Om te voorkomen dat de blogpolitie me binnenkort oppakt wegens ernstige verwaarlozing van dit weblog, plaats ik nog maar eens een WeirdoTube’je. Om precies te zijn: een voorbeeld van de funky muziekjes waar ik de laatste tijd veel naar luister.
Wikipedia over Keith Mansfield: “Keith Mansfield (born 1941) is a British composer and arranger known for his creation of prominent television theme tunes, including the Grandstand theme for the BBC. Other works include “Light and Tuneful” (the opening theme for the BBC’s coverage of the Wimbledon Tennis Championships), “World Champions” (the closing theme for NBC’s coverage of the same tournament) and “World Series” (used for the BBC’s athletics coverage).”
Veel van de beginnende bands die ik tegenkom, verdwijnen na een tijdje weer geruisloos uit het zicht. Ze vallen uit elkaar, gaan op in andere bands of zijn opeens gewoon weg.
Dat laatste is zeker niet het geval met A Nameless Band Called Funk. Ik leerde deze jonge Maastrichtenaren een jaar of twee geleden kennen via PopSport, ze traden op tijdens een van de eerste edities van Geen GeDonder en vanaf vandaag is hun eerste EP te downloaden via iTunes.
Alsof dat nog niet genoeg is, is vandaag ook de eerste videoclip van de band “live” gegaan op YouTube en die wil ik jullie niet onthouden. Funken maar!
De aanleiding om een paar dagen in goed gezelschap in Brussel door te brengen was de “Derby Horror Pixies Show”, de eerste officiële roller derby scrimmage tusen de teams van Brussel en Rotterdam. Het bijwonen van zo’n wedstrijd – die overigens glansrijk werd gewonnen door de Rotterdam Death Row Honeys – is al een belevenis op zich, maar een bezoek aan de Belgische hoofdstad is natuurlijk ook een uitstekend excuus om op platenjacht te gaan.
Brussel kent nog een aardig aantal goedgesorteerde platenzaken, al zijn ook hier de afgelopen jaren een paar winkels verdwenen. Daarnaast zijn er diverse zaken met tweedehands boeken, dvd’s en cd’s, die doorgaans ook vinyl verkopen. Eén van de grootsten is Pêle-Mêle, een soort De Slegte, maar dan ook met héél veel platen. Voeg daarbij de diverse rommelmarkten die wekelijks worden gehouden en je hebt voldoende ingrediënten voor een geslaagde ‘crate digging trip’.
In totaal heb ik de afgelopen twee dagen een stuk of twintig singles gekocht, variërend van Franse disco tot obscure instrumentale rock’n'roll. Als we gistermiddag niet weer op pad moesten voor nog een roller derby evenement – de Halloween scrimmage in Eindhoven – was de stapel waarschijnlijk nog wat groter geweest, want het was ondoenlijk om alle singles bij Pêle-Mêle door te spitten in de anderhalf uur die we hadden.
En wat kocht ik zoal? Hieronder een kleine selectie:
Les Surfs – Café, Vanille Ou Chocolat
Vier broers en twee zussen uit Madagascar die tussen 1963 en 1971 furore maakten in Frankrijk. Deze track komt van een ep met de titel Le Printemps Sur La Colline
The Piltdown Men – Bubbles in the Tar
Een Amerikaanse studiogroep die tussen 1960 en 1962 een handjevol singles maakte. Daarvan heb ik er op een vlooiemarkt afgelopen zondag meteen drie gekocht. Titels als “Fossil Rock” en “Brontosaurus Stomp” kon ik nu eenmaal niet weerstaan. Helaas klinkt de muziek een fractie minder rauw dan de titels.
Antoine – Pop Corn
Van Gershons Kingley’s “Popcorn” bestaan vele tientallen versies en nog veel meer rip-offs. Kingsley nam zijn compositie zelf op voor zijn lp “Music to Moog by” uit 1969, maar de versie van Hot Butter uit 1972 werd uiteindelijk de grootste hit. Over de versie van zanger Antoine die ik heb gekocht, moeten we het verder maar niet te lang hebben.
