In memoriam Archive

In memoriam Jim “Motorhead” Sherwood

– december 26, 2011Posted in: Frank Zappa, In memoriam, muzikanten

Terwijl wij gisteren met z’n allen kalkoen of andere beesten aten, overleed de Amerikaanse musicus Jim “Motorhead” Sherwood (voluit Euclid James Jim Sherwood) aan de gevolgen van een ernstige ziekte.

Sherwood was één van de originele leden van Frank Zappa‘s Mothers of Invention. Hij is als zanger en saxofonist te horen op alle albums van de originele Mothers, van “Freak Out” tot en met “Uncle Meat”, en op diverse latere compilaties, zoals “Burnt Weeny Sandwich”.

In onderstaande clip is Motorhead Sherwood te zien op baritonsax:

Zappa en Motorhead kenden elkaar al sinds 1956. Motorhead maakte deel uit van Zappa’s band The Blackouts en bracht zes maanden door in Zappa’s Studio Z in Cucamonga. Vervolgens maakte hij deel uit van de Mothers of Invention, eerst als roadie, vervolgens als muzikant. Motorhead Sherwood zou in de loop van de jaren nog diverse keren opduiken op Zappa-albums, o.a. op “You Are What You Is” uit 1981. Hij is ook te zien in diverse Zappa-films, waaronder “200 Motels” en de in 1987 op video uitgebrachte “Uncle Meat”.

Jim “Motorhead” Sherwood is 69 jaar geworden.

In memoriam Piet Noordijk

Marco

– oktober 9, 2011Posted in: In memoriam, jazz

Het houdt niet over: David Bedford, Bert Jansch, Steve Jobs en Meta de Vries overleden allemaal de afgelopen week. Vandaag werd bekend dat ook de Nederlandse jazzsaxofonist Piet Noordijk is overleden. Hij was 79.

Noordijk speelde o.a. met The Skymasters, The Ramblers, Malando en het Metropole Orkest. Daarnaast werkte hij samen met Pim Jacobs, Rita Reijs, Toots Thielemans en vele anderen. Lees het complete overlijdensbericht hier.

In memoriam Bert Jansch

Marco

– oktober 5, 2011Posted in: folk, In memoriam, Muziek

Het is niet mijn bedoeling om alleen maar dood en verderf te zaaien op mijn weblog, maar ik moet helaas vandaag ook weer melding maken van het overlijden van een muzikant met een indrukwekkend oeuvre: de Schotse folk-muzikant Bert Jansch is op 67-jarige leeftijd overleden aan kanker.

The Guardian bericht: “Bert Jansch, a leading figure in the British folk revival of the 60s and one of the most respected musicians of his generation, has died of cancer aged 67.

A founding member of Pentangle, Jansch was also renowned as a guitar virtuoso and was sometimes hailed as a British Bob Dylan. Born in Glasgow on 3 November 1943, he released 23 solo albums, the last of which, The Black Swan (2006), featured collaborations with Beth Orton and Devendra Banhart.”

Lees het complete bericht hier.

In memoriam David Bedford

Marco

– oktober 4, 2011Posted in: In memoriam, Kevin Ayers, Muziek

Op 2 oktober j.l. is de Engelse componist en arrangeur David Bedford overleden. Hij was 74. Bedford componeerde klassieke werken, maar hij werd vooral bekend als lid van de band van Kevin Ayers en als muzikant bij de eerste uitvoering van Mike Oldfield’s “Tubular Bells” in juni 1973.

De band bestond bij die legendarische uitvoering uit Mick Taylor, Steve Hillage, Fred Frith, Kevin Ayers, Pierre Moerlen, Ted Speight en Bedford. Bij de live-in-de-studio versie die de BBC in november 1973 opnam, maakten o.a. Mike Ratledge en Karl Jenkins van Soft Machine deel uit van de band.

Een uitgebreider bericht over het overlijden van David Bedford vind je op Weirdomusic.com.

