Knutselen met Copy

Toen ik een maand of vijf geleden een nieuwe pc aanschafte, schreef ik al over de grote veranderingen die plaats hebben gevonden sinds de aankoop van de computer daarvoor. Met name op het gebied van opslag is er veel veranderd. Bestanden opslaan, raadplegen en uitwisselen via cloud-diensten als Dropbox, Google Drive en Skydrive is tegenwoordig net zo gewoon als het vijftien jaar geleden was om een reservekopietje te maken op een diskette.

Eén van de nieuwste online opslagdiensten is Copy. Net als b.v Dropbox maakt Copy na installatie een map aan op je pc. Daarnaast is de dienst toegankelijk via de browser – je hoeft bestanden er maar naartoe te slepen om ze op te slaan – en uiteraard zijn er apps beschikbaar voor Android en iPhone. Bij aanmelding krijg je standaard 15 GB aan gratis opslagruimte en daarmee is Copy meteen wat vrijgeviger dan de meeste concurrenten. Bij Kim Dotcom’s Mega krijg je weliswaar 50 GB gratis ruimte, maar deze dienst heeft nog steeds geen officiële apps uitgebracht en de online versie oogt vrij spartaans. Voor $9,99 per maand kun je Copy opwaarderen naar 250 GB ruimte. Dropbox biedt voor dat bedrag “slechts” 100 GB aan extra ruimte.

De Android app van Copy ziet er netjes uit en biedt te verwachten opties als delen met derden en automatisch uploaden van foto’s die je op je telefoon maakt (een optie die Dropbox ook biedt).

Als je je nu via deze link aanmeldt, krijg je tijdelijk nog eens 5 GB aan gratis ruimte bij Copy, dus 20 GB in totaal. Vervolgens kun je zelf weer mensen uitnodigen om zo nog wat ruimte te verdienen. Uiteraard krijg ik die extra Gigabytes ook wanneer je je via mijn linkje aanmeldt, dus waar wacht je nog op?



Share

Een nieuw jaar, een nieuwe pc

Eén van mijn voornemens voor het nieuwe jaar was de aanschaf van een nieuwe computer. Eigenlijk was het niet eens zozeer een voornemen: mijn 5 1/2 oude pc begon steeds meer kuren te vertonen en hoewel een schone intallatie van Windows misschien het een en ander had kunnen oplossen, leek het me beter om uit te kijken naar iets nieuws.

Dat “nieuws” kwam er vlak voor de jaarwisseling, in de vorm van een Dell XPS 8500 desktop-computer en een 24″-beelscherm, eveneens van Dell. De nieuwe aanwinst bracht natuurlijk wat werk met zich mee: het opnieuw installeren van programma’s, het verplaatsen en terugzetten van allerlei data en na amper twee weken ook de nodige stress, toen de pc opeens uitviel, niet meer normaal wilde starten en een monteur langs moest komen om het moederbord te vervangen. Nu het apparaat weer draait – en dat hopelijk de komende jaren ook blijft doen – wordt het tijd om eens te mijmeren over hoeveel er veranderd is sinds de aanschaf van de vorige computer, nu ruim 5 1/2 jaar geleden.

Apparaten, veel apparaten
Dat de nieuwe pc een snellere processor (Intel Core i7-3770, 3.40GHz), meer werkgeheugen (12GB) en een meer opslagcapaciteit (2TB) heeft dan de vorige, spreekt voor zich. Net zoals het voor de hand ligt dat hij op de nieuwste versie van Windows draait: Windows 8. Het echte grote verschil is dat ik 5 1/2 geleden alleen een pc had. Ik had nog geen draadloos netwerk, geen laptop, smartphone of tablet. Ik hoefde geen mail of agenda te synchroniseren en mijn bestanden hoefden niet op verschillende apparaten beschikbaar te zijn. Ik had geen mediaspeler, dus had ik ook geen behoefte aan een netwerkschijf om een steeds groter wordende verzameling muziek, tv-series, films en concerten te herbergen. Mijn mail haalde ik in Outlook binnen vanaf de diverse pop3-accounts voor mijn verschillende e-mailadressen. Nu wordt al die mail doorgestuurd naar Gmail en haal ik ‘m ook in Outlook binnen via mijn Gmail-account, zodat mijn mail altijd en overal gesychroniseerd is.

