Miles Davis Archive

“Waar sta jij in het Blue Note-debat?”, vroeg journalist Guus Hoogaerts me afgelopen zaterdag tijdens de lp-presentatie van The Spinshots in Amsterdam. Waar hij op doelde was de discussie over de gratis Miles Davis-cd die zaterdag werd weggegeven bij NRC Handelsblad, ter promotie van hun ‘Best of Blue Note’-box.

Gijsbert Kamer schreef over die uitgave in de Volkskrant: “Met Blue Note heeft het kado van NRC weinig te maken“. Hij haalde daarbij o.a. aan dat Miles’ “Birth of the cool” oorspronkelijk door Capitol werd uitgebracht en niet door Blue Note. Aan het feit dat de Volkskrant in 2006 zélf een Blue Note-box uitbracht waar “Birth of the cool” ook deel van uitmaakte – zie mijn blogpost van 14 februari 2006 – gaat hij voor het gemak even voorbij. Guus Hoogaerts voegde vervolgens mijn constatering toe aan de blogpost die hij schreef als reactie op het stuk van Kamer.

Voor wie het naadje van de kous wil weten: het oorspronkelijke Blue Note-label werd in 1965 overgenomen door Liberty Records. Liberty werd vervolgens weer onderdeel van United Artists en EMI kocht dat hele boeltje weer in 1979. Maakt het dus nog wat uit dat Miles met zijn nonet de betreffende opnames ooit maakte voor Capitol, een label dat tegenwoordig ook onder Blue Note valt? Nee, niet echt. De hele muziekgeschiedenis van de twintigste eeuw hangt aan elkaar van dit soort verhalen. Zelfs aan de samenstelling van ‘Birth of the cool’ werd later nog gesleuteld: het nummer ‘Darn that dream’ dat destijds niet op de lp stond (die op zich weer een compilatie was van een serie 78-toeren platen – volgt u het nog?) werd pas in 1971 aan een heruitgave toegevoegd en in die configuratie kennen we het album tegenwoordig.

Leuk dus, een gratis cd’tje bij de krant, maar echt gewaardeerd wordt het niet. Ene Roelof Bouwman levert namens HP/De Tijd nog zurig commentaar over het boekje bij de cd “met een hardkartonnen, kleuterbestendige kaft à la Nijntje” en “teksten die eveneens aan het oeuvre van Dick Bruna leken ontleend.”

En dan te bedenken dat ik zaterdagmiddag met een rugzak om, mijn laptoptas in de ene hand en een fles wijn in de andere in de duivelse drukte op Amsterdam Centraal nog even snel de NRC heb gescoord. Ik ben namelijk wél blij met dat gratis boekje (vooruit, de krant kostte 3 Euro en 20 cent) met cd, zelfs al staat de niet=geremasterde versie al twintig jaar bij me in de kast. Het boekje is een aardig hebbedingetje, weliswaar niet briljant geschreven, maar als er dit weekend ergens in Nederland mensen voor het eerst kennis genomen hebben van deze mooie opnames en iets meer te weten zijn gekomen over de muziek van Miles Davis, dan vind ik dat verheugend. En nu niet meer zeuren over labeltjes!

N.B. lees hier wat 24oranges.nl schrijft over deze discussie.