Weblogs Archive

Zoals ik me gisteren al liet ontglippen, vindt er deze week een heuse #blogrevival plaats. Ja, met zo’n kek hekje ervoor, want dit is immers het tijdperk van de #hashtags.

We mogen @EstherDo en @Logpoes (ja, met zo’n kek ‘at’je ervoor, want dit is – afijn, u begrijpt het) de schuld geven van het feit dat ruim veertig bloggers deze week proberen om “net als vroeger” iedere dag een verse blogpost te produceren. En dat niet alleen, we hopen met z’n allen ook nog eens dat er ouderwets gecomment wordt in de eh.. comments dus.

Waarom doe ik mee aan een revival van iets waar ik zelf nooit mee gestopt ben sinds ik er acht jaar geleden mee begon? In de eerste plaats omdat ideeën van Esther en LogPoes per definitie altijd +1 zijn (alwéér zo’n term uit de wereld van hashtags en twitternamen). In de tweede plaats had ik me in januari al voorgenomen om weer wat actiever te bloggen, maar – in de derde plaats – u weet hoe die dingen gaan.

Een kleine 1800 blogposts heb ik geschreven sinds ik in mei 2003 van start ging met dit weblog. Het karakter van mijn blog is aardig veranderd in de loop van de tijd: de posts over de al dan niet gezellige weekenden met mijn (inmiddels ex-)vriendin, de saaie dagen bij mijn (inmiddels ex-)werkgever of opsommingen van aangeschafte boeken zonder verdere context of commentaar behoren tot het verre verleden. Tegenwoordig blog ik een stuk zakelijker: over de workshops die ik geef, de bands waar ik mee samenwerk, de activiteiten die ik organiseer. Af en toe doe ik een poging tot het schrijven van een meer opiniërende post, zoals het stuk over Twitterstilte, dat vervolgens binnen een paar uur ruim honderd keer werd bekeken.

Levert het nog wat op, dat bloggen? Ik ben geneigd om te zeggen van niet. Zoals ik eerder al eens schreef levert Twitter me bijvoorbeeld wél direct voordeel op, in de vorm van nieuwe zakelijke en persoonlijke contacten, nieuwe opdrachten en veel hysterische lachbuien. Mijn weblog levert minder concrete reacties op, al is het soms verrassend om te horen welke mensen er zowel privé als zakelijk via dit blog op te hoogte blijken te zijn van wat ik allemaal uitspook.

Goed, een #blogrevival dus, en ik revival gezellig mee. Lees hier nog eens wat de precieze opzet is en kijk hier voor een overzicht van alle deelnemende bloggers. Veel leesplezier!

Zo tegen het einde van het jaar vond ik het tijd worden voor een kleine verbouwing van mijn weblog. De afgelopen maanden heb ik me wat meer verdiept in het gratis weblog-systeem WordPress en daardoor onstond de behoefte om het wat minder flexibele Blogger vaarwel te zeggen.

Daarom dus een nieuw jasje en vooral veel wijzigingen “onder de motorkap”. Het betekent helaas ook dat het adres van deze site (en van de Rss feed) ietsiepietsie aangepast is.

Het feit dat je dit nu leest, betekent uiteraard dat je de nieuwe versie hebt weten te vinden, maar voor het geval je nog links en bookmarks moet aanpassen: http://www.marcokalnenek.nl/weblog is the place to be!

De feed vind je hier.

U ziet het goed: een nieuw jasje én een nieuwe naam voor dit weblog. Er zal hier en daar nog wat verbouwd worden, met name in het menu, maar de meest essentiële zaken zouden goed moeten werken. Het is nu ook weer mogelijk om een reactie achter te laten!

Ha, Blogger heeft functies toegevoegd aan de gratis accounts. Zo wordt het nu eenvoudiger om bestanden te uploaden naar een blog (iemand zin in een mp3′tje?) en zo wordt het mogelijk om blog-entries te anti-dateren. Op die manier zou ik dus ook mijn oude aantekeningen aan dit weblog kunnen toevoegen! Dus wie interesse heeft in mijn zieleroerselen uit pak ‘m beet augustus 1989 hoeft maar een gil te geven.

Stukje uit een artikel op Webwereld.nl, over het feit dat zowel AOL als Yahoo beginnen met een eigen weblogdienst:

Microsoft MSN heeft nog geen stappen aangekondigd [om een weblogdienst te starten]. Alhoewel weblogs de laatste tijd zeer populair zijn geworden, zijn ze nog allesbehalve ‘mainstream’. Dat stelt Forrester althans in een recent rapport. Van de Amerikaanse internetters zou slechts 2 procent minimaal een keer per week een weblog bezoeken. De gemiddelde bezoeker is daarbij een ‘jonge, nerdy man’.

Grappig: er bestaat een weblog met de eerste berichten die ooit op allerlei willekeurige blogs zijn gepost. Mijn eigen weblog staat er ook bij.

Tussen alle weblogs vol leuke, grappige en soms nietszeggende berichtjes valt die van Didi meteen op. Soms pijnlijk direct en behoorlijk somber van toon, maar zo te zien wel recht uit het hart.

Gisteren was haar blog opeens offline: “Now, they [de ouders van haar vriendje] want to take my journal as a legal issue, and they demand that 1/ the pictures of me and ruben will be deleted, 2/ they are mad and going crazy about the depressing and/or suicidal entries I write (I mean, it’s my journal and I write about myself what I like), 3/ they will forbid me from naming Ruben, 4/ that my opinion about them is illegal (hey, get real, Belgium is a free country where anyone is entitled to have his peronal opinion) and 5/ they’re close to forbidding Ruben and me from seeing each other.”, zo valt vandaag te lezen bij wijze van verklaring.

Het staat enerzijds heel ver van me af, maar anderzijds leef ik wel mee. Strange cruel world.