Muziek Archive

0

Wat draaiden wij?

De temperaturen doen al denken aan het einde van het tweede kwartaal, maar het nieuwe jaar is toch echt pas drie maanden oud. Zoals gebruikelijk waren ook deze maanden weer gevuld met muziek en dus is het de hoogste tijd om de Last.fm-statistieken er weer eens op na te slaan. Welke artiesten draaide ik het vaakst in het eerste kwartaal van 2014? Hieronder een overzichtje, met tussen haakjes het aantal gedraaide tracks.

1 Frank Zappa (823)
2 Beck (276)
3 Prince (261)
4 Elvis Presley (200)
5 Sun Ra (151)
6 John Coltrane (137)
7 Charles Mingus (126)

8 Frank Sinatra (121)
9 Devendra Banhart (121)
10 Bob Dylan (106)
11 Ornette Coleman (104)
12 David Bowie (100)
13 The Beach Boys (94)
14 Miles Davis (76)
15 Charlie Parker (74)

16 Peter Fox (74)
17 Sonny Rollins (71)
18 Thelonious Monk (66)
19 The Beatles (66)
20 Soft Machine (64)

Vorig jaar ging David Bowie nog verrassend aan de leiding na het eerste kwartaal. Dit jaar is het gewoon weer Frank Zappa, met vlag en wimpel. Beck staat weer eens ouderwets hoog, dankzij zijn mooie nieuwe album. Voor de rest draaide ik vooral veel jazz de afgelopen drie maanden, een trend die vorig jaar al inzette. Of we dat aan het eind van het jaar ook nog terugzien? Dat weten we over negen maanden!



Share
0

Banned From Utopia nog niet op volle kracht

Met een concert van The Crimson ProjeKCt in het verschiet, een legendarisch optreden van The Magic Band nog vers in het geheugen en de start van de Europese tour van Banned From Utopia als meest recente wapenfeit, lijkt Heerlen zich langzamerhand te ontpoppen als het Zoetermeer (waar Cultuurpodium De Boerderij al jaren dit soort acts programmeert) van het zuiden. Een trend die ik alleen maar kan toejuichen en die, gezien het feit dat de Nieuwe Nor gisteren tot de nok toe gevuld was, duidelijk aanslaat.

Banned from Utopia 1

Gisteravond trad Banned From Utopia dus aan: zeven muzikanten die elk met Frank Zappa gespeeld hebben en die zijn muziek al jaren in ere houden, in steeds wisselende bezetting.

Vier van de muzikanten van gisteravond – Robert Martin, Ed Mann, Chad Wackerman en Albert Wing – maakten deel uit van Zappa’s laatste band. In die hoedanigheid zag ik ze in mei 1988 in Rotterdam, tijdens een concert dat sindsdien in mijn geheugen gegrift staat. Het is natuurlijk niet helemaal eerlijk om een vergelijking te maken met het optreden van destijds: Frank Zappa is overvangbaar en daar kunnen geen honderd oud-bandleden tegenop. Ik miste zijn snijdende, hoekige solo’s gisteren in stukken als “Marqueson’s Chicken” en “City of tiny lights”. Ik had willen zien hoe de iets te nonchalant spelende Ed Mann ze op zijn kop zou krijgen wanneer hij de presets op zijn digitale marimba weer eens op het verkeerde moment wisselde. En hoe geweldig zou een stukje ‘audience participation’ geweest zijn in een zaal als deze?

Dat alles doet niets af aan het feit dat Banned From Utopia Zappa’s muziek met verve en enthousiast brengt. Ray White is het stralende middelpunt, bandleider Robert Martin ziet er vanachter zijn synthesizer op toe dat alles vlotjes verloopt, terwijl bassist Tom Fowler op de achtergrond een solide basis legt. Dat de band tijdens de eerste show van deze tour nog niet de geoliede machine is, die ze na tien of vijftien optredens ongetwijfeld wel zal zijn, is dan ook puur een constatering en geen verwijt.

