkgestemde muziekliefhebbers en bovenal statistieken kunt genereren van je eigen luistergedrag, middels software die je op je pc of mobiele apparaat installeert.

Vandaag is het precies tien jaar geleden dat Last.fm – destijds nog onder de naam Audioscrobbler – de eerste door een gebruiker afgespeelde track registreerde: “My Way” van Nina Simone. Sindsdien verzamelde Last.fm gegevens over maar liefst 72,3 miljard afgespeelde nummers.

Zelf maakte ik op 1 augustus 2004 een profiel aan bij Audioscrobbler, zoals nu nog steeds netjes op mijn profielpagina vermeld staat. Ik scrobbelde sindsdien 215.131 tracks van 11.048 artiesten. De site en de software waren destijds nog volop in ontwikkeling en de voorpagina stond dan ook vaak vol met meldingen van gecrashte servers en nieuwe functies.

Het was al heel wat toen updates van de statistieken in ‘real time’ werd uitgevoerd, in plaats van één ker per dag of om de honderd afgespeelde tracks. In augustus 2005 veranderde de naam van de site in Last.fm en werd het uiterlijk flink onder handen genomen. In mei 2007 nam CBS Interactive de dienst over voor 280 miljoen dollar.

Via de hashtag #10yearsofscrobbling kun je vandaag via Twitter berichten volgen die met de verjaardag van Last.fm te maken hebben.

[Update] Er blijkt ook een jubileumsite te zijn waarop je je eerste gescrobbelde track kunt opzoeken: www.10yearsofscrobbling.com. Mijn eerste track was “Wijd en zijd” van Raymond van het Groenewoud. Met dank aan Jeroen Mirck voor de link.

Share
0

Verkiezingswolkje

Voor wie, net als ik, geen genoeg krijgt van alle verkiezingsnieuws van vandaag is er deze ‘twittercloud’ met een visualisatie van waar er op Twitter op dit moment over gepraat wordt. Je kunt doorklikken op de woorden om tweets te lezen.

Share