De aanleiding om een paar dagen in goed gezelschap in Brussel door te brengen was de “Derby Horror Pixies Show”, de eerste officiële roller derby scrimmage tusen de teams van Brussel en Rotterdam. Het bijwonen van zo’n wedstrijd – die overigens glansrijk werd gewonnen door de Rotterdam Death Row Honeys – is al een belevenis op zich, maar een bezoek aan de Belgische hoofdstad is natuurlijk ook een uitstekend excuus om op platenjacht te gaan.
Brussel kent nog een aardig aantal goedgesorteerde platenzaken, al zijn ook hier de afgelopen jaren een paar winkels verdwenen. Daarnaast zijn er diverse zaken met tweedehands boeken, dvd’s en cd’s, die doorgaans ook vinyl verkopen. Eén van de grootsten is Pêle-Mêle, een soort De Slegte, maar dan ook met héél veel platen. Voeg daarbij de diverse rommelmarkten die wekelijks worden gehouden en je hebt voldoende ingrediënten voor een geslaagde ‘crate digging trip’.
In totaal heb ik de afgelopen twee dagen een stuk of twintig singles gekocht, variërend van Franse disco tot obscure instrumentale rock’n'roll. Als we gistermiddag niet weer op pad moesten voor nog een roller derby evenement – de Halloween scrimmage in Eindhoven – was de stapel waarschijnlijk nog wat groter geweest, want het was ondoenlijk om alle singles bij Pêle-Mêle door te spitten in de anderhalf uur die we hadden.
En wat kocht ik zoal? Hieronder een kleine selectie:
Les Surfs – Café, Vanille Ou Chocolat
Vier broers en twee zussen uit Madagascar die tussen 1963 en 1971 furore maakten in Frankrijk. Deze track komt van een ep met de titel Le Printemps Sur La Colline
The Piltdown Men – Bubbles in the Tar
Een Amerikaanse studiogroep die tussen 1960 en 1962 een handjevol singles maakte. Daarvan heb ik er op een vlooiemarkt afgelopen zondag meteen drie gekocht. Titels als “Fossil Rock” en “Brontosaurus Stomp” kon ik nu eenmaal niet weerstaan. Helaas klinkt de muziek een fractie minder rauw dan de titels.
Antoine – Pop Corn
Van Gershons Kingley’s “Popcorn” bestaan vele tientallen versies en nog veel meer rip-offs. Kingsley nam zijn compositie zelf op voor zijn lp “Music to Moog by” uit 1969, maar de versie van Hot Butter uit 1972 werd uiteindelijk de grootste hit. Over de versie van zanger Antoine die ik heb gekocht, moeten we het verder maar niet te lang hebben.
Claude François – Magnolias For Ever
Er is kitsch. Er is edelkitsch. En dan is er Claude François. De muziek van deze in 1978 overleden Fransman heb ik leren kennen via de hilarische film “Podium” (verplichte kost!). Onbewust kende ik hem natuurlijk al van de klassieker “My Way”, die in zijn oorspronkelijke vorm mede door François werd geschreven. Onder toeziend oog van Claude zelf – in de vorm van een levensgrote poster aan de muur bij Pêle-Mêle – kocht ik gisteren dit pareltje:
Met daarnaast nog singles van o.a. Pino D’Angio, Rita Mitsouko, Rah Band, Kazino, Lime, Patrick Juvet en La Bionda – om van het bier en het goede eten nog maar te zwijgen – was dit een meer dan geslaagde expeditie.