Banned from Utopia 2a

De setlist van de show is afwisselend: van complexe stukken als “The Black Page” – hier gespeeld in het ‘new age’-arrangement dat ook in 1988 gebruikt werd – en “Dupree’s Paradise”, tot knallers als “Doreen” en “In France”. Pas tijdens de eerste toegift komt ook de typisch Zappaanse humor om de hoek kijken, wanneer Ray White in de huid van “Mr. Sting” kruipt en voordoet hoe arrogant deze zich tijdens zijn gastopteden in maart 1988 gedroeg. Het optreden wordt afgesloten met een spetterend “Peaches en Regalia”.

Helemaal op volle kracht speelde Banned From Utopia dus nog niet gisteren, maar het speelplezier en het feit dat dit het neusje van de zalm is als het gaat om Zappa-gerelateerde bands, maken dat het een goede, onderhoudende show was. Wie de band de komende dagen of weken nog live gaat zien, mag zich alvast verheugen, want zodra deze heren honderd procent op elkaar ingespeeld zijn, spelen ze iedere zaal plat.



Share
0

Ze komen

Het gerucht was er al een hele tijd, maar ondanks de ‘inside’ signaaltjes die hier en daar op te vangen waren, was het nog lang niet zeker dat ze écht zouden komen. Tot vanmorgen dus, want toen maakten de Rolling Stones zelf bekend dat ze op 7 juni a.s. zullen optreden op Pinkpop in Landgraaf.

Dat het bericht al voor de officiële perspresentatie wereldkundig wordt gemaakt, is waarschijnlijk een anti-climax voor de organisatie, die vorig jaar al de hele line-up van het festival zag uitlekken. Hoe het ook zij: dit wordt zo ongeveer de laatste kans om de Stones zo dicht bij huis te zien, dus ik overweeg serieus om mijn spaarvarken stuk te slaan en deze keer naar Landgraaf te pelgrimeren.

Wie op 7 juni toch op Pinkpop is, mag overigens de Limburgse band Les Djinns niet missen. De heren uit Roggel wonnen afgelopen zondag in de Maaspoort in Venlo de finale van bandwedstrijd Nu of Nooit en werden daarmee automatisch toegevoegd aan het affiche van het festival.

Vanaf 12 uur vanmiddag is de perspresentatie van Pinkpop te volgen via www.pinkpop.nl/perspresentatie

Share
0

Banned From Utopia start Europese tour in Heerlen

In juni 1994 vroeg de organisatie van het Jazz Open Festival in Stuttgart een aantal musici uit de band van Frank Zappa of ze tijdens het festival een eerbetoon wilden brengen aan hun voormalige werkgever, die een half jaar daarvoor was overleden. Daarmee was (toen nog) Band From Utopia een feit.

Banned from Utopia 2014

De naam is inmiddels veranderd in Banned From Utopia, de bezetting is in de loop van de jaren gewijzigd (o.a. Ike Willis en Tommy Mars verdwenen uit de band), maar volgens insiders is dit zonder enige twijfel het beste Zappa-eerbetoon dat anno 2014 live te bewonderen is. Wanneer je de lijst van muzikanten ziet, kan dat haast ook niet anders: Banned From Utopia bestaat op dit moment uit Chad Wackerman, Ed Mann, Robert Martin, Arthur Barrow (op het laatste moment toegevoegd aan de line-up!), Ray White, Tom Fowler en Albert Wing.

Op 25 maart a.s. begint Banned From Utopia aan een Europese tour, die tot mijn grote vreugde als eerste Poppodium Nieuwe Nor zal aandoen. Eén dag later is de band te zien in De Boerderij in Zoetermeer.

Alle info over het concert in Heerlen, inclusief ticketverkoop, vind je op www.nieuwenor.nl.