Opslag, veel opslag
Mijn eerste pc had een harde schijf met een capaciteit van 170MB. Op het nieuwste apparaat heb ik 2TB tot mijn beschikking, naast de 4TB van mijn netwerkschijf en een paar Terabytes van wat rondslingerende externe harde schijven. Toch is de trend heel duidelijk: meer en meer bestanden, zowel persoonlijk als zakelijk, sla ik op in de cloud en alléén daar (ja, ik maak natuurlijk wel backups). De opslagcapaciteit van de diverse diensten die ik gebruik – Dropbox vooral om data uit te wisselen met klanten en vrienden, Skydrive vooral voor mijn persoonlijke Office-documenten en Google Drive voor “deep storage” van bestanden waar ik eigenlijk niet meer naar omkijk, maar die ik toch nog niet wil verwijderen – laten zich nog uitdrukken in Gigabytes, maar de diverse clouddiensten zullen de komende jaren ongetwijfeld gebruikers proberen te lokken met steeds met ruimte en extra opties als het rechtstreeks bewerken van foto’s en documenten en het in de cloud afspelen van audio en video. Clouddienst Mega van Kim Dotcom, die toevallig dit weekend wordt gelanceerd, gaat van start met 50GB voor gratis accounts en het vooruitzicht van veel toegevoegde opties, dus voor Google en Dropbox is er weer werk aan de winkel.

Ik hoop dat mijn kersverse computer weer een jaar of vijf probleemloos zal werken. Bij aankoop van een eventueel volgend apparaat zal Windows 8 ongetwijfeld verder doorontwikkeld zijn, zodat het verschil tussen de mooie nieuwe Metro-laag en de aloude desktop zal verdwijnen. De apparaten die ik in huis heb zullen nog naadlozer met elkaar samenwerken, ongeacht of ze op Android of een variant van Windows draaien, en alle persoonlijke en zakelijke data zal – waarschijnlijk beter versleuteld dan nu het geval is – bij één of meer clouddiensten ondergebracht zijn en ook daar bewerkt, gedeeld en afgespeeld worden. Bij leven en welzijn zal ik er tegen die tijd vast en zeker weer een blogpost aan wijden!



Share

Muziekdienst Rdio beschikbaar in Nederland

Vandaag is relatief geruisloos muziekdienst Rdio van start gegaan in Nederland. De dienst, die eerder al beschikbaar was in o.a. Amerika, Engeland en Frankrijk, is ontwikkeld door Niklas Zennström and Janus Friis. Zij zater eerder al achter uitwisseldienst Kazaa en het bekende voice-over-IP-programma Skype. Geen kleine jongens dus en dat belooft veel goeds voor Rdio.

De eerste indruk van de dienst is uitstekend. De webinterface is overzichtelijk én reclamevrij. Behalve via je browser kun je muziek beluisteren via een desktop-app, via één van de beschikbare mobiele apps (zowel beschikbaar voor iPad/iPod, Android, Windows Phone en Blackberry) of via daarvoor geschikte streamingsystemen van Sonos en Roku. Ik heb zelf de Android-app geinstalleerd en ook deze oogt overzichtelijk en ‘clean’. Het leuke is dat de app ook als afstandsbediening kan functioneren wanneer je via de browser of dekstop-app muziek afspeelt.

Net als bij Spotify vind je in Rdio biografiën van artiesten, kun je doorklikken naar vergelijkbare artiesten en vind je in de zoekresultaten ook kant-en-klare afspeellijsten van andere gebruikers.

Een andere interessante functie is het matchen van Rdio met je iTunes-collectie: Rdio controleert welke tracks in zijn eigen database beschikbaar zijn en voegt die toe aan je online collectie, zodat ze overal beschikbaar zijn via de diverse apps. Hoe goed die scanfunctie werkt en hoe uitgebreid de databse van Rdio is – er zouden 12 miljoen tracks beschikbaar moeten zijn – moet nog blijken, want op het moment van schrijven is het programma nog bezig om mijn ruim 70.000 iTunes-tracks te scannen.

Uiteraard heeft Rdio diverse ingebouwde sociale opties: je kunt je account koppelen aan Facebook en Twitter en zodoende vrienden gaan volgen, zien welke tracks zij afspelen en door hun collecties bladeren. Er kunnen ook gezamenlijke afspeelijsten worden gemaakt. Uiteraard is ook aan de koppeling met Last.fm gedacht.

Qua abonnementsprijzen loopt Rdio gelijk met Spotify: voor 4,99 per maand kun je onbeperkt streamen via je browser of de desktop-applicatie en voor 9,99 per maand stream je ook onbeperkt mobiel. Zelf heb ik het geluk dat ik een ‘complimentary account’ heb gekregen, maar ik heb geen idee hoelang ik daarvan kan genieten.

