“Een catastrofe van immense omvang” en “Pijnlijk”, aldus Pierre Oitmann op Nu.nl.

Het onderwerp is natuurlijk ‘Lulu’, de inmiddels al veelbesproken samenwerking tussen Lou Reed & Metallica. Weinig platen hebben dit jaar zulke extreme reacties veroorzaakt. Lou Reed is naar eigen zeggen al met de dood bedreigd door Metallica-fans. En dat alleen maar omdat hij zijn beste plaat van de afgelopen twintig jaar heeft gemaakt.

Is ‘Lulu’ echt zo’n rampzalige plaat? Nee dus. Het album is intens en rauw, de teksten zijn heftig en zwartgallig en het is absoluut geen gezellig plaatje voor op de achtergrond, maar het werkt. Het werkt verdomde goed zelfs.

Uncut vat het mooi samen: “Everything on this immense album is intense, exciting, loud and generally all three. Metallica don’t so much sweep away Lou Reed’s musical cobwebs as fire nuclear warheads at them, while Reed adds a lyrical intensity and visceral poetry that makes everything bar the most Norwegian of metal sound weedy. [...] what you do get is a very big and horrible noise with lyrics and vocals that completely match.”

‘Lulu’ is Lou Reed op z’n smerigst. Terug naar de tijd van ‘Siter Ray’ of ‘Waves of Fear’. Metallica blijkt daarbij de perfecte band om Frank Wedekind’s verhaal tot klinken te brengen. De gemiddelde Metallica-fan mag zich dan achter zijn oren krabben, maar de band gromt en dreunt en legt bij tijd en wijle een tapijt van pure noise neer, waarop Lou Reed zijn vunzige teksten kan spugen.

The pain shoots through my body
A sword between my thighs
I wish that I could kill you
But I too love your eyes

‘Lulu’ is een prachtig album. Kijk naar de herfstnevel buiten, denk aan je grootste angst en draai deze plaat. HARD.

[Deze blogpost is opgedragen aan radiomaker Jean-Luc Groenteman, die vannacht op 42-jarige leeftijd overleed]

Op Soundcloud is alvast één track van het album te beluisteren: The View.

The View by Lou Reed & Metallica

The Spinshots nemen je op Never so Right in 13 tracks mee op een wilde achtbaanrit. Ze noemen hun stijl ‘neo-exotica’; muziek geinspireerd op voorbije maar nooit vervlogen tijden en met invloeden van over de hele wereld. Een snufje New Orleans, een lepeltje Klezmer, een scheutje Bollywood en een flinke schep exotica, allemaal verwerkt in een authentieke mix met een eigen sound. Retrolicious maar origineel, gloednieuw en actueel.

Aan Never so Right is een jaar gewerkt, met bloed, zweet en liefde. In studio IJland met producer/opnameleider Peter Akkerman (o.a. Alamo Race Track, Pien Feith), in de homestudio van Martin Draax en in de studio van Edwin Slothouber, die de mixen voor zijn rekening nam. The Spinshots en hun gasten -o.a. the Van Dijck Sisters (zangeressen van The Souldiers) op backing vocals, Julien Kummer (ex-Juicebox) op Hammondorgel en Mikkel van der Meulen (o.a. West Hell 5) op baritonsax- interpreteren steeds vanuit het specifieke nummer maar laten genoeg aan de fantasie van de luisteraar over. Zangeres Flora Dolores klinkt soms als een souldiva, dan weer als een breekbaar Frans hijgmeisje of een zwoele bossanovachica.

Het oog krijgt ook wat; het gerenommeerde glamourfotografenduo Fotofloor schoot de cheesecake-cover. Wie een LP koopt, krijgt diva Flora Dolores gedrapeerd over 60 cm aan beide kanten. Zeer de moeite waard, kan ik uit persoonlijke ervaring zeggen.

Never so Right komt uit op label Sonic Scenery en is vanaf 24 september verkrijgbaar op vinyl, CD en via iTunes, Spotify etc.

De single Pride before fall is inmiddels opgepikt door verschillende radiostations en staat op de luisterpaal-compilatie Hollandse Nieuwe van de maand september.

Never So Right beleeft a.s. zaterdag 24 september haar vuurdoop in De Nieuwe Anita in Amsterdam. Kaarten voor de LP-releaseparty zijn tot 23 september te reserveren door een mail te sturen naar info@amsterdambeatclub.nl.

Wie the Spinshots de 24e moet missen, kan de 30e terecht in Pacific Park, ook in Amsterdam. Daarnaast is de band ook te bewonderen op het tienjarig bestaansfeest van mijn website Weirdomusic.com, op 3 maart 2012 in Cultuurhuis Heerlen.

Voor meer informatie en alles wat je wilde weten/zien/horen: www.thespinshots.com.

“Feeding The Monkies At Ma Maison” is een onuitgebracht Synclavier-album, dat nog niet zolang geleden werd ontdekt in de Zappa-archieven. Het album had blijkbaar ooit op vinyl uit moeten komen. Voor deze release is het aangevuld met twee bonustracks.

Bestellen doe je hier.

Lees het complete bericht op 3VOOR12.

Eén van de muzikanten die een duidelijke stempel heeft gedrukt op dit album is Nolan Cook, die als gitarist al sinds 1999 een vaste medewerker is van The Residents.

De video van de track “Cannibalism is funny” is vanaf vandaag beschikbaar als voorproefje op het album:

Complete track listing on Zappa.com. iTunes download hier.

Met deze extra lange release – van een dubbel-album kun je in dit downloadtijdperk eigenlijk niet meer spreken – levert hij weer een dosis dansbare electronica af, die in het verlengde ligt van zijn vorige drie albums. Gorowski’s muziek was eerder ook al te horen in de film “Petzold’s Pfeifen” uit 2008.

Download Sowilo (Double Disc) hier.

“20Ten is the twenty-seventh studio album by American musician Prince. It was released on July 10, 2010 by NPG Records as a free covermount with the Daily Mirror and Daily Record in the UK and Ireland, and Het Nieuwsblad and De Gentenaar in Belgium. It will also be released on July 22, 2010 with Rolling Stone magazine in Germany. The album was produced, arranged, composed, and performed by Prince”, aldus Wikipedia.

Even naar de Free Record Shop fietsen om de cd te kopen, is er dus niet bij, laat staan dat hij via iTunes te koop is (“internet is dood”, aldus Prince), maar met hulp van de bekende downloadkanalen én de vele aanbiedingen op Ebay is het een koud kunstje om de cd te bemachtigen.

Wikipedia citeert enkele zeer positieve recensies van het album, maar op fansite Prince.org is de toon wat gematigder. “Quickly thrown together” is slechts één van de minder positieve opmerkingen, al wordt de cd toch wat hoger aangeslagen dan de Lotusflow3r-set van vorig jaar.

Ik ga zo maar eens de binnengeslurpte mp3′s beluisteren en daarna een exemplaar op de kop tikken via Ebay. 20TEN mag dan wel geen klassieker zijn, een nieuw album van Prince is toch op z’n minst een paar draaibeurten waard.

Stefano Roncarolo & Sandro Marinoni – Mirage [WM104]