Share
0

WeirdoTube [111]

U vroeg zich af of dit weblog is overleden? Wees gerust, vroeg of laat duiken er ongetwijfeld weer spannende berichten op. Tot het zover is, mag u dansjes doen op deze redelijk bizarre cover van Daft Punk’s “Get Lucky”:

Share
0

Vooruitblik vierendertigste editie Geen GeDonder

Ook in 2014 stel ik tijdens Geen GeDonder weer elke derde donderdag van de maand jong Limburgs muziektalent aan jullie voor in het café van poppodium Nieuwe Nor in Heerlen. Aanstaande donderdag staat de vierendertigste editie op het programma, met de volgende twee acts:

Spiralcove
De muziek van Spiralcove laat zich omschrijven als rock met een metalrandje. Invloeden van bands als Alter Bridge, Screaming Trees en Alice in Chains zijn onderhuids aanwezig. Sinds het oprichten van de band eind 2010 is de gekozen muzikale koers verder en verder verfijnd. Live staat Spiralcove garant voor een energieke show en valt ze op door de strakke en enthousiaste performance, van intieme unplugged sessies tot knallende shows met bijvoorbeeld Fates Warning (US). In 2013 brengt Spiralcove het minialbum Different Keys uit, met akoestische versies van vijf van hun nummers. Het album wordt gepromoot met een unplugged tour, waarbij de band op diverse locaties in Noord- en Midden-Limburg speelt. In 2014 wordt Heerlen dus aan dat rijtje toegevoegd.

Quirine Bruynen
Quirine is een 18-jarige singer-songwriter uit Maastricht. Ze schrijft sinds twee jaar eigen nummers waarbij ze zichzelf begeleidt op gitaar. Afgelopen jaar deed ze mee aan Kunstbende en werd 2e van Limburg. Momenteel is ze druk bezig met muziek, ze doet de vooropleiding aan het conservatorium in zowel Amsterdam als Maastricht. Binnenkort gaat ze voor het eerst haar eigen EP opnemen.

Het café van de Nieuwe Nor gaat om 20.00u open, de aanvang is om 20.30u. Uiteraard is de toegang weer gratis. Zie ook www.nieuwenor.nl.

Share
0

Wat draaiden wij in 2013? [3]

Terwijl er buiten al flink op los geknald wordt, blik ik nog één keer terug op mijn muziekjaar. Na de lijstjes van meestgedraaide tracks en albums, is het vandaag tijd voor de jaarlijkse lijst der lijsten: mijn meestbeluisterde artiesten van de afgelopen twaalf maanden, die ook dit jaar keurig werden bijgehouden door Last.fm. Tussen haakjes staat de stand van 2012:

Frank Zappa

1 [1] Frank Zappa
2 [2] David Bowie
3 [5] Captain Beefheart & His Magic Band
4 [9] Sun Ra
5 [21] Miles Davis
6 [13] Bob Dylan
7 [20] Lou Reed
8 [-] The Legendary Pink Dots
9 [15] The Velvet Underground
10 [22] John Coltrane

John Coltrane

11 [11] Prince
12 [-] The Beach Boys
13 [7] Elvis Presley
14 [-] Current 93
15 [4] The Beatles
16 [-] Charles Mingus
17 [12] Brian Eno
18 [-] John Zorn
19 [6] King Crimson
20 [-] Thelonious Monk
21 [-] Beck
22 [-] The Residents
23 [-] Duke Ellington
24 [25] Adam Ant
25 [-] Ornette Coleman
26 [-] Kevin Ayers
27 [24] George Duke
28 [-] This Heat
29 [-] Coleman Hawkins
30 [-] Pink Floyd

Frank Zappa staat zoals gebruikelijk op één, dit jaar met meer dan 2600 gedraaide tracks. David Bowie stond vorig jaar opvallend hoog, maar weet dit jaar door zijn glorieuze comeback de tweede plaats te behouden. Voor de rest ligt het lijstje aardig overhoop: De Stones stonden vorig jaar op drie, maar verdwijnen nu uit de hoogste regionen. Ook Neil Young, Johnny Cash en Kiss zakten ver weg.

De trend die ik bij het overzicht van meestgedraaide albums al noemde, is ook in deze lijst heel duidelijk zichtbaar: dit was voor mij het jaar van de jazz. Sun Ra, Miles en Coltrane schieten omhoog, en Monk, Mingus, Ornette Coleman en Duke Ellington weten een hoge notering te halen.

