Muziek Archive

0

WeirdoTube: The Seeds – Pushin’ Too Hard

WhatsAppShare
0

Wat draaiden wij? [April 2015]

Aangezien er op dit weblog niet heel veel spannends gebeurt en aangezien er niets leuker is dan het publiceren van lijstjes van mijn luistergedrag, gooi ik er maar weer eens wat statistiekjes tegenaan: wat draaide ik in april 2015 en wat betekent dat bezien in het licht der eeuwigheid?

Meestgedraaide artiesten april 2015
1. The Beatles (142 tracks)
2. The Who (108)
3. Sufjan Stevens (92)
4. The Rolling Stones (91)
5. Small Faces (57)

6. The Artwoods (56)
7. The Troggs (50)
8. The Animals (47)
9. The Kinks (46)
10. The Dave Clark Five (44)

Sufjan Stevens – die met “Carrie & Lowell” tot nu toe de mooiste plaat van het jaar maakte – is een vreemde eend in bovenstaand overzichtje, maar voor de rest is het duidelijk: ik zat de afgelopen weken in een Britse Beat-periode. Ik weet niet eens meer precies waardoor die werd getriggerd, maar het kan met het nieuwe album van Nellie McKay te maken hebben, waarop ze o.a. nummers van The Kinks en Small Faces covert.

Platen van de Beatles en de Stones draai ik uiteraard wel vaker, maar in het oeuvre van bijvoorbeeld Small Faces, The Animals en The Pretty Things valt er voor mij nog het een en ander te ontdekken en obscuurdere bands als The Artwoods en The Birds blijken ook zeer de moeite waard. Over een maand zullen we zien of ik nog steeds aan het graven ben in de Britse muziekjes uit de jaren zestig of dat er inmiddels weer een andere muzikale periode is aangebroken.

Voor meer luisterstatistieken kun je terecht op mijn Last.fm-profiel.

WhatsAppShare
0

Wat draaiden wij?

Het is ieder jaar weer even schrikken wanneer ik ontdek dat het eerste kwartaal voorbijgevlogen is. Toegegeven, dit jaar begon wat traag, maar het kwam daarna alsnog aardig op stoom. Natuurlijk ging dat weer gepaard met heel veel muziek. Die beluister ik vrijwel niet via hippe streamingdiensten of nog hipper vinyl, maar nog steeds voornamelijk via mijn eigen mp3-collectie. Last.fm houdt al die muziekjes nog altijd keurig bij, dus hieronder een overzicht van de artiesten die ik in het eerste kwartaal van 2015 het vaakst uit de luidsprekers liet schallen:

1 Frank Zappa (294 tracks)
2 Brian Eno (142)
3 Tangerine Dream (124)
4 Gong (100)
5 Sun Ra (97)

6 Edgar Froese (93)
7 Captain Beefheart & His Magic Band (90)
8 Klaus Schulze (86)
9 Elvis Presley (81)
10 Beck (71)

11 Solid Space (66)
12 Bernd Kistenmacher (63)
13 Didier Bocquet (62)
14 Clara Mondshine (57)
15 Kiss (52)
16 Ashra (50)
17 Alban Berg (50)
18 King Crimson (49)
19 Can (47)
20 Clifford Brown (47)

De eerste plaats voor Frank Zappa is een traditie, al moet Frank het wel met beduidend minder gedraaide tracks doen dan vorig jaar.

Verder ziet het lijstje er tamelijk anders uit dan een jaar geleden: ik heb nu nog geen “plaat van het jaar” gehoord (al zal de nieuwe Sufjan Stevens daar wellicht verandering in gaan brengen) en de jazz van Coltrane en Mingus heeft grotendeels plaatsgemaakt voor de elektronica van Froese, Schulze en Tangerine Dream. Enkele recente ontdekkingen uit dezelfde hoek scoren ook hoog, zoals Didier Bocquet en Clara Mondshine.

Terwijl ik de laatste regels van deze blogpost tik, luister ik naar Pierre Boulez, dus wellicht kan ik over drie maanden melden dat er regelmatig klassieke muziek uit de luidsprekers kwam. Bij leven en welzijn kan ik jullie eind juni vertellen wat de nieuwste rangen en standen zijn.

