Muziek Archive

0

In memoriam Daevid Allen

“Dat berichtje over het overlijden van Terry Pratchett schrijf ik morgen wel”, dacht ik gisteren. De Britse fantasy-auteur, die jarenlang mijn treinreizen een stuk aangenamer maakte, overleed gisteren immers aan de gevolgen van Alzheimer. Vanmorgen bleek er echter nog een grote held te zijn gestorven: Daevid Allen, de man die aan de basis stond van The Soft Machine en Gong.

Daevid Allen

Dat Allen niet meer lang te leven had, werd duidelijk in februari toen hij bekendmaakte ongeneeslijk ziek te zijn en daar niet tegen te gaan vechten: “I am a great believer in ‘The Will of the Way Things Are’ and I also believe that the time has come to stop resisting and denying and to surrender to the way it is”, schreef hij in een boodschap aan zijn fans.

De maximaal zes maanden levenstijd die de in 1938 geboren Allen in zijn bericht noemde, blijken achteraf gezien wat optimistisch te zijn geweest.

De muziek van Gong leerde ik zo’n vijfentwintig jaar geleden kennen via het dubbel-album “Gong Live Etc.” uit 1977, dat in de bakken lag van de plaatselijke fonotheek. Het was het begin van een ontdekkingstocht door het oeuvre van Gong, de soloplaten van Daevid Allen en de vele aanverwante projecten als Mother Gong, New York Gong, Pierre Moerlen’s Gong, University of Errors en de opnames van de eerste incarnatie van Soft Machine. Van Gong en Daevid Allen staan inmiddels meer dan vijfentwintig albums in mijn platenkast.

Het laatste album dat Daevid Allen met Gong maakte is “I See You” uit 2014. Ik moet bekennen dat ik die plaat bij verschijnen niet opgemerkt had, maar toen ik ‘m enkele weken geleden alsnog beluisterde, bleek dat het zonder meer een van de betere Gong-albums is. Vandaag blijkt het dus tevens het het muzikale afscheid van Daevid Allen te zijn geweest.

“The gong vibration will forever sound and its vibration will always lift and enhance”, schrijft Allen’s zoon Orlando Monday Allen op Facebook en alhoewel ik normaalgesproken de kriebels krijg van zweverige hippie-praatjes, past het in dit geval helemaal in het universum dat Daevid Allen met Gong heeft geschapen. Vandaag zijn we allemaal even Pothead Pixies.

WhatsAppShare
0

Nieuwe single Sufjan Stevens

Eind maart verschijnt “Carrie & Lowell“, het nieuwe album van Sufjan Stevens. Vooruitlopend daarop is een paar dagen geleden de single “No Shade In The Shadow Of The Cross” uitgebracht. Sufjan klinkt in het nieuwe nummer een stuk minder bombastisch dan op zijn vorige album “The Age of Adz“, maar het voorproefje smaakt in ieder geval naar meer.

WhatsAppShare
0

Wat draaiden wij in 2014? [2]

De laatste uren van 2014 tikken weg. Vroeger had het nog wel iets romantisch, het einde van een jaar. Nu is het gewoon een vinkje op je to-do list en hobbel je daarna weer verder, van jaarlijstje naar jaarlijstje. Over jaarlijstjes gesproken: hieronder een overzicht van mijn meestbeluisterde artiesten van de afgelopen twaalf maanden, zoals altijd bijgehouden door Last.fm. Tussen haakjes staat de stand van 2013.

Frank Zappa

1 [1] Frank Zappa
2 [11] Prince
3 [2] David Bowie
4 [4] Sun Ra
5 [19] King Crimson
6 [21] Beck
7 [10] John Coltrane
8 [15] The Beatles
9 [5] Miles Davis
10 [13] Elvis Presley

Charles Mingus

11 [16] Charles Mingus
12 [17] Brian Eno
13 [-] Kiss
14 [-] Eno • Hyde
15 [3] Captain Beefheart & His Magic Band
16 [6] Bob Dylan
17 [-] Art of Noise
18 [12] The Beach Boys
19 [25] Ornette Coleman
20 [30] Pink Floyd
21 [-] The Orb
22 [20] Thelonious Monk
23 [-] Charlie Parker
24 [-] Adrian Belew
25 [9] The Velvet Underground
26 [-] Sonny Rollins
27 [23] Duke Ellington
28 [-] Art Blakey & The Jazz Messengers
29 [-] Ace Frehley
30 [-] Fletcher Henderson

