Een nieuwe maand, een nieuw geluid. Nou ja, uit 1971 dan. Of eigenlijk uit 1885, want toen werd “American Patrol” gecomponeerd. Glenn Miller maakte het wereldberoemd en M.A. Numminen…. Nou ja, die noemde het “Kotiharjun päällä” en deed er dit mee:
(via Baikinage Overkill)
De #blogrevival zit er weer op. Vijf dagen lang plaatsten zo’n zestig bloggers elke dag een nieuw bericht op hun weblog. En als ze dat niet deden hadden ze op z’n minst de intentie om het te doen.
Zelf sluit ik deze blogweek af met een mooi stuk muziek van een artiest waar ik de laatste weken weer heel veel van draai. Het is ook nog eens de honderdste WeirdoTube. Want Sufjan Stevens is niet alleen heel erg goed, hij is ook een heel klein beetje weird.
Ellen Fullman is een Amerikaans componist en instrumentenbouwster. In 1981 begon ze te werken aan haar belangrijkste project: de ontwikkeling van het 21 meter lange “Long String Instrument”.
Dit is een instrument “in which rosin-coated fingers brush across dozens of metallic strings, producing a chorus of minimal organ-like partials which has been compared to the experience of standing inside an enormous grand piano”.
Het instrument wordt bespeeld door langs de circa 100 snaren – die gestemd zijn in reine stemming – te lopen en in trilling te brengen.
In onderstaande clips is Fullman te zien tijdens een demonstratie van het instrument in 2008.
[Dank aan CV voor het linkje]
Voor de fans van Doctor Who: Bill Bailey – Docteur Qui.
In de muziek van Tim Buckley had ik me eigenlijk twintig jaar geleden al moeten verdiepen. Ik wist al jaren dat twee van zijn mooiste albums – Blue Afternoon (1969) en Starsailor (1970) – uitgekomen zijn op Frank Zappa’s Straight Records en dat ik ze alleen al om die reden zou moeten opzoeken.
De afgelopen twee jaar ben ik echter pas echt in Buckley’s muziek gedoken. Uiteraard met een verslaving als resultaat. Van het redelijk traditionele debuut tot het veel experimentelere album Starsailor, het is allemaal bloedstollend mooi.
Hier is Buckley met een live-versie van Song To The Siren uit 1968:
Het dertienjarige huppelkutje Rebecca Black (in sommige kringen inmiddels al omgedoopt tot Justine Bieberette) werd afgelopen week ongewild wereldnieuws met haar clipje voor “Friday”, een popniemendalletje dat al snel het predikaat “slechtste nummer allertijden” kreeg.
Over dat laatste valt te discussiëren. Luister maar eens naar de versie van Matt Mullholland, die inmiddels ook een internethit is.
En vooruit, hier ook het origineel, voor wie het gemist heeft omdat hij of zij niet twittert, of anderzins onder een steen leeft. Dit is immers fun, fun, fun!
(dank aan @floradolores voor de clip van Matt Mullholland)
Davey Dance Blog – Jackie Wilson – “Your Love Is Lifting Me (Higher)”.
“Davey Dance-Blog: A project started while traveling Europe during Spring 2007. Armed only with an ipod and a Canon PowerShot, Davey picks a location and a pop song. Then Davey records an improvised dance.”
[Via @Palilalia]
Flavorwire bericht: “Tura Satana, most famous for her role as Varla, the sultry, violent bad girl in Russ Meyer’s 1965 exploitation film Faster, Pussycat! Kill! Kill!, died at age 72 last night [4 februari] in Reno, NV, of reported heart failure. Satana was one seriously amazing woman, overcoming many hardships to become a figurehead of female empowerment. Her role as the violent yet unfailingly feminine Varla has influenced many films and characters, including Xena Warrior Princess and the Kill Bill films. An enduring cult actress still beloved by many fans due to her take-no-prisoners attitude and aggressive femininity, she also dated Elvis and even turned down his marriage proposal.”
Hier is Satana nog eens te zien in een montage uit de film The Astro-Zombies uit 1969. Met excuses voor de totaal niet relevante muziek.
Laat ik het maar toegeven: ik heb geen muziek van Japan in huis, afgezien misschien van één of twee verdwaalde tracks op verzamelalbums. Naar aanleiding van het overlijden van bassist Mick Karn gisteren ben ik via YouTube nog eens wat nummers gaan beluisteren van David Sylvian c.s. en dat viel helemaal niet tegen.
Karn richtte In 1974 Japan op met de gebroeders David en Steve Batt, die zich David Sylvian en Steve Jansen noemden. Later bracht hij als eerste Japan-lid een soloalbum uit: Titles (1982). Karn werkte ook samen met o.a. Gary Numan en Terry Bozzio en hij maakte deel uit van de band Dali’s Car, die genoemd werd naar een nummer van Captain Beefheart.
Ter nagedachtenis hieronder twee nummers van Japan, met de belofte dat ik me in 2011 nog eens in hun ouevre zal verdiepen.
WM Digital Services WM Recordings Platenkasten.nl