WhatsAppShare
0

In memoriam Daevid Allen

“Dat berichtje over het overlijden van Terry Pratchett schrijf ik morgen wel”, dacht ik gisteren. De Britse fantasy-auteur, die jarenlang mijn treinreizen een stuk aangenamer maakte, overleed gisteren immers aan de gevolgen van Alzheimer. Vanmorgen bleek er echter nog een grote held te zijn gestorven: Daevid Allen, de man die aan de basis stond van The Soft Machine en Gong.

Daevid Allen

Dat Allen niet meer lang te leven had, werd duidelijk in februari toen hij bekendmaakte ongeneeslijk ziek te zijn en daar niet tegen te gaan vechten: “I am a great believer in ‘The Will of the Way Things Are’ and I also believe that the time has come to stop resisting and denying and to surrender to the way it is”, schreef hij in een boodschap aan zijn fans.

De maximaal zes maanden levenstijd die de in 1938 geboren Allen in zijn bericht noemde, blijken achteraf gezien wat optimistisch te zijn geweest.

De muziek van Gong leerde ik zo’n vijfentwintig jaar geleden kennen via het dubbel-album “Gong Live Etc.” uit 1977, dat in de bakken lag van de plaatselijke fonotheek. Het was het begin van een ontdekkingstocht door het oeuvre van Gong, de soloplaten van Daevid Allen en de vele aanverwante projecten als Mother Gong, New York Gong, Pierre Moerlen’s Gong, University of Errors en de opnames van de eerste incarnatie van Soft Machine. Van Gong en Daevid Allen staan inmiddels meer dan vijfentwintig albums in mijn platenkast.

Het laatste album dat Daevid Allen met Gong maakte is “I See You” uit 2014. Ik moet bekennen dat ik die plaat bij verschijnen niet opgemerkt had, maar toen ik ‘m enkele weken geleden alsnog beluisterde, bleek dat het zonder meer een van de betere Gong-albums is. Vandaag blijkt het dus tevens het het muzikale afscheid van Daevid Allen te zijn geweest.

“The gong vibration will forever sound and its vibration will always lift and enhance”, schrijft Allen’s zoon Orlando Monday Allen op Facebook en alhoewel ik normaalgesproken de kriebels krijg van zweverige hippie-praatjes, past het in dit geval helemaal in het universum dat Daevid Allen met Gong heeft geschapen. Vandaag zijn we allemaal even Pothead Pixies.

WhatsAppShare
0

Nieuwe single Sufjan Stevens

Eind maart verschijnt “Carrie & Lowell“, het nieuwe album van Sufjan Stevens. Vooruitlopend daarop is een paar dagen geleden de single “No Shade In The Shadow Of The Cross” uitgebracht. Sufjan klinkt in het nieuwe nummer een stuk minder bombastisch dan op zijn vorige album “The Age of Adz“, maar het voorproefje smaakt in ieder geval naar meer.

WhatsAppShare
0

Wat draaiden wij in 2014? [2]

De laatste uren van 2014 tikken weg. Vroeger had het nog wel iets romantisch, het einde van een jaar. Nu is het gewoon een vinkje op je to-do list en hobbel je daarna weer verder, van jaarlijstje naar jaarlijstje. Over jaarlijstjes gesproken: hieronder een overzicht van mijn meestbeluisterde artiesten van de afgelopen twaalf maanden, zoals altijd bijgehouden door Last.fm. Tussen haakjes staat de stand van 2013.

Frank Zappa

1 [1] Frank Zappa
2 [11] Prince
3 [2] David Bowie
4 [4] Sun Ra
5 [19] King Crimson
6 [21] Beck
7 [10] John Coltrane
8 [15] The Beatles
9 [5] Miles Davis
10 [13] Elvis Presley

Charles Mingus

11 [16] Charles Mingus
12 [17] Brian Eno
13 [-] Kiss
14 [-] Eno • Hyde
15 [3] Captain Beefheart & His Magic Band
16 [6] Bob Dylan
17 [-] Art of Noise
18 [12] The Beach Boys
19 [25] Ornette Coleman
20 [30] Pink Floyd
21 [-] The Orb
22 [20] Thelonious Monk
23 [-] Charlie Parker
24 [-] Adrian Belew
25 [9] The Velvet Underground
26 [-] Sonny Rollins
27 [23] Duke Ellington
28 [-] Art Blakey & The Jazz Messengers
29 [-] Ace Frehley
30 [-] Fletcher Henderson

Frank Zappa staat ook dit jaar weer bovenaan, al moet hij het nu met ongeveer duizend gedraaide tracks minder doen, dus wie weet komt er ooit nog wel verandering in deze traditie. Flinke stijgingen voor Prince en Beck, die beiden sterke albums maakten in het afgelopen jaar. Verder bestaat de lijst inmiddels al voor éénderde uit jazz, waarmee de trend van het afgelopen jaar doorzet.