Frank Zappa staat ook dit jaar weer bovenaan, al moet hij het nu met ongeveer duizend gedraaide tracks minder doen, dus wie weet komt er ooit nog wel verandering in deze traditie. Flinke stijgingen voor Prince en Beck, die beiden sterke albums maakten in het afgelopen jaar. Verder bestaat de lijst inmiddels al voor éénderde uit jazz, waarmee de trend van het afgelopen jaar doorzet.

Niet zichtbaar in deze lijst, maar wel opvallend. is dat ik het afgelopen jaar vrijwel geen fysieke geluidsdragers meer kocht. Al met al zal ik niet meer dan tien lp’s en cd’s hebben aangeschaft en ik verwacht niet dat daar op korte termijn verandering in komt. Het is vloeken in de kerk, maar een digitale muziekcollectie is wel zo praktisch en levert even zoveel plezier op.

Rest mij nog jullie een goede jaarwisseling te wensen. Veel luisterplezier in het nieuwe jaar!

WhatsAppShare
0

Wat draaiden wij in 2014? [1]

Jaarlijstjes! Geef het maar toe: jullie zaten met smart (‘met smacht’ las ik laatst ergens, maar dit terzijde) te wachten op de nummers, albums en artiesten die op de Weirdomusic-burelen het vaakst gedraaid werden in 2014. Morgen volgt het traditionele overzicht van meestgedraaide artiesten, vandaag mijn favoriete albums en nummers van het afgelopen jaar.

Beck - Morning Phase

Meestgedraaide tracks
1. Beck – Don’t Let It Go (29 keer)
2. Beck – Turn Away (29)
3. Beck – Blue Moon (28)
4. Beck – Blackbird Chain (28)
5. Beck – Morning (27)

Ik kan het lijstje nog langer maken, maar het beeld is duidelijk: Beck maakte met “Morning Phase” mijn favoriete album van 2014. Het verscheen al vroeg in het jaar. wat qua aantal draaibeurten natuurlijk gunstig is. De rest van de top 10 bestaat vrijwel alleen uit tracks vab Beck en de rest van de lijst is vooral gevuld met nummers van de andere favoriete albums van dit jaar. En dat brengt ons bij…

Meestgedraaide albums
1. Beck – Morning Phase (347 gedraaide tracks)
2. Prince – Art Official Age (240)
3. Prince & 3rdEyeGirl – PLECTRUMELECTRUM (203)
4. Eno • Hyde – Someday World (157)
5. Devendra Banhart – What Will We Be (115)
6. Sisyphus – Sisyphus (112)
7. Eno • Hyde – High Life (104)
8. Frank Zappa – Guitar (101)
9. Eric Dolphy – Out to Lunch (81)
10. Frank Zappa – Roxy by Proxy (79)
11. The Future Sound of London – Accelerator (77)
12. Frank Zappa – You Are What You Is (77)
13. Peter Fox – Stadtaffe (76)
14. The Crimson ProjeKCt – Live In Tokyo (73)
15. Miles Davis – Jazz Track (72)
16. Adrian Belew Power Trio – e (71)
17. Ornette Coleman – Something Else!!!! (69)
18. Ace Frehley – Space Invader (68)
19. M.A. Numminen – Dägä Dägä (Finnwelten) (65)
20. Charlie Parker – Masterworks 1946-1947 (63)

Beck dus de duidelijk nummer één van dit jaar en hoge, dubbele noteringen voor de nieuwe albums van Prince en Eno • Hyde. Ook het Sisyphus-project van Sufjan Stevens was zeer de moeite waard, al zie ik het amper terug in de jaarlijsten van grote muziekbladen. Voor de rest wordt de lijst gevuld met oude helden als Frank Zappa, Eric Dolphy en Miles Davis. De hoge noteringen voor The Crimson ProjecKCt en Adrian Belew zijn uiteraard het gevolg van het sensationele concert dat ze afgelopen zomer in Heerlen gaven.