Zoals gezegd is de eerste indruk van Rdio heel goed. Het ontbreken van reclame, de overzichtelijke interfaces van zowel de browserversie als de mobiele apps en de matchoptie met je eigen muziekcollectie maken dit een waardevolle toevoeging aan het steeds langer wordende rijtje van streaming muziekdiensten. Ik vind Rdio prettiger in het gebruik dan Deezer en het onlangs door Media Markt/Saturn geintroduceerd Juke. Van de nu beschikbare diensten lijkt Rdio me nu meteen de grootste concurrent voor Spotify, maar laatstgenoemde dienst heeft natuurlijk al een grote schare vaste gebruikers. Als het matchen met mijn iTunes-bibliotheek goed uitpakt, sluit ik niet uit dat ik Rdio zelf regelmatig ga gebruiken. Ik houd jullie op de hoogte!

Share

En nu kappen

Op Facebook, Twitter en ongetwijfeld ook op andere sociale netwerken circuleren regelmatig hoaxes: onzinberichten en broodjeaapverhalen die klakkeloos worden overgenomen, vaak inclusief oproep om het bericht of de link toch vooral met anderen te delen. Meestal verdwijnen ze snel weer, al zijn er in de loop van de jaren diverse hoaxes geweest die erg hardnekkig bleken. Zo circuleerden enkele jaren geleden diverse mails met berichten over “gevaarlijke” computerbestanden, die onmiddelijk verwijderd moesten worden. Dat het om gewone Windows-systeembestanden ging, wisten veel nietsvermoedende lezers niet. Dat dergelijke info eenvoudig via Google te vinden is, blijkbaar ook niet.

De afgelopen dagen circuleert er op Facebook een bericht dat ook in de categorie ‘hardnekkig’ thuishoort. De tekst luidt ongeveer als volgt:

“In antwoord op het nieuwe beleid op Facebook geef ik hierbij aan dat op mijn persoonlijke gegevens, illustraties, strips, schilderijen, teksten, professionele foto’s en video’s, enz (als gevolg van de Berner Conventie) mijn copyright rust. Voor commercieel gebruik is dus ten alle tijde mijn schriftelijke toestemming vereist! (Een ieder die dit bericht leest kan dit kopiëren en op hun Facebook plakken. Diegene zijn dan tevens beschermd volgens het auteursrecht.)”

De tekst bevat alvast twee kenmerken van een hoax: in de eerste plaats de taalfouten en in de tweede plaats de aansporing om het bericht te kopiëren. Nu ben ik erg goed in het negeren van onzinberichten, maar dit bericht dook de afgelopen 48 uur dusdanig vaak op dat het irritant werd. Het meest stuitende is nog wel dat mensen die beter zouden moeten weten deze nonsens ook klakkeloos overnemen en zich vervolgens verdedigen met de dooddoener “ach, het kan nooit kwaad om zoiets te plaatsen”.

Er zitten twee onzinnige kanten aan het bericht: De zin “een ieder die dit bericht leest kan dit kopiëren en op hun Facebook plakken. Diegene zijn dan tevens beschermd volgens het auteursrecht” is lariekoek. Auteursrecht werkt impliciet, dat wil zeggen dat zodra je iets maakt (componeert, schrijft, verzint) je van rechtswege automatisch de geestelijk eigenaar bent van dat werk. Je hoeft daarvoor niets te registreren, laat staan op je Facebook-wall te posten. En ja, dat is inderdaad een gevolg van de Conventie van Bern in 1886. Dat het in verband met commerciële exploitatie of voor de duidelijkheid verstandig kan zijn om je werk ergens te deponeren, is een ander verhaal.

Het tweede punt is dat de mensen die het bericht posten blijkbaar denken dat ze daarmee de voorwaarden van Facebook naast zich neerleggen. Dat is niet naief, dat is dom. Bij het aanmaken van een Facebook-account ga je akkoord met HUN voorwaarden en die voorwaarden leg je niet even naast je neer door te roepen “hee, ik leg jullie voorwaarden naast me neer”.

Dus mijn voorstel: kap met deze berichten. En mocht je in de toekomst nog eens in de verleiding komen om een bericht blindelings te kopiëren, open dan eerst Google en doe even een mini-onderzoekje. Je weet meestal binnen twee minuten dat je met een hoax te maken hebt. Afgesproken? Afgesproken!

