Gisteravond was het zover: Wayne Shorter live in het Muziekcentrum Frits Philips in Eindhoven. De door Marjolein geregelde vrijkaarten – in ruil voor wat promotie op m’n weblog en een paar andere sites – lagen klaar bij de kassa en na een drankje en een snelle kennismaking met diezelfde Marjolein (we hadden elkaar tot nu toe alleen telefonisch gesproken) kon het feest beginnen.
Rond 10 voor half 9 kwam Shorter samen met pianist Danilo Perez, bassist John Patitucci en drummer Brian Blade het podium op. Ze begonnen te spelen om letterlijk anderhalf uur later pas weer te stoppen. Geen onderbreking, geen maat rust, niets van dat alles. Anderhalf uur lang één onafgebroken stroom van muzikale energie. Heel erg vrij en toch heel erg gestructureerd. Hier en daar werd een bekend thema aangestipt, maar geen moment werden er voorspelbare schema’s of standaard-solo’s opgerakeld.
Voor wie, net als ik, Shorter vooral kent van zijn werk met Miles Davis, zijn klassieke Blue Note-albums en zijn werk met Weather Report was deze muzikale kant behoorlijk verrassend. In positieve zin, welteverstaan.
Shorter zelf hoefde – of wilde – zich niet meer te bewijzen, en dus waren Patitucci en Blade voor mij de sterren van de avond. Hier een clipje van een concert uit 2003. Het stuk “Masqualero” werd gisteravond als afsluiting gespeeld, maar dan nog abstracter dan in deze opname:
En een wat recenter fragment, dat een goede indruk geeft van wat er zich gisteravond in Eindhoven afspeelde:
![The Complete 1963 Copenhagen Concert [Disc 2]](http://userserve-ak.last.fm/serve/_/55149557/John+Coltrane++PNG.png)