De complete lijsten zijn zoals altijd te vinden via mijn Last.fm-profiel.

WhatsAppShare
0

Last.fm-mijlpaal: 300.000 tracks

Binnenkort mag ik weer wat jaarlijstjes op jullie loslaten, maar zo vlak voor het einde van het jaar valt er eerst nog een mijlpaal te melden: mijn 300.000ste gescrobbelde track via Last.fm. Daar hoort uiteraard weer een overzichtje bij van mijn meestgedraaide artiesten. Tussen haakjes de stand bij 250.000 tracks, de mijlpaal die ik bereikte op 10 oktober 2013.

1 Frank Zappa [1]
2 Prince [2]
3 Elvis Presley [3]
4 Sun Ra [4]
5 David Bowie [7]
6 Captain Beefheart & His Magic Band [6]
7 Bob Dylan [5]
8 Beck [10]
9 Kiss [9]
10 The Beatles [11]
11 Johnny Cash [8]
12 Miles Davis [12]
13 The Beach Boys [14]
14 The Rolling Stones [13]
15 John Coltrane [18]

16 King Crimson [22]
17 Sufjan Stevens [15]
18 Soft Machine [16]
19 The Residents [17]
20 The Velvet Underground [21]
21 Can [19]
22 Brian Eno [30]
23 Serge Gainsbourg [20]
24 Lou Reed [-]
25 Pink Floyd [28]
26 Art of Noise [-]
27 Adam Ant [24]
28 Thelonious Monk [-]
29 George Duke [27]
30 Gong [23]

WhatsAppShare
0

‘Aftermovie’ veertigste editie Geen GeDonder

Op 19 september j.l. had ik de eer om voor de veertigste keer Geen GeDonder te presenteren, de maandelijkse avond voor Limburgs muziektalent in poppodium Nieuwe Nor.

Zoals al aangekondigd op deze avond gaat ZEF Magazine i.s.m. leerlingen van het Arcus College in Heerlen de komende drie maanden aan de slag om voor ZEF TV Geen GeDonder in beeld te brengen. Hierbij alvast een voorproefje, in de vorm van een aftermovie van de jubileumeditie van dit bijzondere event, dat voor een keertje samen met de barbecue van Heerlen Creatives werd georganiseerd.

Tot de volgende Geen GeDonder, weer gewoon op de derde donderdag van de maand, 16 oktober, in het café van de Nieuwe Nor!

WhatsAppShare
1

The Crimson ProjeKCt heeft geen strafschoppen nodig

Memorabel. Dat is het woord dat vandaag rondzoemt in de regio Heerlen. Het heeft betrekking op het concert dat The Crimson ProjeKCt gisteravond gaf in de Limburgzaal van de Parkstad Limburg Theaters. En memorabel is nog maar één van de vele termen die je op het optreden van het Amerikaanse zestal kan plakken, want wat waren ze goed.

Crimson ProjeKCt Heerlen

The Crimson ProjeKCt is in feite een combinatie van twee trio’s: Tony Levin’s Stick Men en het Power Trio van Adrian Belew. Drie van de zes muzikanten maken – of in het geval van Adrian Belew: maakten – ook nog eens deel uit van King Crimson, de progressieve rockband die al sinds 1969 in talloze bezettingen werkt aan een indrukwekkend oeuvre.

De muziek van King Crimson staat dus centraal bij The Crimson ProjeKT, maar gedurende het twee uur durende concert spelen de heren en dame – in diverse combinaties, zodat er soms drie, dan weer eens twee of vier muzikanten op het podium staan – ook eigen werk. Opvallend genoeg passen al die verschillende combinaties naadloos in het geheel. Sterker nog: door de wisselende samenstellingen word het geheel alleen maar spannender.