Share

Tien jaar Last.fm

Facebook, Twitter, Nu.nl, Last.fm. Dat zijn zo’n beetje de websites die ik zonder uitzondering dag in, dag uit bezoek. Geen van de genoemde sites geeft me zoveel voldoening als Last.fm, het muziekportaal waar je op maat gemaakte radiostations kunt beluisteren, nieuwe muziek kunt ontdekken, in contact kunt komen met gelijkgestemde muziekliefhebbers en bovenal statistieken kunt genereren van je eigen luistergedrag, middels software die je op je pc of mobiele apparaat installeert.

Vandaag is het precies tien jaar geleden dat Last.fm – destijds nog onder de naam Audioscrobbler – de eerste door een gebruiker afgespeelde track registreerde: “My Way” van Nina Simone. Sindsdien verzamelde Last.fm gegevens over maar liefst 72,3 miljard afgespeelde nummers.

Zelf maakte ik op 1 augustus 2004 een profiel aan bij Audioscrobbler, zoals nu nog steeds netjes op mijn profielpagina vermeld staat. Ik scrobbelde sindsdien 215.131 tracks van 11.048 artiesten. De site en de software waren destijds nog volop in ontwikkeling en de voorpagina stond dan ook vaak vol met meldingen van gecrashte servers en nieuwe functies.

Het was al heel wat toen updates van de statistieken in ‘real time’ werd uitgevoerd, in plaats van één ker per dag of om de honderd afgespeelde tracks. In augustus 2005 veranderde de naam van de site in Last.fm en werd het uiterlijk flink onder handen genomen. In mei 2007 nam CBS Interactive de dienst over voor 280 miljoen dollar.

Via de hashtag #10yearsofscrobbling kun je vandaag via Twitter berichten volgen die met de verjaardag van Last.fm te maken hebben.

[Update] Er blijkt ook een jubileumsite te zijn waarop je je eerste gescrobbelde track kunt opzoeken: www.10yearsofscrobbling.com. Mijn eerste track was “Wijd en zijd” van Raymond van het Groenewoud. Met dank aan Jeroen Mirck voor de link.

Share

Verkiezingswolkje

Voor wie, net als ik, geen genoeg krijgt van alle verkiezingsnieuws van vandaag is er deze ‘twittercloud’ met een visualisatie van waar er op Twitter op dit moment over gepraat wordt. Je kunt doorklikken op de woorden om tweets te lezen.

Share

Spelen met de Moog Google Doodle

Al sinds 1998 verandert Google haar logo regelmatig in een “doodle” om feestdagen op te vrolijken of om stil te staan bij verjaardagen van kunstenaars, wetenschappers en andere illustere personen. De Google Doodle van vandaag is opgedragen aan Robert Moog, die vandaag zijn 78ste verjaardag zou vieren.

Moog Google Doodle

Moog (1934-2005) was oprichter van Moog Music en is vooral bekend van de synthesizers die zijn naam dragen, zoals de Minimoog en de Moog Taurus. Al op 19-jarige leeftijd startte Robert Moog zijn eerste bedrijf, R.A. Moog Co, waarmee hij zelfbouwkits verkocht voor een ander legendarisch instrument: de Theremin.

Op Mashable is een uitgebreid artikel te vinden over de ontwikkeling van de Google Doodle van vandaag. Het kostte de ontwikkelaars vier maanden om dit “speelbare” logo te maken. Het is met deze virtuele Moog zelfs mogelijk om viersporenopnames te maken.

Moog synthesizers werden vooral in de jaren zeventig intensief gebruikt door “serieuze” muzikanten – van Giorgio Moroder tot Rick Wakeman – maar vanwege de opvallende sound zijn er ook ontelbare platen gemaakt waarop de Moog als gimmick wordt ingezet.

Er zijn platen als “Moog plays the Beatles” en “The plastic cow goes Moooog” en hele series van platen waarop klassieke werken worden nagespeeld op Moog synths. Eén van de eerste en bekendste voorbeelden daarvan is “Switched-on Bach” van Walter (later Wendy) Carlos.

Het geluid van de Moog is voor altijd in ons collectieve bewustzijn gekerfd door de hit “Popcorn”. Het nummer werd geschreven door Gershon Kingsley (die samen met Jean-Jacques Perrey ook weer de nodige Moog-platen maakte) en is afkomstig van zijn album “Music to Moog by” uit 1969. Het werd in echter een hit in een aantal andere uitvoeringen, waaronder die van Hot Butter en Anarchic System, beiden uit 1972. Vreemd genoeg vond ik vorig jaar op een vlooienmarkt in Brussel een vocale versie van Popcorn, waarop de Moog helemaal niet voorkomt.