Niet zichtbaar in deze lijst, maar wel opvallend. is dat ik het afgelopen jaar vrijwel geen fysieke geluidsdragers meer kocht. Al met al zal ik niet meer dan tien lp’s en cd’s hebben aangeschaft en ik verwacht niet dat daar op korte termijn verandering in komt. Het is vloeken in de kerk, maar een digitale muziekcollectie is wel zo praktisch en levert even zoveel plezier op.

Rest mij nog jullie een goede jaarwisseling te wensen. Veel luisterplezier in het nieuwe jaar!

WhatsAppShare
0

Wat draaiden wij in 2014? [1]

Jaarlijstjes! Geef het maar toe: jullie zaten met smart (‘met smacht’ las ik laatst ergens, maar dit terzijde) te wachten op de nummers, albums en artiesten die op de Weirdomusic-burelen het vaakst gedraaid werden in 2014. Morgen volgt het traditionele overzicht van meestgedraaide artiesten, vandaag mijn favoriete albums en nummers van het afgelopen jaar.

Beck - Morning Phase

Meestgedraaide tracks
1. Beck – Don’t Let It Go (29 keer)
2. Beck – Turn Away (29)
3. Beck – Blue Moon (28)
4. Beck – Blackbird Chain (28)
5. Beck – Morning (27)

Ik kan het lijstje nog langer maken, maar het beeld is duidelijk: Beck maakte met “Morning Phase” mijn favoriete album van 2014. Het verscheen al vroeg in het jaar. wat qua aantal draaibeurten natuurlijk gunstig is. De rest van de top 10 bestaat vrijwel alleen uit tracks vab Beck en de rest van de lijst is vooral gevuld met nummers van de andere favoriete albums van dit jaar. En dat brengt ons bij…

Meestgedraaide albums
1. Beck – Morning Phase (347 gedraaide tracks)
2. Prince – Art Official Age (240)
3. Prince & 3rdEyeGirl – PLECTRUMELECTRUM (203)
4. Eno • Hyde – Someday World (157)
5. Devendra Banhart – What Will We Be (115)
6. Sisyphus – Sisyphus (112)
7. Eno • Hyde – High Life (104)
8. Frank Zappa – Guitar (101)
9. Eric Dolphy – Out to Lunch (81)
10. Frank Zappa – Roxy by Proxy (79)
11. The Future Sound of London – Accelerator (77)
12. Frank Zappa – You Are What You Is (77)
13. Peter Fox – Stadtaffe (76)
14. The Crimson ProjeKCt – Live In Tokyo (73)
15. Miles Davis – Jazz Track (72)
16. Adrian Belew Power Trio – e (71)
17. Ornette Coleman – Something Else!!!! (69)
18. Ace Frehley – Space Invader (68)
19. M.A. Numminen – Dägä Dägä (Finnwelten) (65)
20. Charlie Parker – Masterworks 1946-1947 (63)

Beck dus de duidelijk nummer één van dit jaar en hoge, dubbele noteringen voor de nieuwe albums van Prince en Eno • Hyde. Ook het Sisyphus-project van Sufjan Stevens was zeer de moeite waard, al zie ik het amper terug in de jaarlijsten van grote muziekbladen. Voor de rest wordt de lijst gevuld met oude helden als Frank Zappa, Eric Dolphy en Miles Davis. De hoge noteringen voor The Crimson ProjecKCt en Adrian Belew zijn uiteraard het gevolg van het sensationele concert dat ze afgelopen zomer in Heerlen gaven.

De complete lijsten zijn zoals altijd te vinden via mijn Last.fm-profiel.