Crimson ProjeKCt Heerlen

De zes muzikanten werken zich door een indrukwekkende setlist heen. Met meer maatwisselingen dan andere bands in twintig optredens stoppen en met meer speelplezier dan het Nederlands elftal tijdens een wereldkampioenschap worden Crimson-klassiekers als “Sleepless”, “Red” en “Elephant Talk” neergezet, afgewisseld met nummers van Stick Men en het Adrian Belew Power Trio. Nergens saai, nergens slordig, twee uur lang overtuigend, twee uur lang van een ongekend hoog niveau.

The Crimson ProjeKCt zette gisteravond in Heerlen niet alleen mijn concert van het jaar neer (ja, nu al), maar ook één van de beste concerten die ik ooit zag. Zonder strafschoppen, zonder keeperswissel. Een wereldprestatie.

WhatsAppShare
0

Wat draaiden wij?

Het is ieder jaar weer even schrikken: je blikt vooruit op een verse periode van twaalf maanden, maar voor je het weet is de eerste helft voorbij. Zo ook dit jaar. Gelukkig gingen ook de afgelopen zes maanden weer gepaard met héél veel muziek en heeft Last.fm dat keurig voor me bijgehouden.

Hieronder de lijst van artiesten waar ik de afgelopen zes maanden het meest naar heb geluisterd, met tussen haakjes de standen over het eerste halfjaar van 2013:

1 [2] Frank Zappa
2 [4] Sun Ra
3 [9] Prince
4 [12] Beck
5 [-] Elvis Presley
6 [11] Miles Davis
7 [19] John Coltrane
8 [-] Charles Mingus
9 [1] David Bowie
10 [-] The Beatles
11 [15] Bob Dylan
12 [23] King Crimson
13 [8] The Beach Boys
14 [16] Brian Eno
15 [-] Kiss
16 [-] Duke Ellington
17 [-] Ornette Coleman
18 [-] Frank Sinatra
19 [-] The Orb
20 [-] Devendra Banhart
21 [-] The Rolling Stones
22 [-] Thelonious Monk
23 [-] Art of Noise
24 [-] Eric Dolphy
25 [-] Legowelt

Vorig jaar om deze tijd voerde David Bowie de ranglijst aan, maar dit jaar staat Frank Zappa weer op zijn vertrouwde plek. Beck bracht een nieuw album uit en Prince staat weer volop in de belangstelling, dus beide heren werden ook weer regelmatig gedraaid de laatste maanden. Verder draai ik nog steeds veel jazz, wat de hoge plekken voor Sun Ra, Miles, Coltrane en Mingus verklaart.

iTunes 30-06-2014

Wat lager in de lijst is te zien dat ik de laatste weken meer in de elektronica aan het duiken ben: zowel The Orb als Legowelt zijn nieuw in mijn luisterdieet (al kende ik The Orb uiteraard al veel langer). Vooralsnog ontdek en herontdek ik in die hoek nog veel meer fraais, dus kijk er niet vreemd van op wanneer je Underworld of The Future Sound of London op mijn Last-fm-profiel voorbij ziet komen.

De meest opvallende muzikale ontwikkeling van het afgelopen halfjaar is overigens niet aan dit lijstje af te lezen: ik heb nog maar één fysieke geluidsdrager aan mijn verzameling toegevoegd dit jaar. Frank Zappa’s “A Token of His Extreme”-soundtrack om precies te zijn. Dat is echt uniek en het staat in schril contrast met enkele jaren geleden, toen ik wekelijks wel een aantal cd’s of lp’s aan mijn collectie toevoegde.

Het is nog te vroeg om te zeggen dat het tijdperk van de fysieke geluidsdragers nu achter me ligt, want voor hetzelfde geld stort ik me over een tijdje weer op de aanschaf van vinyl, maar voorlopig is mijn mp3-collectie het stralende middelpunt en is Last.fm er om vast te leggen wat ik zoal draai.

WhatsAppShare
0

Honderd jaar Sun Ra

Op 22 mei 1914, vandaag precies honderd jaar geleden, kwam in Birmingham, Alabama een zekere Herman Poole Blount ter wereld. Dat is althans wat de geschiedenisboeken vertellen. Blount zelf veranderde zijn naam in Le Sony’r Ra of kortweg Sun Ra, beweerde dat hij van Saturnus kwam en zou met diverse incarnaties van zijn Sun Ra Arkestra veertig jaar lang werken aan een ongekend groot oeuvre.