Claude François – Magnolias For Ever
Er is kitsch. Er is edelkitsch. En dan is er Claude François. De muziek van deze in 1978 overleden Fransman heb ik leren kennen via de hilarische film “Podium” (verplichte kost!). Onbewust kende ik hem natuurlijk al van de klassieker “My Way”, die in zijn oorspronkelijke vorm mede door François werd geschreven. Onder toeziend oog van Claude zelf – in de vorm van een levensgrote poster aan de muur bij Pêle-Mêle – kocht ik gisteren dit pareltje:
Met daarnaast nog singles van o.a. Pino D’Angio, Rita Mitsouko, Rah Band, Kazino, Lime, Patrick Juvet en La Bionda – om van het bier en het goede eten nog maar te zwijgen – was dit een meer dan geslaagde expeditie.
Op het moment dat ik deze woorden tik, worden er vele tientallen uren nieuw videomateriaal geüpload naar YouTube: muziekclips, interviews, fragmenten uit films en tv-series, instructievideo’s over het voorkomen van ‘camel toe’ (ja, ze bestaan), emo-meisjes die over hun leven vertellen en homevideo’s van kindjes die op hilarische wijze van hun driewielertjes flikkeren.
Tot voor kort konden die video’s hooguit vijftien minuten lang zijn, maar tegenwoordig kunnen gebruikers die zich netjes aan de copyright-regels houden video’s van onbeperkte lengte uploaden. En dat heeft geleid tot een interessant fenomeen: ‘loops’ van tien uur met “eeuwigdurende” muziek.
Geen idee waar ik het over heb? Bekijk dit redelijk weirde voorbeeld:
En het internet zou het internet niet zijn als er geen grappige knaagdiertjes aan te pas zouden komen:
Bijna hallucinerend is onderstaande variant. Laat dit maar eens een kwartiertje lopen op de achtergrond…
Ter afsluiting – ik neem aan dat er inmiddels een aantal uren verstreken is sinds jullie deze blogpost begonnen te lezen – de clip waar het voor mij mee begon: de 10 hour version van Caramelldansen. En da’s dan eigenlijk weer een fenomeen waar ik ooit nog een aparte bijdrage over moet schrijven. De komende tien uur hoef je daar echter niet op te rekenen!
Dat was even schrikken hè, toen u vanmorgen de krant opensloeg. Pim “de Nederlandse Elvis” Maas zou zijn overleden. De Telegraaf en het AD meldden het gisteravond op hun websites en ook op Twitter werd het door diverse bronnen gemeld.
Nu is het inderdaad correct dat Pim Maas is overleden. Alleen is het niet de Pim Maas die eind jaren vijftig een landelijke Elvis Presley-imitatiewedstrijd won en op viertienjarige leeftijd zijn eerste single maakte. Het blijkt om een naamgenoot te gaan. Uiteraard verdrietig voor die meneer en zijn nabestaanden, maar wij kunnen nog even blijven rocken met de échte Pim Maas.
Toegegeven, er zitten geen bewegende beelden bij, maar bij deze briljante mashup van ‘Run, run, run’ van The Velvet Underground door de Franse dj Minimatic heb je die ook helemaal niet nodig. Voetjes van de vloer!
Het komt niet meer zo heel vaak voor dat ik een fysieke cd koop. En als ik er eentje koop, gaat het vaak om een album dat al twintig of dertig jaar oud is.
De cd “Everything That Happens Will Happen Today” van Brian Eno & David Byrne uit 2008 die ik onlangs kocht, valt voor mij dan ook al zo ongeveer onder de noemer ‘recente releases’.
Afijn, wat ik maar zeggen wil: prettig plaatje, dat “Everything That Happens Will Happen Today”. Echt nog eens een schijf om drie keer achterelkaar te draaien. Vandaar dat ik jullie de track “Strange Overtones” niet wil onthouden.
Ook mijn weblog ontkomt er niet aan: 35% van alle geplaatste clips zal van Nederlandse origine moeten zijn. En met de nieuwe video van Zanger Rinus halen we dat quotum natuurlijk ruimschoots. Veel sterkte gewenst!