In memoriam Conrad Schnitzler

Marco

– augustus 8, 2011Posted in: In memoriam, Muziek

Op 4 augustus j.l. is de Duitse musicus en componist Conrad Schnitzler overleden aan maagkanker. Conrad Schnitzler was lid van Tangerine Dream en Kluster en laat een enorm oeuvre achter, zowel solo als in samenwerking met anderen.

Allmusic.com schrijft: “One of the prime figures in the growth of Kraut-rock, Conrad Schnitzler made important contributions to the early history of Kraftwerk and Kluster. Like many in the Kraut-rock community, Schnitzler was greatly inspired by influences in the visual artistic world as well as the musical; he studied sculpture with Joseph Beuys, and composition with Karlheinz Stockhausen, also looking to John Cage and Pierre Schaeffer for inspiration. By 1969, he was working with Tangerine Dream, with whom he recorded Electronic Meditation. The album became one of the most distinctive in TD’s discography, and Schnitzler takes much of the credit for its chance-taking approach.”

We willen sterren die lijden

Marco

– juli 23, 2011Posted in: In memoriam

Amy Winehouse is dood. Opeens. Ze was 27, net als Jimi en Janis en Jim en Kurt. We willen nog steeds sterren die lijden. Geen brave huisvrouwen. Nee, zuipende wijven die van het podium afvallen, daar willen we wel geld voor neertellen. En niemand in de omgeving van de ster die daar een stokje voor probeert te steken. Of misschien ook wel, wie zal het zeggen.

Ellende verkoopt, zeker in het geval van Amy. En nu is ze dood. RIP Amy Winehouse.

Tien jaar na Brood

Marco

– juli 11, 2011Posted in: helden, In memoriam, Muziek

Het was 11 juli 2001. Mijn verjaardag. Ik was die dag op m’n werk. Op de radio hoorde ik het nieuws: Herman Brood is van het Hilton Hotel gestapt. Zelfmoord. “Maak er nog een groot feest van” stond in zijn afscheidsbrief.

In gestrekte draf hobbelde ik naar het kantoor naast me, waar de dames van de abonnementenadministraatie vrolijk keuvelend naar Limburgse schlagers zaten te luisteren. “Hebben jullie het gehoord?”, vroeg ik, “Brood is dood”. Glazige blikken waren het antwoord. Oh ja, Herman Brood, die rare junkie-meneer. Leefde die dan nog? Teleurgesteld droop ik weer af.

Zo’n twintig jaar eerder stond ik als jongetje van een jaar of elf, twaalf bij de kassa van de V&D (!) in Brunssum (!). Op de platenafdeling – diezelfde platenafdeling waar ik als tienjarige mijn eerste single van AC/DC kocht – lag een stapeltje afgeprijsde boeken over Herman Brood. Ik weet bijna zeker dat ze twee gulden vijftig moesten kosten. Dat kon ik wel betalen. Ik bekeek een van de boeken en besloot er eentje te kopen.

In plaats van meteen af te rekenen, begon de meneer achter de kassa in het boekje te bladeren. Hij schudde meewarig zijn hoofd en vroeg me of ik zeker wist dat ik dit wilde kopen. Ik knikte en liet mijn geld zien. De man bladerde nog even verder, langs foto’s van Brood zelf, maar ook van William Burroughs, Nina Hagen en Jules Deelder. Na een poosje sloeg hij toch het bedrag aan op de kassa en kon ik met mijn nieuwe aanwinst vertrekken.

Is dit het eerste boek over popmuziek dat ik ooit kocht? Ik weet het niet meer zeker, maar de kans is heel groot. Wat wist ik als jochie van elf, twaalf van Brood? Niet veel, denk ik, maar Brood was rock ‘n’ roll. Dat kon ik weten, want ik had immers platen van AC/DC en Status Quo. En van Elvis natuurlijk.