Als tiener was Blount een begenadigd pianist en op jonge leeftijd speelde hij al in bands. Tegen het einde van de jaren dertig leidde hij vanuit zijn ouderlijk huis een eigen orkest, waarmee hij dagelijks zijn eigen arrangementen repeteerde, maar waarmee hij ook eindeloos discussieerde over religieuze en esoterische onderwerpen. De basis voor de werkwijze van het latere Arkestra was gelegd.

Nadat Blount begin 1943 korte tijd gevangen zat wegens het weigeren van zijn dienstplicht, vertrok hij naar Chicago, waar hij al snel werk vond. Hij speelde met blueszanger Wynonie Harris en werd in 1946 door de legendarische bigband-leider Fletcher Henderson ingehuurd als pianist en arrangeur. Hij zou ook korte tijd deel uit maken van een trio met saxofonist Coleman Hawkins.

In Chicago kwam Blount ook in aanraking met allerlei Afro-Amerikaanse politieke groeperingen en obscure bewegingen als de Black Hebrew Israelites. In latere jaren zou hij al deze invloeden mengen tot zijn eigen vorm van ‘afrofuturisme’. Chicago was ook de stad waar hij in contact kwam met Alton Abraham, die zijn zakenpartner zou worden en met wie hij – nadat hij in 1952 zijn naam officieel had laten wijzigen in Le Sony’r Ra – zijn eigen platenlabel zou oprichten: El Saturn Records. Het trio dat Ra inmiddels gevormd had groeide intussen uit tot de eerste versie van zijn Arkestra, met o.a. de saxofonisten John Gilmore en Marshall Allen. Laatstgenoemde leidt tot op de dag van vandaag het Sun Ra Arkestra, dat nog steeds met enige regelmaat optreedt.

The rest, zoals dat zo mooi heet, is history: Sun Ra bracht vanaf 1957 vele tientallen platen uit, vaak in zeer kleine oplages (de platen werden vaak in batches van 50 of 100 stuk geperst en voorzien van met de hand ingekleurde hoezen) op zijn eigen El Saturn Records, maar ook op labels als ESP-Disk en Impulse. In de jaren zestig zetelde Sun Ra in New York, om in 1968 naar Philadelphia te vetrekken. Een pand aan Morton Street zou tot aan Ra’s dood in 1993 de uitvalsbasis vormen voor alle activiteiten van zijn orkest en label.

Zelf kwam ik in 1997 in aanraking met de muziek van Sun Ra. Ik was al de nodige keren op zijn naam gestuit, maar het was op dat moment vrijwel onmogelijk om zijn muziek te vinden. Daar kwam verandering in toen het Evidence-label begon met een uitgebreide reissue-campagne. Voor het eerst verscheen een hele reeks obscure-albums op cd, waaronder vooral veel vroeg werk. Ik kocht op de gok het album “Super-Sonic Jazz” uit 1956 en was meteen verkocht. Tot op de dag van vandaag is deze plaat, met zijn futuristisch aandoende elektrische piano, exotische percussie en hoekige melodielijnen, één van mijn favoriete platen uit de uitgebreide Sun Ra-catalogus.

Veel van Ra’s werk is de afgelopen jaren opnieuw uitgebracht op cd of lp, alhoewel er ook nog wat platen zijn die vragen om een heruitgave. Verder zijn er tientallen uren met niet eerder uitgebracht live-materiaal verschenen en duikt er af en toe ook nog wat onbekend studiomateriaal op. Alles bij elkaar heb ik sinds 1997 zo’n 175 Sun Ra-items bij elkaar gesprokkeld en daarmee is hij na Frank Zappa de bestvertegenwoordige artiest in mijn collectie.

Wie Ra’s unieke mengeling van swing, bebop, free jazz en funk, overgoten met een flinke dosis esoterie en science fiction, nog niet kent, zal wat moeite moeten doen om in zijn gedachtenwereld te duiken. Wanneer je er eenmaal inzit, blijkt het één van de meest bevredigende muzikale ontdekkingsreizen te zijn, die je je kunt voorstellen. Van Chicago naar Saturnus en weer terug. Lang leve Herman Blount, lang leve Sun Ra.

