Het houdt niet over: David Bedford, Bert Jansch, Steve Jobs en Meta de Vries overleden allemaal de afgelopen week. Vandaag werd bekend dat ook de Nederlandse jazzsaxofonist Piet Noordijk is overleden. Hij was 79.
Noordijk speelde o.a. met The Skymasters, The Ramblers, Malando en het Metropole Orkest. Daarnaast werkte hij samen met Pim Jacobs, Rita Reijs, Toots Thielemans en vele anderen. Lees het complete overlijdensbericht hier.
“Waar sta jij in het Blue Note-debat?”, vroeg journalist Guus Hoogaerts me afgelopen zaterdag tijdens de lp-presentatie van The Spinshots in Amsterdam. Waar hij op doelde was de discussie over de gratis Miles Davis-cd die zaterdag werd weggegeven bij NRC Handelsblad, ter promotie van hun ‘Best of Blue Note’-box.
Gijsbert Kamer schreef over die uitgave in de Volkskrant: “Met Blue Note heeft het kado van NRC weinig te maken“. Hij haalde daarbij o.a. aan dat Miles’ “Birth of the cool” oorspronkelijk door Capitol werd uitgebracht en niet door Blue Note. Aan het feit dat de Volkskrant in 2006 zélf een Blue Note-box uitbracht waar “Birth of the cool” ook deel van uitmaakte – zie mijn blogpost van 14 februari 2006 – gaat hij voor het gemak even voorbij. Guus Hoogaerts voegde vervolgens mijn constatering toe aan de blogpost die hij schreef als reactie op het stuk van Kamer.
Voor wie het naadje van de kous wil weten: het oorspronkelijke Blue Note-label werd in 1965 overgenomen door Liberty Records. Liberty werd vervolgens weer onderdeel van United Artists en EMI kocht dat hele boeltje weer in 1979. Maakt het dus nog wat uit dat Miles met zijn nonet de betreffende opnames ooit maakte voor Capitol, een label dat tegenwoordig ook onder Blue Note valt? Nee, niet echt. De hele muziekgeschiedenis van de twintigste eeuw hangt aan elkaar van dit soort verhalen. Zelfs aan de samenstelling van ‘Birth of the cool’ werd later nog gesleuteld: het nummer ‘Darn that dream’ dat destijds niet op de lp stond (die op zich weer een compilatie was van een serie 78-toeren platen – volgt u het nog?) werd pas in 1971 aan een heruitgave toegevoegd en in die configuratie kennen we het album tegenwoordig.
Leuk dus, een gratis cd’tje bij de krant, maar echt gewaardeerd wordt het niet. Ene Roelof Bouwman levert namens HP/De Tijd nog zurig commentaar over het boekje bij de cd “met een hardkartonnen, kleuterbestendige kaft à la Nijntje” en “teksten die eveneens aan het oeuvre van Dick Bruna leken ontleend.”
En dan te bedenken dat ik zaterdagmiddag met een rugzak om, mijn laptoptas in de ene hand en een fles wijn in de andere in de duivelse drukte op Amsterdam Centraal nog even snel de NRC heb gescoord. Ik ben namelijk wél blij met dat gratis boekje (vooruit, de krant kostte 3 Euro en 20 cent) met cd, zelfs al staat de niet=geremasterde versie al twintig jaar bij me in de kast. Het boekje is een aardig hebbedingetje, weliswaar niet briljant geschreven, maar als er dit weekend ergens in Nederland mensen voor het eerst kennis genomen hebben van deze mooie opnames en iets meer te weten zijn gekomen over de muziek van Miles Davis, dan vind ik dat verheugend. En nu niet meer zeuren over labeltjes!
N.B. lees hier wat 24oranges.nl schrijft over deze discussie.
Afgelopen zondag is op 82-jarige leeftijd drummer Joe Morello overleden. Morello maakte ruim twaalf jaar deel uit van het legendarische Dave Brubeck Quartet en is te horen op tientallen platen. Zijn naam zal altijd verbonden blijven met de solo in Brubeck’s “Take Five”, waarvan je hieronder een live-versie uit 1961 kunt zien:
Meer info over het overlijden van Joe Morello op Weirdomusic.com.