In 2013 overleden een aantal grote muzikale helden: Lou Reed, George Duke en Kevin Ayers. Vooral de dood van Lou Reed kwam hard aan en dat verklaart uiteraard zijn stijging en die van The Velvet Underground.

Tenslotte vallen de hoge plekken voor The Legendary Pink Dots, Current 93 en This Heat op. Zoals ik bij het albumlijstje al zei, draaide ik dit jaar veel uit de “industriële” hoek. Of deze bands de hoge noteringen in 2014 weten vast te houden, is maar zeer de vraag.

Tot zover weer de jaarlijkse terugblikjes. Vandaag en morgen op De Afgrond en op het weblog van Harry Prenger nog mijn tien favoriete albums van 2013 – met Bowie’s “The Next Day” op één – en dan storten we ons weer op een nieuw muziekjaar. Ik wens iedereen alvast een fijne jaarwisseling en het allerbeste voor 2014!

Share
0

Wat draaiden wij in 2013? [2]

Twee dagen geleden blikte ik terug op mijn meestgedraaide tracks van 2013. Vandaag het serieuzere werk: een overzicht van de albums die ik – volgens de gegevens van Last.fm – de afgelopen twaalf maanden het vaakst draaide. Tussen haakjes staat het aantal gedraaide nummers.

David Bowie - The Next Day

1 David Bowie – The Next Day [202]
2 David Bowie – Aladdin Sane [118]
3 Captain Beefheart & His Magic Band – Lick My Decals Off, Baby [117]
4 Frank Zappa – 200 Motels [116]
5 The Velvet Underground – The Velvet Underground & Nico [105]
6 Charlie Parker – Masterworks 1946-1947 [88]
7 Charles Mingus – Mingus Ah Um [87]
8 Captain Beefheart & His Magic Band – Trout Mask Replica [86]
9 Frank Zappa – You Are What You Is [84]
10 This Heat – Deceit [82]

This Heat - Deceit

11 Adam Ant – Adam Ant Is the Blueblack Hussar in Marrying the Gunner’s Daughter [81]
12 Frank Zappa – Bongo Fury [80]
13 Captain Beefheart & His Magic Band – Ice Cream For Crow [72]
14 Chrome – Half Machine Lip Moves [70]
15 Current 93 – Aleph At Hallucinatory Mountain [70]
16 David Bowie – Heroes [69]
17 Lou Reed & John Cale – Songs For Drella [68]
18 John Barry – The EMI Years Volume 2: 1961 [67]
19 Fletcher Henderson – Jazz Greats 31 – Wrappin’ It Up [66]
20 David Byrne & St. Vincent – Love This Giant [64]

De nummer één voor David Bowie is geen verrassing: mijn favoriete album van 2013 is logischerwijs ook het meestbeluisterde van het afgelopen jaar. Wel opvallend is dat er maar twee platen in de lijst staan die daadwerkelijk in de afgelopen twaalf maanden zijn verschenen: “The Next Day” en de nieuwste plaat van Adam Ant. “Yeezus” van Kanye West is een ander recent album dat ik de afgelopen tijd regelmatig draaide, maar het weet de top 20 niet te halen.

Uiteraard staat ook Frank Zappa een paar keer in het overzicht. Verder deed Captain Beefheart het goed dit jaar, mede door het geweldige concert van The Magic Band, dat ik in november zag.

Ik draaide het afgelopen jaar voor het eerst in lange tijd ook weer meer klassieke muziek, al is die trend in bovenstaand lijstje niet zichtbaar. Namen als Harry Partch, Kurt Weill en Glenn Gould vallen net buiten de boot. Wél duidelijk zichtbaar is het feit dat 2013 voor mij ook het jaar van de jazz was. Nu eindigen figuren als Sun Ra of John Coltrane ieder jaar wel hoog in mijn lijst van veelgedraaide artiesten, maar in bovenstaande overzicht vallen de hoge noteringen voor Charlie Parker, Charles Mingus en Fletcher Henderson op.