WhatsAppShare
0

Last.fm-mijlpaal: 300.000 tracks

Binnenkort mag ik weer wat jaarlijstjes op jullie loslaten, maar zo vlak voor het einde van het jaar valt er eerst nog een mijlpaal te melden: mijn 300.000ste gescrobbelde track via Last.fm. Daar hoort uiteraard weer een overzichtje bij van mijn meestgedraaide artiesten. Tussen haakjes de stand bij 250.000 tracks, de mijlpaal die ik bereikte op 10 oktober 2013.

1 Frank Zappa [1]
2 Prince [2]
3 Elvis Presley [3]
4 Sun Ra [4]
5 David Bowie [7]
6 Captain Beefheart & His Magic Band [6]
7 Bob Dylan [5]
8 Beck [10]
9 Kiss [9]
10 The Beatles [11]
11 Johnny Cash [8]
12 Miles Davis [12]
13 The Beach Boys [14]
14 The Rolling Stones [13]
15 John Coltrane [18]

16 King Crimson [22]
17 Sufjan Stevens [15]
18 Soft Machine [16]
19 The Residents [17]
20 The Velvet Underground [21]
21 Can [19]
22 Brian Eno [30]
23 Serge Gainsbourg [20]
24 Lou Reed [-]
25 Pink Floyd [28]
26 Art of Noise [-]
27 Adam Ant [24]
28 Thelonious Monk [-]
29 George Duke [27]
30 Gong [23]

WhatsAppShare
0

‘Aftermovie’ veertigste editie Geen GeDonder

Op 19 september j.l. had ik de eer om voor de veertigste keer Geen GeDonder te presenteren, de maandelijkse avond voor Limburgs muziektalent in poppodium Nieuwe Nor.

Zoals al aangekondigd op deze avond gaat ZEF Magazine i.s.m. leerlingen van het Arcus College in Heerlen de komende drie maanden aan de slag om voor ZEF TV Geen GeDonder in beeld te brengen. Hierbij alvast een voorproefje, in de vorm van een aftermovie van de jubileumeditie van dit bijzondere event, dat voor een keertje samen met de barbecue van Heerlen Creatives werd georganiseerd.

Tot de volgende Geen GeDonder, weer gewoon op de derde donderdag van de maand, 16 oktober, in het café van de Nieuwe Nor!

WhatsAppShare
1

The Crimson ProjeKCt heeft geen strafschoppen nodig

Memorabel. Dat is het woord dat vandaag rondzoemt in de regio Heerlen. Het heeft betrekking op het concert dat The Crimson ProjeKCt gisteravond gaf in de Limburgzaal van de Parkstad Limburg Theaters. En memorabel is nog maar één van de vele termen die je op het optreden van het Amerikaanse zestal kan plakken, want wat waren ze goed.

Crimson ProjeKCt Heerlen

The Crimson ProjeKCt is in feite een combinatie van twee trio’s: Tony Levin’s Stick Men en het Power Trio van Adrian Belew. Drie van de zes muzikanten maken – of in het geval van Adrian Belew: maakten – ook nog eens deel uit van King Crimson, de progressieve rockband die al sinds 1969 in talloze bezettingen werkt aan een indrukwekkend oeuvre.

De muziek van King Crimson staat dus centraal bij The Crimson ProjeKT, maar gedurende het twee uur durende concert spelen de heren en dame – in diverse combinaties, zodat er soms drie, dan weer eens twee of vier muzikanten op het podium staan – ook eigen werk. Opvallend genoeg passen al die verschillende combinaties naadloos in het geheel. Sterker nog: door de wisselende samenstellingen word het geheel alleen maar spannender.

Crimson ProjeKCt Heerlen

De zes muzikanten werken zich door een indrukwekkende setlist heen. Met meer maatwisselingen dan andere bands in twintig optredens stoppen en met meer speelplezier dan het Nederlands elftal tijdens een wereldkampioenschap worden Crimson-klassiekers als “Sleepless”, “Red” en “Elephant Talk” neergezet, afgewisseld met nummers van Stick Men en het Adrian Belew Power Trio. Nergens saai, nergens slordig, twee uur lang overtuigend, twee uur lang van een ongekend hoog niveau.

The Crimson ProjeKCt zette gisteravond in Heerlen niet alleen mijn concert van het jaar neer (ja, nu al), maar ook één van de beste concerten die ik ooit zag. Zonder strafschoppen, zonder keeperswissel. Een wereldprestatie.

WhatsAppShare