Wanneer ik het Willem Breuker Kollektief voor het eerst live zag, weet ik niet precies meer, maar het moet ergens eind jaren ’80 geweest zijn. In de loop van de jaren was Breuker regelmatig in de buurt en zijn Kollektief is dan ook de groep die ik het vaakst heb zien optreden van alle artiesten die ik ooit zag. Ik moet zelfs nog ergens zelfgemaakte opnames hebben van een openluchtconcert in mijn woonplaats Heerlen.
Vandaag werd helaas bekend dat Willem Breuker op 65-jarige leeftijd is overleden. Aan een bespiegeling over Breuker’s betekenis voor de Nederlandse muziek waag ik me niet (lees daarvoor de biografie van Françoise en Jean Buzelin, die nog regelmatig in de ramsj te vinden is), daarom laat ik zijn muziek maar spreken. Dag Willem, het ga je goed.
De Britse jazzsaxofonist en -klarinettist en orkestleider Sir John Dankworth is zaterdag op 82-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Londen overleden. Dankworth speelde met vele grootheden uit de jazz, van Sidney Bechet tot Oscar Peterson.
Dankworth schreef veel muziek voor films en tv-series. Het originele thema van The Avengers – niet te verwarren met de latere versie van Laurie Johnson – is ook van zijn hand:
John Dankworth schreef ook het thema van de BBC-serie Tomorrow’s World:
Tussem alle berichten over de dood van Patrick Swayze viel dit bericht vanmorgen helaas een stuk minder op, maar één van de grootste jazzmusici van Nederland is niet meer:
Orkestleider en arrangeur Jerry van Rooijen op 80-jarige leeftijd overleden in zijn woonplaats Goor. Hij ging na zijn opleiding als trompettist naar New York waar hij in contact kwam met grootheden als Fats Navarro en Charlie Parker. Midden jaren ’50 werkte hij als trompettist en arrangeur voor het radio-orkest The Ramblers.
Later ledge hij zich volledig toe op componeren en arrangeren en werkte hij jarenlang in Parijs met onder anderen Quincy Jones, Michel Legrand, Claude Bolling en Marlène Dietrich. In 1972 werd Van Rooijen internationaal bekend door de muziek die hij componeerde voor de Olympische Spelen in München. Van Rooijen componeerde daarnaast veel filmmuziek. Een overzicht van zijn werk voor diverse B-films is te horen op de verzamel-CD “At 250 Miles Per Hour“.
In de jaren ’80 en ’90 leidde hij het Dutch Jazz Orchestra en de WDR Big Band. Ook dirigeerde hij het Metropole Orkest.
Van Rooijen maakte internationaal ook muziek onder de naam Jerry van Rooyen (soms ook Van Royen). Jerry’s broer Ack van Rooijen is een befaamd jazztrompettist en flugelhornspeler.
Ik heb Van Rooijen gelukkig twee keer live mogen bewonderen: één keer van redelijk nabij, tijdens een workshop met de bigband van het Conservatorium in Maastricht en één keer bij een optreden van het Dutch Jazz Orchestra tijdens het WMC in Kerkrade.
In het Openluchttheater Valkenburg – het oudste en sinds kort ook het mooiste openluchttheater van Nederland – vonden vanmiddag twee swingende optredens plaats.
Allereerst gaf de VitzKids Bigband uit Heerlen, onder leiding van mijn oud-studiegenoot Marc Huynen, een spetterend optreden. Leuk dat zulke jonge kids al in aanraking komen jazz en het samenspel in een bigband. Dat was in mijn tijd (opa vertelt…) helaas nog niet zo vanzelfsprekend.
Na de pauze was het de beurt aan de profs: het Jazz Orchestra of the Concertgebouw speelde onder leiding van Henk Meutgeert de pannen van het spreekwoordelijke dak.
Een paar van de kids mochten nog even meejammen (“bluesje in Bes”) met de grote jongens en dat ging verrassend goed. Alles bij elkaar een erg geslaagde middag!