Naast de terugkeer naar klassieke muziek en jazz is er tenslotte nog een andere persoonlijke muziektrend zichtbaar: ik dook voor het eerst echt in de verzameling stijlen die ik voor het gemak maar samenvat onder de noemer “industrial music“. De hoge noteringen voor This Heat, Chrome en Current 93 wijzen daar al op en verderop in de lijst duiken o.a. ook nog Coil, The Legendary Pink Dots (een band die ik dit jaar ook voor het eerst live zag) en Throbbing Gristle op. Veel van de artiesten uit deze hoek kende ik van naam, maar ik was er niet eerder zo diep ingedoken als de afgelopen periode. Het was een behoorlijk interessante ontdekkingsreis en ik ben uiteraard benieuwd of de hier genoemde acts tot mijn vaste luisterdieet blijven horen in 2014.

Wie denkt dat ik verder geen platen uit 2013 beluisterde, heeft het mis: binnen enkele dagen kun je zowel op De Afgrond als op het weblog van Harry Prenger lezen welke tien albums van het afgelopen jaar ik het beste vond. De nummer één heb ik hierboven natuurlijk al verklapt, maar dat mag de pret niet drukken.

Share
0

Wat draaiden wij in 2013? [1]

We hebben natuurlijk nog een paar dagen te gaan tot de jaarwisseling, maar omdat er verder weinig spannende dingen gebeuren op dit weblog, begin ik alvast met het terugblikken op mijn muzikale jaar. De komende dagen kun je zoals gebruikelijk een overzicht verwachten van mijn meestgedraaide artiesten van de afgelopen twaalf maanden, deze keer aangevuld met de meestbeluisterde albums, zoals geregistreerd door Last.fm.

Vandaag zet ik alvast de nummers op een rijtje waar ik het vaakst naar luisterde, met tussen haakjes het aantal draaibeurten:

1 David Bowie – Where Are We Now? [62]
2 David Bowie – The Stars (Are Out Tonight) [25]
3 David Bowie – The Next Day [21]
4 David Bowie – Aladdin Sane [19]
5 David Bowie – Dirty Boys [18]
6 Depeche Mode – Heaven [17]
7 David Bowie – If You Can See Me [17]
8 Adam Ant – Bullshit [16]
9 David Bowie – Drive in Saturday [15]
10 The Velvet Underground – I’m Waiting for the Man [15]

Het was al duidelijk: voor mij was dit het jaar van David Bowie. Op 8 januari verscheen uit het niets zijn single “Where Are We Now?” en het hele jaar zou er niets mooiers meer verschijnen. Het album “The Next Day” bleek vervolgens ijzersterk en ook dat is in dit lijstje terug te zien. Naast enkele oudere Bowie-nummers weten verder alleen Depeche Mode en Adam Ant hoog te scoren met nieuw materiaal. The Velvet Underground pikt ook nog een plekje mee, mede door het overlijden van Lou Reed.

De rest van de lijst laat eenzelfde beeld zien: veel Bowie en het nodige van Lou Reed, Velvet Underground en Frank Zappa. Het aantal draaibeurten per track neemt echter snel af, dus het voegt niet veel toe om een langere lijst te publiceren. De komende dagen volgt het échte werk, met lekkere lange lijstjes!

Wil je weten waar ik verder naar luister? Je kunt me vinden op Last.fm.

Share
0

Frank Zappa, twintig jaar later

“Composer Frank Zappa left for his final tour just before 6:00 pm on Saturday”. Dat was het officiële statement dat op maandag 6 december 1993 de wereld werd ingestuurd door de familie van componist, gitarist, producer, filmregisseur en nog-zoveel-meer Frank Zappa. Eén dag eerder was hij in besloten kring al begraven, nadat hij op zaterdag 4 december was overleden.

