Pinkpop Archive

Toen ik een jaar of veertien was, wilde ik naar Pinkpop. Ik heb geen idee meer of het was omdat er bepaalde bands speelden of omdat het me gewoon leuk leek, maar het zat er sowieso niet in: ik mocht niet van mijn ouders. Pinkpop vond destijds nog plaats in Geleen en werd – althans door mijn ouders – nog sterk geassocieerd met Hell’s Angels en harddrugs.

Een paar jaar later, toen ik wel had mogen gaan, luisterde ik naar Frank Zappa, Igor Stravinsky en Thelonious Monk. En die speelden allemaal niet op Pinkpop. Veel interesse in grootschalige festivals had ik verder ook niet, dus het leek er heel lang op dat ik – zelfs als fanatiek muziekliefhebber en zowat om de hoek van het festival wonend – nooit op Pinkpop zou komen. Tot gisteren.

Vrijdagmiddag liet een twittervriendin me weten dat ze kaarten had gewonnen voor Pinkpop 2011 en dat ze voor de zaterdag nog geen gezelschap had. De kans om in ruil voor een biertje alsnog naar het festival te gaan, liet ik uiteraard niet voorbijgaan, en zo wandelde ik gistermiddag om een uur of drie samen met 66.000 andere festivalgangers het Pinkpop-terrein op. Toen we een uur of negen later weer weggingen, had ik een hele leuke dag achter de rug: de sfeer op het festival is echt uitstekend, het weer was perfect en het bier was weliswaar duur, maar het smaakte prima.

Natuurlijk was er ook muziek. Een heleboel zelfs, maar vreemd genoeg was dat niet eens het belangrijkste onderdeel van mijn festivaldag. De Staat was een prima binnenkomer, die meteen werd gevolgd door mijn persoonlijke favoriet: MADI. Geweldig om te zien hoe enthousiast deze jonge Limburgse band ontvangen werd door het publiek in de tent naast het hoofdpodium.

Giel Beelen kondigde de formatie rondom zangeres Madi Hermens aan als “de beste Nu of Nooit-winnaar ooit” en de hoge verwachtingen werden vervolgens ook waargemaakt. MADI is zonder twijfel de eerste Nu of Nooit-winnaar waar we ná Pinkpop ook nog van gaan horen.

De rest van de middag bestond voornamelijk uit chillen in het gras, een enkele bekende begroeten (“Hoi, ik volg jou op Twitter” was daarbij de beste openingszin die ik te horen kreeg) en wat flarden van optredens meepikken. Zo heb ik Lifehouse en Elbow gehoord, maar beide bands hebben niet echt een indruk achtergelaten.

En toen was daar de afsluiter: Coldplay. Laten we zeggen dat ik niet zo dol ben op die band, maar aangezien ik in het gezelschap van een Coldplay-fan verkeerde en er om me heen tienduizenden luid meezingende, klappende en springende fans stonden, was ik van harte bereid om onbevooroordeeld naar hun show te kijken.

Wat Coldplay doet, wordt vakkundig gebracht. Daar bestaat geen twijfel over. Na het zien van hun optreden vind ik de muziek echter nog steeds even bloedeloos en saai als voorheen. Het geluid en het licht waren perfect, de ballonnen en het vuurwerk waren goed getimed, net als de semi-spontane praatjes tussen de nummers door. Het constante gitaargejengel in het hoge register – een erfenis van U2′s The Edge waar we nog generaties lang “plezier” van gaan hebben – en het totale gebrek aan dynamiek in de nummers, maakten het voor mij een vrij vermoeiende luisterervaring. Een band die een heel festivalterrein aan het zingen en springen krijgt, doet echter wel degelijk iets goed, en daar kan ik alleen maar respect voor hebben. Een gevalletje “it’s not you, it’s me” zullen we maar zeggen.

Al met al een geslaagde dag. Het zou me niet verbazen als ik volgend jaar om deze tijd ook weer een blog schrijf over één of meer dagen Pinkpop.