Waar is de tijd dat beroemdheden nog gewoon in groepjes van drie doodgingen? De laatste weken lijken ze met bosjes tegelijk neer te vallen. Nu weer Rashied Ali, de drummer die vooral bekend werd als lid van John Coltrane’s laatste groep. Ali speelde met Coltrane van eind 1965 tot aan diens dood in ’67.
Een paar weken geleden kocht ik Coltrane’s “Last Performance At Newport 1966“, waarop naast Coltrane en Ali ook Alice Coltrane, Pharoah Sanders en Jimmy Garrison te horen zijn. Van die CD is dit een fragment van “My Favorite Things”:
En amper had ik dit bericht klaargezet om gepubliceerd te worden of het nieuws dat ook gitarist Les Paul is overleden, dook op. Paul was niet alleen een begenadigd gitarist en naamgever van de Les Paul-gitaar, maar vooral ook een pionier op het gebied van opnametechniek en effecten. Zijn vrouw Mary Ford, met wie hij een succesvol duo vormde, overleed al in 1977.
Wat is dat toch met die beroemdheden de laatste weken? Van Michael Jackson tot Ria Brieffies, ze gaan opeens allemaal dood. Zojuist lees ik dat componist en pianist George Russell, in wiens muziek ik me de laatste weken net wat meer aan het verdiepen was, op 86-jarige leeftijd overleden is.
In juli 1998 kocht ik mijn eerste CD van Russell: “Jazz in the Space Age”, met o.a. Bill Evans op piano. En nog maar een paar weken geleden schafte ik “Things New” aan, een CD met niet eerder uitgebrachte live-opnames uit 1960 en 1964. Daarop zijn o.a. trompettist Don Ellis en saxofonist John Gilmore (uit het orkest van Sun Ra) te horen.
Hier het overlijdensbericht van Associated Press, met een kleine aanvulling van Russell’s eigen site:
Jazz composer George Russell, a MacArthur fellow whose theories influenced the modal music of Miles Davis and John Coltrane, has died.
His publicist says Russell, who taught at the New England Conservatory, died Monday in Boston at age 86 of complications from Alzheimer’s.
Russell was born in Cincinnati in 1923 and attended Wilberforce University. He played drums in Benny Carter’s band and later wrote “Cubano Be/Cubano Bop” for Dizzy Gillespie’s orchestra. It premiered at Carnegie Hall in 1947 and was the first fusion of Afro-Cuban rhythms with jazz.
Russell developed the Lydian concept [voluit: Lydian Chromatic Concept of Tonal Organization] in 1953. It’s credited as the first theoretical contribution to come from jazz, and was responsible for introducing modal improvisation which resulted in the seminal recording of Miles Davis’ “Kind of Blue.”
Het is deze maand vijf jaar geleden dat ik de CD “Electric Bath” van het Don Ellis Orchestra kocht. Paar keer gedraaid, heel aardig bevonden en vervolgens in de kast gezet. Tot ik een paar weken geleden op een bittorrent-site een documentaire over Ellis tegenkwam. De schellen vielen mij van de ogen, om het maar eens dramatisch uit te drukken. Vooral van de live-uitvoering van “Bulgarian Bulge” stuiterde ik zowat door de kamer. Uiteraard heb ik “Electric Bath” ook weer uit de kast getrokken, om me vervolgens af te vragen waarom het vijf jaar geduurd heeft voor ik me in Don Ellis ging verdiepen.
Een korte introductie, overgenomen van Wikipedia:
“Don Ellis (July 25, 1934 – December 17, 1978) was an American jazz trumpeter, drummer, composer and bandleader. He is best known for his extensive musical experimentation, particularly in the area of unusual time signatures. Later in his life he worked as a film composer, among other works contributing a score to 1971′s The French Connection and 1973′s The Seven-Ups.”
Op YouTube is nauwelijks materiaal van Ellis te vinden, maar gelukkig is het Würzburg Jazz Orchestra wel vertegenwoordigd met twee prima uitvoeringen van Ellis-klassiekers.
Allereerst “Turkish Bath”:
En vervolgens “Indian Lady”:
WM Digital Services WM Recordings Platenkasten.nl