Frank Zappa

Op dat moment kende ik de muziek van Zappa bijna tien jaar. In de zomer van 1984 mocht ik als vijftienjarig jongetje eindelijk lid worden van de fonotheek in mijn toenmalige woonplaats Brunssum. Nadat ik daar al jaren stapels boeken verslonden had, was het nu tijd om in de goed gesorteerde platencollectie te duiken. In het pré-internettijdperk was dat nogal wat, duizenden platen tot je beschikking te hebben voor bijna geen geld. Al vrij snel zocht ik bij een van de bijna wekelijkse bezoeken een plaat uit van – inderdaad – Frank Zappa: het album “Hot Rats” uit 1969. Mijn muzikale wereld was voorgoed veranderd.

Muziekvriend M. had “Hot Rats” vlak daarvoor al geleend, waarschijnlijk omdat hij als gitarist de naam van Zappa al ergens was tegengekomen. Er was ook een link tussen Jean-Luc Ponty en Zappa, en daar hadden we blijkbaar ook wel eens van gehoord. Die eerste kennismaking beviel uitstekend: “Hot Rats” staat vol met redelijk toegankelijke jazzrock-achtige muziek, die nog niet kon doen vermoeden wat ik de weken en maanden daarna allemaal te horen zou krijgen van mijn aanstaande held. Niet geheel toevallig was dit album ook de eerste kennismaking met Captain Beefheart, maar ook hier kon ik nog niet vermoeden hoe mijn muzikale wereldbeeld zou veranderen door zijn platen.

Na “Hot Rats” volgden al snel “You Are What You Is” en “Sheik Yerbouti”. Twee totaal andere platen, die meteen duidelijk maakten hoe gevarieerd het werk van Zappa was. Vanaf dat moment was ik verslaafd: alle beschikbare Zappa-lp’s uit de fonotheek kwamen in de weken daarna aan bod en beetje bij beetje begon zich een beeld te vormen van het enorme oeuvre dat Zappa toen al op zijn naam had staan. Via via kwam ik aan kopieën – op cassette uiteraard – van albums als “Apostrophe” en “Uncle Meat”, ik kocht mijn eerste eigen Zappa-plaat (“Them or Us” in december 1985), ik abonneerde me op het Zappa-fanzine “Black Page”, vergaapte me aan concert-opnames op groot scherm tijdens de eerste Zappa-dagen in De Effenaar in Eindhoven en op 4 mei 1988 zag ik één van de beste concerten die ik ooit zag: Frank Zappa in Ahoy Rotterdam, tijdens zijn allerlaatste optreden ooit in Nederland.

In 1993 werkte Frank Zappa “The Yellow Shark”. zijn laatste grote live-project. Ik zat met mijn DAT-recorder in de aanslag bij de radio-première op Radio 4. Toen was helaas al bekend dat Zappa ernstig ziek was, maar dat bericht in december ’93 kwam toch nog onverwacht.

Twintig jaar later is Frank Zappa nog steeds mijn muzikale held. Niet alleen muzikaal trouwens: ook zijn uitgesproken opvattingen over politiek en religie, de humoristische, maar vastberaden manier waarop hij die uitte, zijn strijd tegen censuur en domheid en zijn manier van zakendoen hebben me gevormd en boeien me nog steeds mateloos.

Uitleggen waarom er inmiddels bijna vijfhonderd beeld- en geluidsdragers van hem in de kast staan, is desondanks onbegonnen werk. Het is natuurlijk in de eerste plaats (ja, ik doe toch een poging) de muziek, de enorme veelheid aan stijlen die Zappa beheerste, de onnavolgbare gitaarsolo’s, de experimenteerdrift, het nog steeds onderschatte klassieke werk. Daarnaast de humor, die heerlijke, bijtende, niets en niemand ontziende humor. De enorme productiviteit. De uitgesproken mening. De goede neus (it’s a honker!) voor muzikaal talent. De innovatieve ideeën over muziekdistributie. Allemaal aspecten van die ene persoon, die samen een groter geheel vormen dan de individuele delen en die maken dat ik ook vandaag alweer bijna tien uur onafgebroken naar zijn muziek luister.

Het hebben van helden is een mannending, beweerde een vriendin ooit eens. Het zij zo. Frank Zappa is mijn held en dat blijft hij tot ik zelf begin aan mijn laatste tour.

Share