Wil je de rest van de dag spelen met de Moog Google Doodle? Hier vind je een heuse Quick Start Guide.

Share

Alle providers moeten The Pirate Bay blokkeren

Na XS4ALL en Ziggo moeten ook UPC, KPN, Tele2, T-Mobile en Telfort torrentsite The Pirate Bay blokkeren.

De providers kunnen nog beroep aantekenen tegen de uitspraak. Stichting Brein noemt het vonnis op Twitter ‘goed voor innovatie en creatie’. De blokkade moet 20 mei gerealiseerd zijn. Als het vonnis overtreden wordt, moet een boete van 10.000 euro per dag betaald worden met een maximum van 250.000 euro. Ook moeten de providers de proceskosten van Stichting Brein betalen. Die liggen tot nu toe op bijna 1600 euro.

De blokkade is uiteraard eenvoudig te omzeilen, maar ook het linken naar proxy-sites waarmee dat mogelijk is, wordt verboden.

Tim Kuik en zijn vrienden slaan zichzelf uiteraard op de borst na deze uitspraak, maar een blokkade is volkomen zinloos en zal artiesten, platenmaatschappijen en filmproducenten geen stuiver extra opleveren. Voor films en tv-series is er nog steeds geen goed legaal aanbod en bovendien hoort een privaat clubje als de Stichting Brein niet te bepalen wat we wel en niet doen op internet. Zeker niet in de week dat netneutraliteit in onze wetgeving verankerd is.

Share

Spotify nu ook te integreren in websites

De online muziekdienst Spotify introduceert vandaag de Spotify Play Button, waarmee sites gratis en legaal muziek kunnen aanbieden aan hun bezoekers. “Button” is misschien niet het juiste woord: met deze nieuwe optie is het mogelijk om complete albums of playlists te integreren in een website. Voorheen kon je alleen maar linken naar een track, album of playlist, zonder een directe afspeelmogelijkheid.

De Play Button werk heel eenvoudig: je kiest de track of playlist die je wilt delen, kopieert (via het menu dat je ziet als je rechtsklikt op een item) de Spotify URI en plakt deze in de Play Button-generator op de Spotify-site.

Bij wijze van voorbeeld zie je hieronder de playlist die ik onlangs samenstelde voor Poptronique.nl. Uiteraard dient Spotify wel geinstalleerd te zijn op je computer om de muziek te kunnen beluisteren.

Je vindt de Spotify Play Button-generator hier.

N.B. op het moment van schrijven, krijg ik de generator alleen aan de praat in Google Chrome en niet in Firefox of Internet Explorer. Hebben meer mensen hier last van?

Share

Nieuwe apps in Spotify

Spotify is al enige tijd dé toonaangevende streaming muziekdienst. Concurrenten schieten als paddestoelen uit de grond, maar er is er nog geen een die Spotify naar de kroon kan steken. Met het toevoegen van apps van derden werd het bladeren door de catalogus van meer dan vijftien miljoen tracks er eind vorig jaar alleen maar leuker en eenvoudiger op.

Aan die eerste portie apps zijn nu weer diverse nieuwe applicaties toegevoegd. Zo is er “The complete collection”, waarmee je van geselecteerde albums het complete artwork kunt bekijken binnen Spotify. Verder zijn er verschillende nieuwe playlist-generators toegevoegd – waaronder eentje die gebaseerd is op je ‘likes’ op Facebook – en lanceren verschillende labels hun eigen app.

Vooral in die laatste categorie zitten enkele leuke toevoegingen. Zo zijn er apps van o.a. Def Jam en Warner, die het heel eenvoudig maken om kennis te maken met de catalogi van deze maatschappijen, te bladeren door allerlei relevante playlists met oude en nieuwe releases en biografiën van artiesten te lezen.

Spotify-app Legacy

Ook Columbia Legacy komt met een eigen app: “The Legacy of…”, waarmee je in het oeuvre van bijvoorbeeld Bob Dylan of Miles Davis kunt duiken, zonder je door allerlei vage compilaties te moeten heenworstelen. Erg leuk zijn ook de playlists met ‘influeners’, ‘followers’ en ‘covers’. Zelfs met een beperkt aantal artiesten biedt deze app méér dan genoeg info voor vele uren luisterplezier!

Share