WhatsAppShare
0

Ik droom van draadjes

Voor iemand die dagelijks bezig is met muziek, heb ik me altijd relatief weinig beziggehouden met muziek-gerelateerde hardware. Natuurlijk heb ik in de loop van de jaren een paar stereo-installaties versleten en een aantal platenspelers gehad, maar het was altijd mainstream apparatuur, zonder gouden stekkertjes of eikenhouten zijkantjes.

Dat geldt ook de muziekinstrumenten: na het keyboard dat ik voor mijn dertiende verjaardag kreeg – een Casio MT-40 – volgden een Yamaha DX21, een Roland W-30 in combinatie met een Roland Sound Canvas-soundmodule, een poosje niets en vervolgens de Roland Fantom G6 die ik nu al ruim vijf jaar heb.

De laatste weken kijk ik echter eindeloze reeksen YouTube-fimpjes met rondleidingen door ‘homestudios’, lees ik over de verschillen tussen diverse klassieke drumcomputers en kijk ik stiekem op Marktplaats of er betaalbare ‘vintage gear’ opduikt. Dat laatste is overigens inderdaad het geval.

Aanleiding daarvoor is het feit dat ik de laatste maanden bezig ben met het inrichten van een bureaustudiootje: naast de bovengenoemde Fantom G6 heb ik sinds kort twee MIDI-controllers van Novation. Die gebruik ik in combinatie met de onlangs bejubelde iPad en juist voor dat apparaat zijn er allerlei emulaties van oude synthesizers, drumcomputers en sequencers verkrijgbaar.

Zo kocht ik voor nog geen vijf Euro de app FunkBox Drum Machine, die geluiden bevat van de Roland TR-808, de TR-909 en andere klassieke drummachines. Natuurlijk kan een dergelijke app de geluiden van deze hardware alleen maar benaderen, maar als je bedenkt dat je voor een in goede staat verkerende TR-808 al snel 2500 euro neertelt, is dit best een aardige oplossing.

Als je verder in de wereld van de elektronische muziek duikt, stuit je ook op een hele subcultuur van liefhebbers van modulaire synthesizers. Deze apparaten bestaan uit losse modules, die vrijwel eindeloos uit te breiden zijn en met elkaar communiceren via patchkabels. De firma Moog wist een paar weken geleden nog de aandacht te trekken met het bericht dat ze de beroemde modulaire synth van Keith Emerson na ging bouwen. Velen dachten aan een geslaagde 1-aprilgrap, maar het bericht blijkt wel degelijk waar te zijn. Wat het enorme gevaarte gaat kosten en hoeveel er geproduceerd worden, is op dit moment overigens nog niet bekend.

Liefhebbers van VCO’s, filters en gekleurde kabels moeten zeker de documentaire “I Dream of Wires” opzoeken, die een dezer dagen vertoond wordt tijdens Moogfest, maar die in 2013 al op DVD verscheen.

Het bekijken van YouTube-clips van mensen met tot de nok toe gevulde studio’s met elektronische apparatuur heeft voor mij nog een andere verrassende bijwerking: ik ben me veel meer dan voorheen aan het verdiepen in recente elektronische muziekstijlen. Platen uit de jaren zestig en zeventig die volgespeeld zijn met Moogs en ARP’s kocht ik jaren geleden al en ik ken uiteraard ook de Kraftwerks en de Conrad Schnitzlers van deze wereld, maar de afgelopen weken heb ik zowaar geproefd van wat vroege house en aanverwante stijlen. Ook daar blijken dan weer interessante dingen tussen te zitten, zoals de wat freakier elektronika van Unit Moebius, Legowelt en andere artiesten op het Nederlandse Bunker-label.

Of ik op mijn oude dag nog in een ‘gearslut’ verander, die de hele dag vette acid house draait, valt nog even te bezien, maar als iemand nog een Roland TR-808 in de aanbieding heeft voor een paar tientjes houd ik me zeker aanbevolen!

WhatsAppShare