Op 11 juli 2001 ging ik ‘s avonds naar een concert van Orkest de Volharding in Kerkrade. Componist Louis Andriessen zat pal voor me in het theater. Ik kon hem aanraken, maar deed dat veiligheidshalve maar niet. Wel liet ik na afloop het programma door hem signeren. “Handtekening van Louis Andriessen” zette hij erop.

Brood was dood en Louis Andriessen leefde nog. Ik vond het niet eerlijk. Aan Andriessen denk ik nog hoogstzelden, maar Herman Brood is ieder jaar even in mijn gedachten. Op 11 juli. Mijn verjaardag.

In memoriam Larry “Wild Man” Fischer

Marco

– juni 17, 2011Posted in: Frank Zappa, In memoriam

In zijn woonplaats Los Angeles is afgelopen woensdag Lawrence Wayne Fischer, beter bekend als Wild Man Fischer, overleden. Hij was 66. Als doodoorzaak worden hartproblemen genoemd.

Fischer kampte al op jonge leeftijd met zware psyschische problemen. Op zijn zestiende werd hij opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis, nadat hij zijn moeder had aangevallen met een mes. Nadat hij uit het ziekenhuis ontslagen werd, zwierf hij door Los Angeles, waar hij redelijk bizarre, zelfgeschreven liedjes zong voor nietsvermoedende voorbijgangers.

Hij werd in 1965 ontdekt door Frank Zappa, die eind jaren zestig diverse documentaire-achtige platen produceerde voor zijn label Bizarre. Samen met Fischer maakte hij “An Evening With Wild Man Fischer“, een dubbelalbum dat in 1968 verscheen.

In de loop van de jaren zou Wild Man Fischer sporadisch platen blijven maken. Zo was hij in 1975 de eerste artiest die opnames maakte voor Rhino Records.

In 2005 verscheen “Derailroaded“, de definitieve documentaire over het leven van Larry Fischer. De film schetst een tamelijk droevig beeld van deze extreem paranoide man, die zijn hele leven een “freak” zou blijven.

Muzikaal gezien is Wild Man Fischer een voetnoot in de popgeschiedenis. Hij is geen Captain Beefheart of Syd Barrett. De dubbel-lp “An Evening With Wild Man Fischer” blijft echter een bijzonder document, dat gehoord zou moeten worden door iedereen met ook maar een zijdelingse belangstelling voor de buitenbeentjes uit de muziekgeschiedenis. Helaas is de kans klein dat deze plaat ooit officieel op cd uitgebracht zal worden.

In memoriam Gil Scott-Heron

Marco

– mei 28, 2011Posted in: In memoriam, Muziek

In New York is gisteren de Amerikaanse dichter, muzikant en schrijver Gil Scott-Heron overleden. Hij was 62.

Scott-Herons muziek werd beïnvloed door jazz, funk en soul en beïnvloedde op zijn beurt weer verschillende generaties hiphopartiesten. Zijn teksten zijn sterk politiek getint. Eén van zijn bekendste nummers is “The Revolution Will Not Be Televised” van zijn debuutalbum “Small Talk at 125th and Lenox” uit 1970.

Midden jaren ’80 speelde Scott-Heron (inmiddels zonder platencontract) op anti-apartheidsconcerten, maar ook Glastonbury en Parkpop. In de jaren ’90 werd hij door de hiphop- en acid jazz-generatie als pionier onthaald. Dit was echter niet wederzijds: de rappers verweet hij gebrek aan muzikale ervaring en de acid jazz-bands vond hij te oppervlakkig.

Een uitgebreider in memoriam vind je op mijn website Weirdomusic.com.

In memoriam Joe Morello

Marco

– maart 16, 2011Posted in: drums, In memoriam, jazz

Afgelopen zondag is op 82-jarige leeftijd drummer Joe Morello overleden. Morello maakte ruim twaalf jaar deel uit van het legendarische Dave Brubeck Quartet en is te horen op tientallen platen. Zijn naam zal altijd verbonden blijven met de solo in Brubeck’s “Take Five”, waarvan je hieronder een live-versie uit 1961 kunt zien: