Het is weer tijd voor een gastbijdrage, deze keer in de vorm van een cd-recensie. Stefan ‘t Hooft schrijft over het nieuwe album van Harold K, dat op 1 mei jongstleden verscheen.
Harold K – De Laatste Pionier [eigen beheer, 2011]
Na een tijdelijk verblijf in Berlijn, is één van Utrechts meest interessante singer-songwriters nu toch echt naar Amsterdam vertrokken. Natuurlijk is Harold K met zijn Limburgse roots nooit een rasechte Utrechter geweest, maar toch: een lichte aderlating. Zijn laatste cd, Mengsmering, dateert alweer van 2005, maar de kwalitatief hoogstaande songs van dat debuut liggen nog vers in het geheugen. Mensmering was een plaat met een bepaalde thematiek, niet van conceptalbumachtige proporties, maar toch: veel van de teksten riepen de sfeer op van thuiskomen en weer weggaan, en de melancholische, sterk aan country en folk refererende muziek maakte het plaatje compleet. De Laatste Pionier laat zich wat dat betreft minder gemakkelijk duiden en daarin schuilt een deel van zijn kracht.
Harold K – De laatste pionier on Vimeo.
Je hebt singer-songwriters in evenzoveel verschillende soorten als bandjes. Dat het begrip wel eens met een genre wordt verwart, slaat dus eigenlijk nergens op. Maar goed, als je aan de gemiddelde muziekliefhebber vraagt met welke artiesten hij het begrip singer-songwriter associeert, dan zullen namen als Bob Dylan, Jackson Browne en Kris Kristofferson eerder vallen dan pakweg Robert Wyatt, Tom Waits, Spinvis of Pien Feith. Mannen/vrouwen met gitaar dan wel piano, die treurige, introspectieve liederen zingen die zij per definitie zelf hebben geschreven, dat is het stereotiepe beeld waaraan Harold K godzijdank nauwelijks aan voldoet. Ook al is hij feitelijk Een Man Met Een Gitaar.
Tekstueel gezien onderscheidt Harold K zich moeiteloos van collega’s in den lande. Ten eerste zingt hij in het Nederlands (niet meer in het Limburgs, zoals voorheen nog wel eens het geval was) en ten tweede zijn juist de teksten van een herkenbare eigenheid die zeldzaam is in het metier. Nu eens verhalend, dan weer associatief, soms abstract, maar altijd poëtisch. Niet op een kleinkunstachtige manier (Acda & de Munnik zijn ver weg), en denk ook niet aan pseudo-intellectuele schoolkrantpoëzie die verzuipt in onduidelijke metaforen (Blöf is heel ver weg). Denk bij gebrek aan beter aan de onnavolgbare woordkunsten van Spinvis, maar laat het vergelijken liever over aan fantasiearme recensenten.
Die tekstuele eigenheid was er op de vorige plaat ook al, maar op De Laatste Pionier worden ook de muzikale grenzen verlegt. De composities zijn minder eenduidig qua stijl en de instrumentale invulling is avontuurlijker dan voorheen. Het is geen pop, maar daarom niet minder toegankelijk. Door de dromerige, atmosferische melodieën en de bijna van alle ritmiek ontdane arrangementen doen sommige nummers vervreemdend, ja zelfs licht psychedelisch aan. De nauwe samenwerking met producer Mathijn den Duijf zal daar zeker een rol in hebben gespeeld. Hij is erin geslaagd Harold’s liedjes te voorzien van prachtig, sfeervol en vooral coherent geluid dat op de juiste momenten naakt en direct is, maar soms ook rijk en dynamisch gearrangeerd.
Harold’s debuut Mengsmering heeft een speciaal plekje in mijn hart. De ontwapenende eenvoud van die plaat heeft nog steeds niet aan kracht ingeboet. Maar De Laatste Pionier is in alle opzichten een overtuigende stap voorwaarts. Laten we hopen dat de plaat de aandacht krijgt die hij verdient. Ironisch is wel dat het nummer dat de meeste kans op airplay heeft, uitgerekend de enige cover op het album is. Vanavond, geschreven door de Utrechtse liedjesschrijver Belker, is het soort liedje dat je zou willen horen als je tijdens een lange, mistroostige autorit de radio aanzet. Ik wel in ieder geval.
- Stefan ‘t Hooft
Wil je ook een GastPost schrijven? Mail dan naar info@marcokalnenek.nl.
